.

.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Adelajda pół roku temu
    Bardzo smutny i przejmujący wiersz.
    "że będę siedzieć w ciele mimo klaustrofobii" - ciało jako klatka, coś co ogranicza życie, powłoka która przeszkadza. Napisałam kiedyś w swoim wierszu "teraz cicho zasnę w swej bezszelestnej powłoce" (tak mi się skojarzyło).
    Trochę jakby pakt z diabłem. Ślubuję ci na wieki.
    Pięknie.
    Pozdrawiam.
  • Lamb pół roku temu
    Jej, dziekuje. Zwlaszcza ze ja raczkuje w poezji i sie naprawde w zaden sposob poza odczuciowym na liryce nie znam, wracam do pisania wierszy w sumie po latach, bo ja bardziej w proze. Ale teraz tak mi latwiej.
    Jakkolwiek kompletnie nieporadne to wszystko.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania