Jedyny Dom

Musimy przestać oczekiwać, że ktoś uratuje Cię za nas

Bo wszyscy jesteśmy Twoimi dziećmi

Jesteś naszym jedynym domem

 

Więc ruszmy, drodzy bracia i siostry

Na bój o naszą Ziemię

Za przeciwników będziemy mieć

Samych siebie

 

Małymi krokami możemy

Zwrócić Matce płuca

Bez nich nie przeżyjemy

 

Oddać wodę jej właścicielom

Bo czy ktoś pytał ich o pozwolenie

 

Dać ptakom czystą przestrzeń

W końcu tak bardzo je podziwiamy

 

Bez naszych starań mogą zostać

Tylko betonowe domy

Tylko my wśród gruzów świata

 

Wtedy spojrzymy na siebie z rozpaczą

Wtedy zrozumiemy

 

Ale będzie już za późno

Średnia ocena: 2.8  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • J. M. Pabijan ponad tydzień temu
    Brawo!
  • Neurotyk ponad tydzień temu
    Jest przesłanie, a brak poezji w tym tekście. 2 za przesłanie.
  • motomrówka ponad tydzień temu
    Na szkolną akademię w sam raz. 3 za trud w pisanie włożony.

Napisz komentarz