Krótki wiersz

Posiawszy na niebie całą moją wiarę,

usiadłem pod księżycem, myśląc o tobie

i wlewałem w oczy widoki: tę skałę,

co leżała cicho jakby była w grobie;

 

gwiazdy, które w wiadrze stalowej otchłani,

brzęczą, pogrywają jak kosmiczne świerszcze;

zapach czyjejś drogi usłanej różami.

Po trochu wlewałem ciebie w moje serce.

Następne częściKrótki wiersz II  

Średnia ocena: 4.0  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Maurycy Lesniewski 4 miesiące temu
    Bardzo fajne . Takie lubie . Nie wiem czy to nowoczesne czy prehistoryczne pisanie . Ale na pewno wiem , że jest to bardzo dobre pisanie
  • Neurotyk 4 miesiące temu
    Ten wiersz – o ile kilka moich innych nie jest – jest grafomanią to n-tej potęgi. Także ani to nowoczesne, ani staromodne. To grafo:)
  • Maurycy Lesniewski 4 miesiące temu
    Nie ważne co to , tylko co to mówi i jak to robi . Dzieki za objaśnienie :)
  • betti 4 miesiące temu
    Trochę mi tu Szekspirem zapachniało...
  • Maurycy Lesniewski 4 miesiące temu
    Szekspir spoko jest :)
  • betti 4 miesiące temu
    Neurotyk też...
  • Neurotyk 4 miesiące temu
    Co też?
  • betti 4 miesiące temu
    Jest spoko.
  • Neurotyk 4 miesiące temu
    aha
  • Violet 4 miesiące temu
    Pisałeś lepsze... i to wlewanie...
    Pozdrawiam Cię Neurotyku i życzę weny.
  • Neurotyk 4 miesiące temu
    Violet, pozdrawiam ciepło, wnet gorąco :)
  • Neurotyk 4 miesiące temu
    Violet, pozdrawiam ciepło, wnet gorąco :)
  • Margerita 4 miesiące temu
    pięć

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania