Porwanie Kory

Ognistą kulę wśród chmur zapalił Helios.

Promienie zostawiły brąz na skórze tańczących nimf

Tymczasem fale rozszalałego morza napierały na klif.

Czyżby władca morskich odmętów pogniewał się?

Wrzaski latających mew zagłuszyły śpiew syren.

Ptaki niczym uskrzydlony Hermes tworzyły kółka,

a leżąca na kwiecistej łące córka Demeter je liczyła.

Dla zabawy goniła palcem i śmiała się, gdy pomyliła się.

Kora lubiła tańczyć z nimfami i składać kolorowe wianki.

Przyjemność sprawiały jej motyle, zapach kwiatów i zefirek.

Na gładkiej skórze piękna dziewczyna poczuła dotyk bryzy,

którą stworzył Eol oraz drobne krople kojącej mżawki.

Rozbawione opiekunki stworzyły okrąg i zaprosiły do środka Korę.

Zmysłowa kobieta kołysała się, by na prośbę towarzyszek zacząć tańczyć.

Córka bogini płodności zrywała kwiaty, by zrobić z nich bukiety,

sypała płatki i z pomocą nimf stworzyła liliowy wianek.

Jednak troskliwa matka przestrzegła córkę, by uważała na kwiat narcyza.

Nierozważna Kora zakochała się w niebezpiecznym kwiecie.

Zapach narcyza zniewalał zmysły kusząc do grzechu słodkim zapachem.

Skuszona dziewczyna, wbrew zakazowi matki, zrywa zdradziecki kwiat.

Nagle chmury stały się ciemne niczym skrzydła Tanatosa.

Ziemię na łące rozrywają płomienie wijące jak węże na głowie Meduzy.

Z powstałej szczeliny wyjechał na rydwanie sam władca krainy umarłych.

Przerażające rumaki, o ognistych grzywach, pędziły jak szalone.

Kora zastygła w bezruchu wydając lekki głos rozpaczy.

W tym momencie Hades złapał wijącą się wybrankę za ręce

i przytrzymując wciągnął na czarny rydwan nieszczęśniczkę.

Kobiecie spadł z głowy liliowy wianek i została uprowadzona.

Poinformowana o porwanej córce Demeter wpadła w gniew.

Ludzie stracili plony, w rzekach zdechły ryby i nastała susza.

Klęska nieurodzaju spowodowała, że ludzie modlili się do Zeusa o pomoc.

Bóg piorunów zdecydował, że co pół roku Kora może wrócić do stęsknionej matki.