Z kartki

Miała piękną młodą twarz,

Uśmiech na niej kiedyś gościł.

Dzisiaj spokój, teraz łza,

Ona żyje w swej wieczności.

Powiedz jej, że kochasz ją,

Mimo trudu, jaki sprawia.

Daj jej znak, że warta jest,

Może kiedyś się postara.

Taka dama to jest skarb

Do zdobycia i schowania,

Ona musi w chwale stać,

Jednak w cieniu wciąż się słania.

W złoto i w blask być odziana,

Marmurowy ma mieć tron,

Ma w słowiczej pieśni skakać,

A tu ciszy smutny ton...

Znów rumiana jej twarzyczka

Znika cicho i powoli,

Czułe słowa to nie wszystko,

Czas to skończyć,

To ją boli.