20. Błysk i Grzmot - Część II - MROK // Rozdział VII

Chleb nie był pierwszej świeżości, ale kanapki zniknęły w ciągu kilku minut. W międzyczasie Adam podgrzał dla nas wodę w znalezionym przeze mnie garnuszku, wrzucił do szklanek kilka listków suszonej mięty i zalał je wrzątkiem. Piliśmy więc gorący napar, który rozgrzewał nasze wnętrza. Niestety, atmosfera panująca w chatce była odmienna i nieznośnie chłodna.

 

Nie chodziło o to, że się nie odzywaliśmy. Wymienialiśmy słowa: „poproszę”, „dziękuję” i „nie ma za co”, ale poza tym było dość drętwo. Nie rozumiałam co takiego wydarzyło się, że straciłam chęć do mówienia, a on wcale mnie do tego nie nakłaniał. W końcu gdy już myślałam o tym, czy by nie zacząć paplać o czymkolwiek byleby tylko przerwać ciszę, Adam niepewnie rozpoczął:

 

- Lilianno… Lilu… Czy mogę tak do ciebie mówić?

 

Spojrzałam na niego i pokiwałam głową:

 

- Już raz mnie tak nazwałeś. Nie pytałeś wtedy o zgodę – uśmiechnęłam się delikatnie – Teraz też nie musisz. Możesz mnie tak nazywać. Jak najbardziej.

 

- Powiedz mi szczerze, jak się czujesz? Nie tylko teraz, ale tak ogólnie. W skali od 1 do 10 jak odnajdujesz się tutaj, poza murami Stolicy?

 

- Nie najgorzej – odpowiedziałam zgodnie z prawdą – Jakoś sobie radzę. Ale jeśli mam być szczera, to zanim cię spotkałam oceniłabym swoje położenie jako mocną trójkę. Z tobą, jeśli chodzi o skalę od 1 do 10, plasuję się gdzieś na siódmym miejscu.

 

- Czemu? Dlaczego myślisz, że teraz jest lepiej?

 

- Szczerze? – spojrzałam prosto w jego niespotykanie zielone oczy – ponieważ czuję się z tobą bezpiecznie.

 

Zaniemówił. Patrzył na mnie tak jakbym powiedziała coś czego nie potrafił do końca zrozumieć. Milczał, więc kontynuowałam:

 

- Słuchaj. Wiem, że chcesz wiedzieć, czemu jestem tutaj, a nie tam. Czemu uciekłam… - przerwałam aby zebrać myśli. Chyba pomyślał, że się zawahałam:

 

- Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz… - cały czas patrzył prosto w moje oczy. Tym razem to ja ciągle uciekałam wzrokiem na boki.

 

- Sęk w tym, że bardzo chce ci to powiedzieć – odparłam – Nie jest to jednak takie proste. Musiałabym zacząć wszystko od początku. Od samej katastrofy, albo jeszcze wcześniej. A to nie jest ani miłe, ani łatwe, ani tym bardziej przyjemne. Te wspomnienia, to wszystko nadal jest świeże. I boli. Nawet nie wiesz jak bardzo…

 

W moich oczach zaszkliły się łzy. Opanował mnie gniew na samą siebie. Zawsze byłam pewna stałości swoich uczuć, nie pozwalałam sobie na wzruszenie. Byłam silna, twarda. Tak jak mnie nauczono. Tata wbił we mnie przekonanie, że tylko człowieka słabego można skrzywdzić, że nawet jeśli czujesz się niepewnie, to nie możesz tego dać po sobie poznać. No i na co teraz to się zdało? Psu na budę… Byłam słaba, miękka. I chociaż chciałam temu zaprzeczyć musiałam przyznać się sama przed sobą, że mnie złamano. Tak jak potłuczony wazon. Można było go ponownie skleić. Nigdy jednak nie mógł odzyskać swojego wcześniejszego wyglądu. Był taki jak ja. Przybierałam maskę, pozę, ale w środku… kuliłam się jak zranione pisklę.

 

Poczułam na sobie jego dłonie. Nie spostrzegłam, że się zbliżył, ponieważ łzy zamazały mi cały widok. Wcześniej widziałam, że patrzył na mnie niepewnie, a potem była tylko jedna wielka, mokra plama. Przytulił mnie jak przyjaciel, otoczył ramieniem i oparł dłoń na moim barku. Bał się mojej reakcji. Nic nie powiedział. W końcu cała fala wstrzymywanej rozpaczy wylała się ze mnie. Zaczęłam się trząść i z całej siły próbowałam opanować emocje. Ale nie mogłam. Łzy sięgnęły dalej, do gardła. Wydałam z siebie wysoki pisk. Nie potrafiłam przestać. Nie zważając na to co robię przytuliłam się do Adama i zaczęłam płakać w jego sweter.

 

Był taki ciepły. Rzeczywisty. Namacalny. Pachniał mydłem i palonymi liśćmi. Nie wiem, czy to jego bliskość dodała mi otuchy, czy po prostu nie potrafiłam dłużej znieść tych wszystkich myśli kłębiących się w mojej głowie. Z jednej strony wstydziłam się o tym mówić, z drugiej trzymając to w sobie czułam się bardzo nieszczęśliwa. Wszystko to sprawiło, że zanim się spostrzegłam, słowa same zaczęły wydobywać się z moich ust. Lunęły niczym deszcz.

 

Mówiłam. Przez łzy, tłumiąc szloch, jąkając się i krztusząc powietrzem. O wszystkim. O zakończeniu roku szkolnego, o planach na przyszłość, o braku znajomych, o utraconych nadziejach na lepsze jutro. O rodzicach, których nigdy już nie zobaczę, o szoku, stracie, bezsilności i braku chęci do życia. O pogrzebie, Pauli, kuchni, o nim. O staruszce, którą uratował, o ślubie Pauliny, o koszmarze w nocy. Potem głos się mi załamał:

 

- Wtedy… wtedy stało się najgorsze.

 

Poczułam jak jego mięśnie się napinają. Siedzieliśmy na dywanie. Jedną ręką gładził mnie po plecach, a drugą przytrzymywał moje bezradnie zaciskające się pięści. Jego policzek był zaledwie kilka centymetrów od mojego. Czułam jak mocno bije jego serce. Przestałam płakać. Teraz przyszedł czas na wściekłość.

 

Odsunęłam się od niego i przyjrzałam jego twarzy. Emocje grały na niej jak na instrumencie. Oczy były pełne mieszanych uczuć. Wstrzymał oddech. Wiedziałam, że muszę wyglądać strasznie, że nie dość, że mam siniaki, to jeszcze ślady po łzach. Ale miałam to gdzieś. Stanowczo spojrzałam w jego oczy. Sięgnęłam po jego opuszczoną dłoń i splotłam z moją własną. Nie bałam się, że teraz zrobię coś nie tak. Czułam, że otwierając się na niego zyskałam przyjaciela. Mogłam mu powiedzieć to i jeszcze więcej. Chciałam by ktoś wiedział. Chroniąc Paulę, nie powiedziałam jej o tym wszystkim. Ale jemu mogłam. Nie tylko by zaspokoić jego ciekawość, ale aby uwolnić się od tajemnicy. Aby nie być dłużej z tym wszystkim sama.

 

- Adamie – zaczęłam – ten mężczyzna, którego pozbawiłeś wczoraj przytomności… – zatrzymałam się – Ten, którego odciągnąłeś ode mnie. On miał zostać moim mężem, nie z mojej woli rzecz jasna, ale decyzją władz. Oni pozwalali mu na wszystko. Mógł robić ze mną co chciał. Miałam być jego własnością…

 

- Dlatego uciekłaś? – zapytał cicho. Przyjrzałam się mu uważniej: silił się na łagodny ton, ale widać było, że walczy z samym sobą.

 

- Tak – odparłam – Uciekłam bo mnie pobił i zgwałcił. Gdybym tam została już zawsze byłabym skazana na takie traktowanie. Zostając jego żoną, stałabym się jego zabawką. Taką, której mógłby urwać głowę, gdyby tylko zechciał. Wczoraj chyba to właśnie miał zamiar zrobić. Zabić mnie, albo skatować tak bym już mu nie mogła uciec. Wierz mi, nikt by go za to nie ukarał. To potwór… Dlatego nie mogłam do tego dopuścić. Z tego właśnie powodu jestem tutaj. Z Tobą. A nie tam, z nim.

 

Krew odpłynęła z jego twarzy. Najpierw zaniemówił, a potem pokręcił głową pełen niedowierzania. Patrzył na mnie tak, jakbym powiedziała coś, co po prostu było nie do pomyślenia. Najgorsze było jednak to, że się naprawdę wydarzyło.

 

- Kiedy to się stało? – zapytał po dłuższej chwili – Wiesz, ten…

 

- Gwałt? – bardziej stwierdziłam niż zadałam pytanie – Nie bój się tego słowa. Jeśli mówisz je wprost, to się z nim oswajasz – siliłam się na spokojny ton, ale przemawiała przeze mnie tylko gorycz – To było dokładnie sześć dni temu. Uciekłam w zeszłą niedzielę, nazajutrz po tym jak to się stało.

 

- Czy on… - widziałam, jak starał się dobierać odpowiednie słowa, jak niezręcznie było mu o tym wszystkim mówić – bardzo cię skrzywdził?

 

Prychnęłam lekko pod nosem i zagryzłam dolną wargę, ponieważ zaczęła drżeć. Spojrzałam na nasze splecione dłonie. W ogóle nie zdawałam sobie sprawy z tego jak intymna była ta sytuacja. To o czym rozmawialiśmy niektórzy uważali za temat tabu. Ale ja, w tej chwili czułam się tak jakby jakiś niewidzialny ciężar spadał z mojego serca.

 

- Skrzywdził to nie jest odpowiednie słowo – powiedziałam nadal patrząc w dół – Bił mnie i zmuszał do sprawiania mu przyjemności pomimo tego, że nigdy wcześniej nie byłam z żadnym chłopakiem. Brutalnie wtargnął w moje ciało, wszędzie gdzie tylko przyszła mu ochota. Nie było chyba miejsca gdzie nie odczuwałam bólu – mój głos stawał się wyższy – Krwawiłam, traciłam przytomność, miałam mdłości, darłam się wniebogłosy, starając się przy tym walczyć o odrobinę godności – mówiąc to przechodziłam niemal do histerycznego krzyku – Nazwij to jak chcesz, ale nie krzywdą – po moich policzkach popłynęły kolejne łzy. Z bólem w sercu, oczach i głosie spojrzałam na jego twarz. Słowa, które powiedziałam wcześniej sprawiły, że wyglądał na udręczonego, ale musiałam dokończyć to co zaczęłam:

 

– Ja tam umarłam – powiedziałam drżącym głosem – Odebrał mi wszystko. Ta ucieczka, możliwe, że jest bezsensowna, bo na co uciekać komuś, kto jest tylko cieniem? Jestem pusta, bez wartości. Nie rozumiem po co mnie nadal gonił przez te wertepy. Równie dobrze mógł gonić za duchem. Nie mam w sobie nic, co mogłoby być cenne. Nic, rozumiesz? – krzyknęłam po czym zniechęcona pokręciłam głową - Jestem… nikim.

 

Puściłam jego dłonie. Nie mogłam dłużej znieść jego wzroku. Patrzył na mnie jak na zranione zwierze. A ja nie chciałam litości. Nie potrzebowałam jej. Chciałam się tylko zapaść pod ziemię. Każdy narząd w moim ciele wstydził się tego kim jestem. Kim się stałam. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam tam zostać. Wstałam na równe nogi i jak wystrzelona z procy wybiegłam na dwór. Słyszałam za swoimi plecami jego nawoływania, ale nie zatrzymywałam się.

 

Dopiero gdy przebiegłam około trzystu metrów zauważyłam, że mrok nieubłaganie wkrada się pomiędzy konary drzew. Musieliśmy rozmawiać kilka godzin. Zaczęłam żałować tego, że wybiegłam tak bez przemyślenia. Przystanęłam koło wielkiego dębu, głośno łapiąc powietrze. Zimna para wydobywa się z moich ust. Noc niechybnie niosła ze sobą mróz.

 

Ciemność spowiła drogę do chatki. Nie widziałam światła z latarenki, które powinno delikatnie odbijać się w szybach. Strach chwycił mnie za gardło. Przykleiłam się plecami do drzewa.

 

- Ty głupia dziewucho – skarciłam się w duszy. Znowu rozmawiałam sama ze sobą. Uświadomiłam sobie, że naprawdę nie jest dobrze. Naraz usłyszałam kroki. Adama? Kogoś innego? Nie wiedziałam czyje i nie miałam pojęcia co powinnam zrobić. Moja reakcja była więc taka jak zwykle. Ostatnio zdarzało mi się to przez prawie cały czas.

 

Znowu zaczęłam się bać.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Shogun miesiąc temu
    Ach, no nie rozsądna ta nasza Liliana. Zapewne znowu wpakuje się w kłopoty. Poza tym, te jej poglądy na słabość i siłę. Lekko niedorzeczne. Każdego można bowiem skrzywdzić, nie tylko kogoś słabego, choć słabość moim zdaniem to pojęcie względne, tak samo z resztą jak siła. Zauważyłem również, iż odkąd zaprzestała udawać twardą, to okazało się, że jest bardziej emocjonalna niż sądziłem. Niż ona sam sądziła :). Jeszcze to jej bycie nikim przez to co się stało. Po pierwsze zmusili ją do tego, nie miała wyboru, lecz stawiała opór, co jednoznacznie oznacza, że ma swoją godność i nie będzie tolerować czegoś takiego nawet wtedy gdy nie ma na to wpływu. Po drugie, człowieka nie można pozbawić godności w żaden sposób, gdyż wynika ona z samej istoty bycia człowiekiem. No a człowiek pozostaje człowiekiem zawsze. Poza tym nawet samemu nie można wyrzec się godności, więc jej poglądy w tym względzie są irracjonalne. Oczywiście wiem, iż to wszystko wynika z wpływu emocji, uczuć i szoku, oraz zdaje sobie sprawę, że w takich chwilach rozsądek, czy logika nie mają prawa bytu. Rozumiem również, że jest jeszcze młoda, i nie można od niej wymagać od razu wszystkiego. Mimo to jestem pewien, że gdyby nie ten wybuch emocji, to również zdałaby sobie z tego sprawę, co w sumie można sądzić uczyniła pod koniec rozdziału, gdy już trochę ochłonęła. Przepraszam za tak długi wywód, ale nie mogłem się powstrzymać. Ogólnie rozdział jak zawsze dobry, dający naprawdę wiele do myślenia :).
    Pozdrawiam i z niecierpliwością czekam na kontynuację :).
  • Kocwiaczek miesiąc temu
    O matko... W życiu nie sądziłam, że wzbudzę w kimkolwiek moją pisaniną takie emocje. Dziękuję Ci ślicznie :) Cóż Lilianna jest małym głuptasem. Wyrosła pod kloszem przez co nie zawsze odbiera wszystko racjonalnie. Z drugiej strony trudno jej się dziwić, że wybuchła bo okazała słabość po raz pierwszy. Przełamała barierę i poczuła się bezbronna. Ale, ale to nie koniec i jeszcze długa droga przed nią. Mały spoiler - nie zginie pod tym drzewem ;) Nie miałabym wówczas o czym pisać przez kolejne 273 strony ;D
  • Shogun miesiąc temu
    Racja. Klosz. To również należy uwzględnić. To prawda, biorąc pod uwagę fakt, że był to pierwszy raz, to można było spodziewać się takiej reakcji. Choć podejrzewałem, że tak się nie stanie to Twoje zapewnienie rozwiało moje wszelkie wątpliwości. Spoiler, ale jak najbardziej do przyjęcia ;D.
  • Tjeri 3 tygodnie temu
    Mam malutkie ale do tej części. O tyle upierdliwe, że nie wskaże konkretnych słów i nie uzasadnię - raz, z powodu niezborności myśli własnych, dwa - sprawa dotyczy niuansów, i drobiazgów, nie do końca przeze mnie złapanych.
    Otóż mam wrażenie jakiejś niespójności psychologicznej reakcji bohaterki (znowu mówię o reakcjach na poziomie odruchów, a nie o charakterze). To nawet może nie być do końca kwestia budowy postaci, a użycia niewłaściwych słów. (Albo także użycia niewłaściwych słów).

    Dam jedyny przykład jaki udało mi sie w myślach doścignąć (reszta to kwestia niezwerbalizowanych odczuć).
    "– bardzo cię skrzywdził?
    Prychnęłam lekko pod nosem"
    "Prychnąć" zwykle towarzyszy uczuciom lekceważenia, gwizdania na niebezpieczeństwo. To staje w kompletnej sprzeczności z późniejszymi słowami Lilki (bardziej pasowałoby mi "wypuściła ze świstem powietrze lub coś w tę mańkę). Można to by wytłumaczyć oczywiście rozpaczliwym wpadaniem w skrajne reakcje, ale opis za taką interpretacją nie nadąża.
  • Kocwiaczek 3 tygodnie temu
    Słuszne. Niemniej pomyślałam że ona po prostu już nie wie jak się zachować. To miał byś taki trochę śmiech przez łzy. Może nietrafione sformułowanie. Muszę to przemyśleć jakby inaczej ubrać w słowa.
  • Tjeri 3 tygodnie temu
    Kocwiaczek trzeba by cuś dopisać, sugerującego targania sprzecznymi emocjami, próby zapanowania nad nimi.
  • Kocwiaczek 3 tygodnie temu
    Tjeri zrobi się. Zapisuję punkcik do listy :)
  • Raven18 2 tygodnie temu
    Głupia, głupia, głupia! :D Oby jej się nic nie stało tym razem ...
  • Kocwiaczek 2 tygodnie temu
    Głupia nie pierwszy i nie ostatni raz niestety.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania