Antonio Vivaldi: La Primavera [fragment większej całości]

ALLEGRO

Nie zważając

na marca chłodną niechęć

wierzby

zakładają zwiewną żółć

w bladą wnikającą zieleń

W futerałach kory się kręcą

altówki balsamicznych

topól

kołaczącym dzięcioła terkotem

puka do nich dziewczęce słońce

Postawy wyczekujące

wytworne przybierają

wiązy

polerują lśniące igły

jantarowe i żywiczne sosny

Aloesem i mirrą i nardem

skropiły oblały się

brzozy

suszą do wiatru trawiaste perkale

wzbierające chlorofilem darnie

Zaspane przelicza minuty

wiosną odurzone późne

popołudnie

huśta kampanilą na Anioł Pański

campanaro radosny - Antonio Vivaldi

LARGO

Ametyst fiołek akwamaryna kryształ

brzęcząc dźwięczy

powietrza weneckie okno

Ponieważ oto

wyciął ligawkę z iwy

Vivaldi niczym światło skupiony

potrąca o strunę nieba

o wikliną obsadzony

przestwór do bólu przeźroczysty -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ucichła fujarka

na pięcie wykręca się wieczór

słowik krtań płucze rosą

Ponieważ oto

na księżyca komendę

jak werble niosą się przytłumione

żab wodnych chóry

z miłości nieprzytomnych

namiętnością rozkojarzonych

ALLEGRO

Na nią zawsze się czeka

a kiedy wreszcie przyjdzie

trzeba się z babą przemęczyć

Kapryśna

nieobliczalna

nieprzewidywalna wnuczka Marzanny

Jaśnie Wielmożna -

La Primavera

Wysiewa szron rozlewa powódź

skorupi suszą ogniem przepala

banię rozbija z pogodą

Jedynie od przypadku

jaskółką wpada do pięciolinii

zakochanego w niej bez pamięci

Antonia Vivaldiego