Brynda

Niedaleko Damaszku, siedział grubas na swej chaty daszku,

popijając z wolna wódę śpiewał sobie piosnkę swą:

"Tylko ruchać by się chciało,

A co począć, bryndy mało...

Lalala lalala lalal~"

Przyszedł prezes pod komendę,

Zaczął walić niemiłosiernie,

w budynku czarne drzwi.

Prezes, mniemany Wacław Dużobrzuchy powalił jednym kopniakiem drewniane drzwi od komemdy i wparował do środka. Podążajac korytarzem zahaczył oko na na jednej z policjantek, lecz po dłuższym myśleniu zrezygnował i poszedł dalej. Przechadzając się dość długim korytarzem, zorientował się, że jest bardzo ciasny i jego gruby brzuch się nie zmieści.

Zagioł rękę w sprężynę, a ta z hukiem powalił ciężką ścianę, za którą kryła się damska łazienka. Ominął szybszym krokiem panie, przepraszając za zamieszanie, przy okazji plotkując z kolegą tranwestytą. Wyszedł przez drzwi o szerokość pół metra, dzięki wyćwiczonej pamięci matematycznej, obliczył pod jakim kątem ma wsadzić swój bebzon by się zmieścić.

Doszedł. Gabinet był przystrajany różowymi kokardkami, a na ścianach widniały zdjęcia rodzinne, czyli dziesięć grubych murzynków. Każdy z nich w żółtych sweterkach i rudych włosach, nie licząc - szajze lize - białych zębów.

Skierował swoje blado czerwone z przemęczenia oczy, na rudego Polaka o imieniu Stanisław Rwipałąk. Już otwierał usta, lecz zapomniał, że od picia bryndy ma suche gardło. Wrócił się na korytarz i poszukał wielkiej butli z wodą i wypił cały zapas na cztery miesiące.

~*~

CDN, może xD