Drzwi w głowie

Zrywasz łzy,

za pazuchę chowasz.

To na później,

a to na pokaz.

Czyste, z żalu.

Słone, bo trzeba.

Mierzysz ból,

miarą dziwnej troski.

Spod powiek

na wargi sól,

trawi snu żałość.

Prawdziwie zapłaczesz

tylko nad duszą swoją,

kiedy nie znasz życia innego.

Niż tkanka, niż skóry pergamin.