Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

zniknęło

zniknęło

Średnia ocena: 4.6  Głosów: 10

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (24)

  • Cofftee 16.05.2019

    – Zjadłbym coś. – starał się być uprzejmy, naprawdę się starał. - bez kropki po "coś"? Chyba. Albo z dużej "staral,".

    Ła... Łał...
    Trudno mi pozbierać myśli po tym, co przeczytalam. Świetne odwzorowanie tragicznej codziennosci, niestety, wielu rodzin na całym świecie... Umiejętnie zajrzałas do głów obu bohaterów, a wizyta w myślach tego mężczyzny skutecznie zmazała mi uśmiech z ust - czyli tak, jak miało być. Dokładny, dobitny tekst. Z pewnością zasługuje na uwagę. Nie balas się wywlec pewnych brudów z ludzkich dusz. Brawo za to, choć to historia łamiąca serce...
    Piszesz lekko, czyta się piernikiem. Wspaniały warsztat.
    Jedyne co mi nie zatrybilo - pizza jak na mój gust przyjechała ciut za szybko.

    Dawno żaden tekst z Opowi tak mnie nie chlasnął po twarzy...
    Ode mnie pięć z plusem, chociaż jest mi po części głupio, bo nieracjonalnie czuje, jakbym "propsowala" takie tragiczne sytuacje - czyli potrzasnelo widzem.

  • jesień2018 16.05.2019

    Co za komentarz!! Bardzo dziękuję! Błędy poprawione:) Wiesz, można powiedzieć, że to historia z pozytywnym zakończeniem, więc możesz czuć, że propsujesz pozytywne rozwiązania ;) Pozdrowienia!

  • Anonim 16.05.2019

    Świetny sposób na dietę. Z pewnością na końcu tego opowiadania bohater nie był już głodny. :) A tak poważne, jak to u Ciebie, dobry kawałek obyczaju. Dobrze narysowany bohater i czytelna sekwencja zdarzeń.

    Widzę kilka minusów. Używasz za dużo imiesłowów. To zaburza rytm. Naprawdę nie musisz wszystkiego tak dokładnie opisywać. Daj czytelnikowi trochę miejsca. Poza tym czasowniki w takiej formie sprzyjają zagubieniu podmiotu.

    Już wspinając się mozolnie na trzecie piętro, przez atakujące go ze wszystkich stron zapachy gotowania, czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.

    Podmiotem jest irytacja. Pierwsza część zdania pełni funkcję partykuły i jest zbędna, ponieważ o ile zapach (choć nieprzyjemny, może potęgować uczucie głodu), to wspinaczka po schodach już niekoniecznie. Lepiej rozbić to na dwa zdania, z jasno określonymi podmiotami.

    Jaś (czy jak mu tam?) wspinał się mozolnie na trzecie piętro, atakowany ze wszystkich stron przez zapachy gotowania. Czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.

    Analogicznie:

    Byli razem na zapleczu, przechodząc, dała mu powąchać swoje złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
    Przechodząc obok, dała mu powąchać swoje złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
    Byli razem na zapleczu. Gdy przechodził, powąchał jej złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,

    – Cześć – chrząknął sucho.
    Ta sama przyczyna. Niepewność, czy będzie się zrozumianym. Trochę więcej zaufania do Siebie samej. :) Pamiętaj, że swiftki (przysłówki w atrybucjach) i pakowanie dopalaczami samych atrybucji (chrząknął), często odnosi przeciwny skutek do zamierzeń. Musisz pamiętać, że didaskalia czyta się później niż wypowiedź, więc jest za późno na utwierdzanie czytelnika w przekonaniu, jak bohater wypowiedział daną kwestię.

    Pozdrawiam.
    M.

  • jesień2018 16.05.2019

    Hej! Super, że mi pokazujesz takie rzeczy! Poprawiam i biorę sobie na przyszłość! Jesteś wymarzonym komentatorem, Marzycielu ;)

  • Anonim 16.05.2019

    Gadam, a sam źle złożyłem. :)

    Jaś (czy jak mu tam?) wspinał się mozolnie na trzecie piętro. Atakowany ze wszystkich stron przez zapachy gotowania, czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.

  • jesień2018 16.05.2019

    Masz rację, dzięki:)

  • Anonim 16.05.2019

    Na duży plus to, co potrafisz robić doskonale - wchodzić do głowy bohaterom. Te wszystkie myśli były takie męskie, znaczy takie samcze. To już kolejny tekst, w którym wczuwasz się w samca i wychodzi Ci to bardzo dobrze.
    Ale żeby nie było zbyt kolorowo, to sama fabuła to, przepraszam, nudna obyczajówka. Ale w sumie nie chodzi tu o akcję, ale właśnie o jego myśli.
    Znalazłem dwa błędy:

    – odpowiedziała. Nie patrząc na niego.
    Chyba powinien być przecinek, zamiast kropki.

    Po za tym dała mi dziecko
    Poza - razem.

    I tyle. Bardzo dobre, choć fabuła mogłaby być lepsza...

    Pozdrawiam.

  • jesień2018 16.05.2019

    Antoni! Aż się zaśmiałam, jak zobaczyłam Twój komentarz... Bo masz rację! To jest historia z gatunku takich, które każdy gdzieś tam już słyszał... Nie jest oryginalna, znajduje się jakieś dziesięć pięter pod Łowcami sprzed kilku dni... I chodziło mi właśnie o to, żeby napisać ją wiarygodnym głosem prostackiego faceta, sprawdzić, czy potrafię się wczuć w kogoś takiego. I żeby czytelnik czuł odrazę do głównego bohatera i kibicował komuś innemu (żonie, bohaterce drugoplanowej).
    Ponieważ temat jest jednak ważny i udało mi się obudzić emocje (wiem, że nie u Ciebie), cieszę się tym bardziej, to znaczy, że zrobiłam to przekonująco. Zależało mi też na ukaraniu drania! Trochę takie dobre zakończenie historii, które w życiu często kończą się źle... Słowem: ja też go nie znoszę i dobrze mu tak! ;)
    Pozdrowienia!

  • No, no, no:)
    Tekst bardzo, bardzo mi się podobało, jedna mała uwaga, ta pizza to mistrzostwo świata jeśli chodzi o prędkość realizacji zamówienia, chyba jednak za szybko przyjechało to jedzenie... Ale to szczegół :) 5

  • jesień2018 16.05.2019

    Pizza... taaa… ale trochę tam wprowadziłam strategicznego milczenia, może wystarczy? :-D Dzięki, Maurycy!

  • kalaallisut 16.05.2019

    Jesień mocny teksto zwyklej codzienności, która ma targiczny koniec i chwyta za serce. Dobrze ukazane postacie. Brawo

  • jesień2018 16.05.2019

    "Chwyta za serce" - dziękuję! <3

  • sensol 16.05.2019

    ale kawał chuja z tego faceta. dobrze, że dostał kopa w dupę - takie moje pierwsze myśli po przeczytaniu. świetny kawałek. miniatura obyczajowa. podczas czytania nic mnie nie uwierało. po przeczytaniu komentarza Marzyciela - faktycznie, kilka zmian może by wyszło tekstowi na dobre. przysłówki nie służą historiom. fajnie potrafisz skrótem przykuć uwagę i opisać postaci. poza tym - domyśliłem się, ze córka nie jest jego. wszystko się układało w taki ciąg zdarzeń. gratulejszyn :)

  • jesień2018 16.05.2019

    Bystry, domyślny Sensol :) Kilka zmian zostało już wprowadzonych, myślisz, że jeszcze coś zgrzyta? Pozdrowienia:))

  • pkropka 16.05.2019

    "Po za tym dała mi dziecko," - *mu
    "No dobrze, dziecko było, za to plus, ale obiadu nie i za to wielki, tłusty minus." - jakoś ujęło mnie to zdanie :)
    Super kawałek tekstu z przyciągającym tytułem. Zakończenie mi się bardzo podobało.
    "moja krew, śmiał się" - cudo <3

  • jesień2018 16.05.2019

    Bardzo mi miło, pozdrowienia!

  • Angela 16.05.2019

    Pierwsza myśl już po pierwszym akapicie brzmiała: zgniotłabym tego faceta jak karalucha, bo tym przecież jest.
    Kawał świetnie napisanego tekstu, a zakończenie sprawiło mi wiele radości : )
    Pozdrawiam *****

  • jesień2018 16.05.2019

    No widzisz, udało się dać mu nauczkę ;) Dzięki i też pozdrawiam!

  • Ritha 17.05.2019

    „– Zginiesz beze mnie – musiał jej to uświadomić, zanim idiotka zajedzie z tymi rzeczami w dół” – hahahahaha. Dobre. Serio, dobre. Tacy kretyni serio żyją i chodzą po świecie? Nie wierzę.
    Napisałam trzy komentarze, każdy skasowałam, gdyż więcej było w nich przekleństw niż spokojnych słów. Nie skomentuje tego tekstu. Wolę czytać o zabijaniu niż o życiu takich ludzi.
    Co za, kurwa, kretyn.

    No dobrze, dużo emocji, tak irytująca postać stworzyłaś, że no po prostu nie mogę. Łap gwiazdy i idę zapomnieć o tym tekście. Zepsułam se jeszcze gilotynę do papieru w pracy, weszłam tu poczytać i się uspokoić i kurde nie pomogło xD

  • jesień2018 17.05.2019

    To ja bardzo przepraszam :-D Mam nadzieję, że gilotynę udało się naprawić ;) (Dzięki, Ritha!)

  • Justyska 19.05.2019

    Czytałam wcześniej, ale nie miałam czasu na komentarz. Fajnie weszłaś w głowę bohatera, brzmi to wiarygodnie, choć trudno uwierzyć, że można być aż takim cymbałem.
    Tak sobie pomyślałam, że ten jej spokój przy pakowaniu... taki prawdziwy i charakterystyczny dla kobiet, które wiedzą co robią i są świadome dobrej decyzji.
    Bardzo dobre. Przepłynęłam:)
    Pozdrawiam

  • jesień2018 19.05.2019

    Dziękuję, Justysko. Dobre obserwacje:) Co do gościa - wiesz, on może nie na co dzień aż taki okropny (choć w duszy cymbał na pewno), ale tego dnia został odrzucony, no i wiadomo. Męska duma ;) Wygląda na to, że opowiadanie wyszło lepiej, niż się spodziewałam, miła niespodzianka.
    Pozdrowienia!

  • Hestia 08.08.2019

    Tekst zapada w pamięć. Pizza faktycznie baaardzo szybko przyjechała, a na początku brakowało mi imienia głównego bohatera, ale tak poza tym chyba nie mam się czego czepiać. :D

  • jesień2018 19.08.2019

    O, nowy nick, Witaj! I dzięki za opinię:)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania