– Zjadłbym coś. – starał się być uprzejmy, naprawdę się starał. - bez kropki po "coś"? Chyba. Albo z dużej "staral,".
Ła... Łał...
Trudno mi pozbierać myśli po tym, co przeczytalam. Świetne odwzorowanie tragicznej codziennosci, niestety, wielu rodzin na całym świecie... Umiejętnie zajrzałas do głów obu bohaterów, a wizyta w myślach tego mężczyzny skutecznie zmazała mi uśmiech z ust - czyli tak, jak miało być. Dokładny, dobitny tekst. Z pewnością zasługuje na uwagę. Nie balas się wywlec pewnych brudów z ludzkich dusz. Brawo za to, choć to historia łamiąca serce...
Piszesz lekko, czyta się piernikiem. Wspaniały warsztat.
Jedyne co mi nie zatrybilo - pizza jak na mój gust przyjechała ciut za szybko.
Dawno żaden tekst z Opowi tak mnie nie chlasnął po twarzy...
Ode mnie pięć z plusem, chociaż jest mi po części głupio, bo nieracjonalnie czuje, jakbym "propsowala" takie tragiczne sytuacje - czyli potrzasnelo widzem.
Co za komentarz!! Bardzo dziękuję! Błędy poprawione:) Wiesz, można powiedzieć, że to historia z pozytywnym zakończeniem, więc możesz czuć, że propsujesz pozytywne rozwiązania ;) Pozdrowienia!
Anonim16.05.2019
Świetny sposób na dietę. Z pewnością na końcu tego opowiadania bohater nie był już głodny. :) A tak poważne, jak to u Ciebie, dobry kawałek obyczaju. Dobrze narysowany bohater i czytelna sekwencja zdarzeń.
Widzę kilka minusów. Używasz za dużo imiesłowów. To zaburza rytm. Naprawdę nie musisz wszystkiego tak dokładnie opisywać. Daj czytelnikowi trochę miejsca. Poza tym czasowniki w takiej formie sprzyjają zagubieniu podmiotu.
Już wspinając się mozolnie na trzecie piętro, przez atakujące go ze wszystkich stron zapachy gotowania, czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.
Podmiotem jest irytacja. Pierwsza część zdania pełni funkcję partykuły i jest zbędna, ponieważ o ile zapach (choć nieprzyjemny, może potęgować uczucie głodu), to wspinaczka po schodach już niekoniecznie. Lepiej rozbić to na dwa zdania, z jasno określonymi podmiotami.
Jaś (czy jak mu tam?) wspinał się mozolnie na trzecie piętro, atakowany ze wszystkich stron przez zapachy gotowania. Czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.
Analogicznie:
Byli razem na zapleczu, przechodząc, dała mu powąchać swoje złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
Przechodząc obok, dała mu powąchać swoje złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
Byli razem na zapleczu. Gdy przechodził, powąchał jej złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
– Cześć – chrząknął sucho.
Ta sama przyczyna. Niepewność, czy będzie się zrozumianym. Trochę więcej zaufania do Siebie samej. :) Pamiętaj, że swiftki (przysłówki w atrybucjach) i pakowanie dopalaczami samych atrybucji (chrząknął), często odnosi przeciwny skutek do zamierzeń. Musisz pamiętać, że didaskalia czyta się później niż wypowiedź, więc jest za późno na utwierdzanie czytelnika w przekonaniu, jak bohater wypowiedział daną kwestię.
Hej! Super, że mi pokazujesz takie rzeczy! Poprawiam i biorę sobie na przyszłość! Jesteś wymarzonym komentatorem, Marzycielu ;)
Anonim16.05.2019
Gadam, a sam źle złożyłem. :)
Jaś (czy jak mu tam?) wspinał się mozolnie na trzecie piętro. Atakowany ze wszystkich stron przez zapachy gotowania, czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.
Na duży plus to, co potrafisz robić doskonale - wchodzić do głowy bohaterom. Te wszystkie myśli były takie męskie, znaczy takie samcze. To już kolejny tekst, w którym wczuwasz się w samca i wychodzi Ci to bardzo dobrze.
Ale żeby nie było zbyt kolorowo, to sama fabuła to, przepraszam, nudna obyczajówka. Ale w sumie nie chodzi tu o akcję, ale właśnie o jego myśli.
Znalazłem dwa błędy:
– odpowiedziała. Nie patrząc na niego.
Chyba powinien być przecinek, zamiast kropki.
Po za tym dała mi dziecko
Poza - razem.
I tyle. Bardzo dobre, choć fabuła mogłaby być lepsza...
Antoni! Aż się zaśmiałam, jak zobaczyłam Twój komentarz... Bo masz rację! To jest historia z gatunku takich, które każdy gdzieś tam już słyszał... Nie jest oryginalna, znajduje się jakieś dziesięć pięter pod Łowcami sprzed kilku dni... I chodziło mi właśnie o to, żeby napisać ją wiarygodnym głosem prostackiego faceta, sprawdzić, czy potrafię się wczuć w kogoś takiego. I żeby czytelnik czuł odrazę do głównego bohatera i kibicował komuś innemu (żonie, bohaterce drugoplanowej).
Ponieważ temat jest jednak ważny i udało mi się obudzić emocje (wiem, że nie u Ciebie), cieszę się tym bardziej, to znaczy, że zrobiłam to przekonująco. Zależało mi też na ukaraniu drania! Trochę takie dobre zakończenie historii, które w życiu często kończą się źle... Słowem: ja też go nie znoszę i dobrze mu tak! ;)
Pozdrowienia!
No, no, no:)
Tekst bardzo, bardzo mi się podobało, jedna mała uwaga, ta pizza to mistrzostwo świata jeśli chodzi o prędkość realizacji zamówienia, chyba jednak za szybko przyjechało to jedzenie... Ale to szczegół :) 5
ale kawał chuja z tego faceta. dobrze, że dostał kopa w dupę - takie moje pierwsze myśli po przeczytaniu. świetny kawałek. miniatura obyczajowa. podczas czytania nic mnie nie uwierało. po przeczytaniu komentarza Marzyciela - faktycznie, kilka zmian może by wyszło tekstowi na dobre. przysłówki nie służą historiom. fajnie potrafisz skrótem przykuć uwagę i opisać postaci. poza tym - domyśliłem się, ze córka nie jest jego. wszystko się układało w taki ciąg zdarzeń. gratulejszyn :)
"Po za tym dała mi dziecko," - *mu
"No dobrze, dziecko było, za to plus, ale obiadu nie i za to wielki, tłusty minus." - jakoś ujęło mnie to zdanie :)
Super kawałek tekstu z przyciągającym tytułem. Zakończenie mi się bardzo podobało.
"moja krew, śmiał się" - cudo <3
Pierwsza myśl już po pierwszym akapicie brzmiała: zgniotłabym tego faceta jak karalucha, bo tym przecież jest.
Kawał świetnie napisanego tekstu, a zakończenie sprawiło mi wiele radości : )
Pozdrawiam *****
„– Zginiesz beze mnie – musiał jej to uświadomić, zanim idiotka zajedzie z tymi rzeczami w dół” – hahahahaha. Dobre. Serio, dobre. Tacy kretyni serio żyją i chodzą po świecie? Nie wierzę.
Napisałam trzy komentarze, każdy skasowałam, gdyż więcej było w nich przekleństw niż spokojnych słów. Nie skomentuje tego tekstu. Wolę czytać o zabijaniu niż o życiu takich ludzi.
Co za, kurwa, kretyn.
No dobrze, dużo emocji, tak irytująca postać stworzyłaś, że no po prostu nie mogę. Łap gwiazdy i idę zapomnieć o tym tekście. Zepsułam se jeszcze gilotynę do papieru w pracy, weszłam tu poczytać i się uspokoić i kurde nie pomogło xD
Czytałam wcześniej, ale nie miałam czasu na komentarz. Fajnie weszłaś w głowę bohatera, brzmi to wiarygodnie, choć trudno uwierzyć, że można być aż takim cymbałem.
Tak sobie pomyślałam, że ten jej spokój przy pakowaniu... taki prawdziwy i charakterystyczny dla kobiet, które wiedzą co robią i są świadome dobrej decyzji.
Bardzo dobre. Przepłynęłam:)
Pozdrawiam
Dziękuję, Justysko. Dobre obserwacje:) Co do gościa - wiesz, on może nie na co dzień aż taki okropny (choć w duszy cymbał na pewno), ale tego dnia został odrzucony, no i wiadomo. Męska duma ;) Wygląda na to, że opowiadanie wyszło lepiej, niż się spodziewałam, miła niespodzianka.
Pozdrowienia!
Tekst zapada w pamięć. Pizza faktycznie baaardzo szybko przyjechała, a na początku brakowało mi imienia głównego bohatera, ale tak poza tym chyba nie mam się czego czepiać. :D
Komentarze (24)
– Zjadłbym coś. – starał się być uprzejmy, naprawdę się starał. - bez kropki po "coś"? Chyba. Albo z dużej "staral,".
Ła... Łał...
Trudno mi pozbierać myśli po tym, co przeczytalam. Świetne odwzorowanie tragicznej codziennosci, niestety, wielu rodzin na całym świecie... Umiejętnie zajrzałas do głów obu bohaterów, a wizyta w myślach tego mężczyzny skutecznie zmazała mi uśmiech z ust - czyli tak, jak miało być. Dokładny, dobitny tekst. Z pewnością zasługuje na uwagę. Nie balas się wywlec pewnych brudów z ludzkich dusz. Brawo za to, choć to historia łamiąca serce...
Piszesz lekko, czyta się piernikiem. Wspaniały warsztat.
Jedyne co mi nie zatrybilo - pizza jak na mój gust przyjechała ciut za szybko.
Dawno żaden tekst z Opowi tak mnie nie chlasnął po twarzy...
Ode mnie pięć z plusem, chociaż jest mi po części głupio, bo nieracjonalnie czuje, jakbym "propsowala" takie tragiczne sytuacje - czyli potrzasnelo widzem.
Co za komentarz!! Bardzo dziękuję! Błędy poprawione:) Wiesz, można powiedzieć, że to historia z pozytywnym zakończeniem, więc możesz czuć, że propsujesz pozytywne rozwiązania ;) Pozdrowienia!
Świetny sposób na dietę. Z pewnością na końcu tego opowiadania bohater nie był już głodny. :) A tak poważne, jak to u Ciebie, dobry kawałek obyczaju. Dobrze narysowany bohater i czytelna sekwencja zdarzeń.
Widzę kilka minusów. Używasz za dużo imiesłowów. To zaburza rytm. Naprawdę nie musisz wszystkiego tak dokładnie opisywać. Daj czytelnikowi trochę miejsca. Poza tym czasowniki w takiej formie sprzyjają zagubieniu podmiotu.
Już wspinając się mozolnie na trzecie piętro, przez atakujące go ze wszystkich stron zapachy gotowania, czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.
Podmiotem jest irytacja. Pierwsza część zdania pełni funkcję partykuły i jest zbędna, ponieważ o ile zapach (choć nieprzyjemny, może potęgować uczucie głodu), to wspinaczka po schodach już niekoniecznie. Lepiej rozbić to na dwa zdania, z jasno określonymi podmiotami.
Jaś (czy jak mu tam?) wspinał się mozolnie na trzecie piętro, atakowany ze wszystkich stron przez zapachy gotowania. Czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.
Analogicznie:
Byli razem na zapleczu, przechodząc, dała mu powąchać swoje złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
Przechodząc obok, dała mu powąchać swoje złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
Byli razem na zapleczu. Gdy przechodził, powąchał jej złote włosy, niemal otarła się o niego biustem,
– Cześć – chrząknął sucho.
Ta sama przyczyna. Niepewność, czy będzie się zrozumianym. Trochę więcej zaufania do Siebie samej. :) Pamiętaj, że swiftki (przysłówki w atrybucjach) i pakowanie dopalaczami samych atrybucji (chrząknął), często odnosi przeciwny skutek do zamierzeń. Musisz pamiętać, że didaskalia czyta się później niż wypowiedź, więc jest za późno na utwierdzanie czytelnika w przekonaniu, jak bohater wypowiedział daną kwestię.
Pozdrawiam.
M.
Hej! Super, że mi pokazujesz takie rzeczy! Poprawiam i biorę sobie na przyszłość! Jesteś wymarzonym komentatorem, Marzycielu ;)
Gadam, a sam źle złożyłem. :)
Jaś (czy jak mu tam?) wspinał się mozolnie na trzecie piętro. Atakowany ze wszystkich stron przez zapachy gotowania, czuł rosnącą irytację na samą myśl, że u niego obiadu pewnie jeszcze nie będzie.
Masz rację, dzięki:)
Na duży plus to, co potrafisz robić doskonale - wchodzić do głowy bohaterom. Te wszystkie myśli były takie męskie, znaczy takie samcze. To już kolejny tekst, w którym wczuwasz się w samca i wychodzi Ci to bardzo dobrze.
Ale żeby nie było zbyt kolorowo, to sama fabuła to, przepraszam, nudna obyczajówka. Ale w sumie nie chodzi tu o akcję, ale właśnie o jego myśli.
Znalazłem dwa błędy:
– odpowiedziała. Nie patrząc na niego.
Chyba powinien być przecinek, zamiast kropki.
Po za tym dała mi dziecko
Poza - razem.
I tyle. Bardzo dobre, choć fabuła mogłaby być lepsza...
Pozdrawiam.
Antoni! Aż się zaśmiałam, jak zobaczyłam Twój komentarz... Bo masz rację! To jest historia z gatunku takich, które każdy gdzieś tam już słyszał... Nie jest oryginalna, znajduje się jakieś dziesięć pięter pod Łowcami sprzed kilku dni... I chodziło mi właśnie o to, żeby napisać ją wiarygodnym głosem prostackiego faceta, sprawdzić, czy potrafię się wczuć w kogoś takiego. I żeby czytelnik czuł odrazę do głównego bohatera i kibicował komuś innemu (żonie, bohaterce drugoplanowej).
Ponieważ temat jest jednak ważny i udało mi się obudzić emocje (wiem, że nie u Ciebie), cieszę się tym bardziej, to znaczy, że zrobiłam to przekonująco. Zależało mi też na ukaraniu drania! Trochę takie dobre zakończenie historii, które w życiu często kończą się źle... Słowem: ja też go nie znoszę i dobrze mu tak! ;)
Pozdrowienia!
No, no, no:)
Tekst bardzo, bardzo mi się podobało, jedna mała uwaga, ta pizza to mistrzostwo świata jeśli chodzi o prędkość realizacji zamówienia, chyba jednak za szybko przyjechało to jedzenie... Ale to szczegół :) 5
Pizza... taaa… ale trochę tam wprowadziłam strategicznego milczenia, może wystarczy? :-D Dzięki, Maurycy!
Jesień mocny teksto zwyklej codzienności, która ma targiczny koniec i chwyta za serce. Dobrze ukazane postacie. Brawo
"Chwyta za serce" - dziękuję! <3
ale kawał chuja z tego faceta. dobrze, że dostał kopa w dupę - takie moje pierwsze myśli po przeczytaniu. świetny kawałek. miniatura obyczajowa. podczas czytania nic mnie nie uwierało. po przeczytaniu komentarza Marzyciela - faktycznie, kilka zmian może by wyszło tekstowi na dobre. przysłówki nie służą historiom. fajnie potrafisz skrótem przykuć uwagę i opisać postaci. poza tym - domyśliłem się, ze córka nie jest jego. wszystko się układało w taki ciąg zdarzeń. gratulejszyn :)
Bystry, domyślny Sensol :) Kilka zmian zostało już wprowadzonych, myślisz, że jeszcze coś zgrzyta? Pozdrowienia:))
"Po za tym dała mi dziecko," - *mu
"No dobrze, dziecko było, za to plus, ale obiadu nie i za to wielki, tłusty minus." - jakoś ujęło mnie to zdanie :)
Super kawałek tekstu z przyciągającym tytułem. Zakończenie mi się bardzo podobało.
"moja krew, śmiał się" - cudo <3
Bardzo mi miło, pozdrowienia!
Pierwsza myśl już po pierwszym akapicie brzmiała: zgniotłabym tego faceta jak karalucha, bo tym przecież jest.
Kawał świetnie napisanego tekstu, a zakończenie sprawiło mi wiele radości : )
Pozdrawiam *****
No widzisz, udało się dać mu nauczkę ;) Dzięki i też pozdrawiam!
„– Zginiesz beze mnie – musiał jej to uświadomić, zanim idiotka zajedzie z tymi rzeczami w dół” – hahahahaha. Dobre. Serio, dobre. Tacy kretyni serio żyją i chodzą po świecie? Nie wierzę.
Napisałam trzy komentarze, każdy skasowałam, gdyż więcej było w nich przekleństw niż spokojnych słów. Nie skomentuje tego tekstu. Wolę czytać o zabijaniu niż o życiu takich ludzi.
Co za, kurwa, kretyn.
No dobrze, dużo emocji, tak irytująca postać stworzyłaś, że no po prostu nie mogę. Łap gwiazdy i idę zapomnieć o tym tekście. Zepsułam se jeszcze gilotynę do papieru w pracy, weszłam tu poczytać i się uspokoić i kurde nie pomogło xD
To ja bardzo przepraszam :-D Mam nadzieję, że gilotynę udało się naprawić ;) (Dzięki, Ritha!)
Czytałam wcześniej, ale nie miałam czasu na komentarz. Fajnie weszłaś w głowę bohatera, brzmi to wiarygodnie, choć trudno uwierzyć, że można być aż takim cymbałem.
Tak sobie pomyślałam, że ten jej spokój przy pakowaniu... taki prawdziwy i charakterystyczny dla kobiet, które wiedzą co robią i są świadome dobrej decyzji.
Bardzo dobre. Przepłynęłam:)
Pozdrawiam
Dziękuję, Justysko. Dobre obserwacje:) Co do gościa - wiesz, on może nie na co dzień aż taki okropny (choć w duszy cymbał na pewno), ale tego dnia został odrzucony, no i wiadomo. Męska duma ;) Wygląda na to, że opowiadanie wyszło lepiej, niż się spodziewałam, miła niespodzianka.
Pozdrowienia!
Tekst zapada w pamięć. Pizza faktycznie baaardzo szybko przyjechała, a na początku brakowało mi imienia głównego bohatera, ale tak poza tym chyba nie mam się czego czepiać. :D
O, nowy nick, Witaj! I dzięki za opinię:)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania