gdzieś między Piłsudskiego a komodą - pętla

czas uciekał spod stóp jak stopnie

lawirowały pomiędzy krokami

zdążył jeszcze pomyśleć że ewoluował

i oto jest ptakiem

a wtedy skrzydła zrzuciły balast

może to tylko sen

a może jest nim wszystko

spróbuj utrzymać dystans

tak żeby nie było nas za dużo

w przestrzeni wyznaczonej na obecność

są jeszcze inni a to zobowiązuje

do systematycznego kurczenia się w sobie

aż w końcu znikniesz mi z oczu

na którejś z ulic

przebiegających nocą przez pokój

wszystkie noszą znajome nazwy

i obco brzmiący tłum

lepiej zamknij okno

zanim wyprowadzą nas z ról

zanim od neonów i lamp

zajmie się sufit