Poprzednie częściJanusz-opowiadanie potworek (TW 3.0#6)  

Janusz wsiok na apokalipsie (Tw 17)

Z racji, że czasu ostatnio zbytnio nie mam, wrzucam ten tekst teraz, bo nie wiem, czy uda się to później. Autor nie ponosi żadnej odpowiedzialności za ten poryty tekst. Błędy będę starał się po drodze poprawiać, więc nie bijcie.

 

Postać: Pijany rolnik

Zdarzenie: Sine jaja

 

Rolnik Janusz nie był ani geniuszem, ani niezwykłym człowiekiem. Ot prosty chłop, dla którego wieś stanowiła jedyny świat, jaki znał. Przynajmniej tak było, póki miastowi nie spalili jakiegoś świństwa w tych swoich fabrykach, w wyniku czego prawie wszyscy zamienili się w bezmózgie istoty, pochłaniające wszelkie mięso w zasięgu wzroku. Nawet jego krowa Halinka chciała go zeżreć, ale wystarczyły porządne widły, by pokazać kto, tu rządzi. Szkoda mućki, ale nie mógł pozwolić, by krasula robiła, co chciała. Kto nawoziłby pole, gdyby umarł? W szopie czerwieniała stara trzydziestka, kto by nią jeździł? Nie dałaby się ujarzmić każdemu, odmawiając posłuszeństwa, tym nieznającym jej nawyków. Ten ryk silnika, ta prędkość i wiatr we włosach, a przed szybą bezmiar polskich pól, tylko czekających na opony, mającego swe lata traktora.

Dzień zaczynał od pobudki w trzeszczącym, leciwym łóżku. Ponoć w czasie zaborów pra, pra babka gościła tam znakomitych gości, od carskich oficerów po pruskich urzędników. Nikomu nie odmawiała, taka była otwarta na ludzi. Następnie po skrzypiącej, wypełnionej kornikami i innymi robalami podłodze, przechadzał się do pomieszczenia, pełniącego funkcję jadalni i kuchni. Choć to ostatnie odnosiło się do zardzewiałego pieca na węgiel i szafki, której gnicie mogło być idealnym doświadczeniem dla studenta biologii. Rozpalił ogień i zamknął drzwiczki. Cudowne ciepełko jeszcze bardziej podkreślało różnobarwne smrody, płynące w powietrzu, niczym brudne dżinny bez życzeń.

Stawiał pospawany czajnik na metalowych dyszach, w międzyczasie przygotowując mieszaninę z rozdartej torebki Liptona i łyżki kawy Tchibo. Uwielbiał to, nie z powodu smaku, lecz ze względu na ogromną energię, jaką dostawał po wypiciu specjalnego wywaru. Podczas gdy woda gotowała się, on podchodził do tatuśka i mamuśki, siedzących przy zakurzonym stole. Od lat nie powiedzieli żadnego słowa, lecz mimo to cieszył się z ich obecności. Wyciągnął z szuflady taśmę klejącą i przykleił zgniłe ramię ojca, a po chwili to samo zrobił ze szczęką matki. Fajnie, że robaczki znalazły dom w ich ciałach, jego rodzina powiększyła się. „Dzięki wam za to, mamo, tato”, pomyślał, spoglądając z uśmiechem na nich. W tym samym czasie głowa seniora potoczyła się po blacie. No cóż, przyklei ją później.

Zalał wodą specyfik i opróżnił szklankę jednym łykiem. Pierwsze nawodnienie, można ruszać do pracy. Ubrał pobrudzony sosem tysiąca wsi kombinezon i wyszedł na dwór, zamykając starannie za sobą drzwi. Kot Czesiek uwielbiał podgryzać rodziców, niestety potem zwykle zanieczyszczał odchodami ganek. Wnętrze domu może wyglądać różnie, ale przed wejściem musi zawsze być czysto, tak mawiała matula. Sprawdził obejście, nakarmił zwierzęta, ach szkoda, że Halinka nie żyje, tyle zabawy miał z jej wymionami, a teraz, co najwyżej mógł pogadać ze świniami. Jednak z nimi nie ma rozmowy, ordynarne wieprze i spasione lochy, patrzące na Janusza z pogardą. I te ich ryje, gotowe zaatakować w każdej chwili. Są wyborem ostatniej szansy.

Westchnął ciężko i skierował kroki w stronę stodoły, by nacieszyć oczy nowym ciągnikiem, wygranym od Babola. Ursus C-360, silnik o mocy pięćdziesięciu ośmiu koni mechanicznych, napęd na cztery koła, wspaniały produkt polskiej myśli technologicznej, istny potwór, przynajmniej w oczach Janusza, lecz nie zamierzał zdradzać starej trzydziestki. Pozostawi sobie nową maszynę na późniejsze lata. Zamknął drzwi na pięć kłódek, może i wygrał go w pokera od Babola, ale tamten na pewno nie odpuści. Nie miał jednego oka, dłoni i stopy, a był gorszy od jadowitego grzechotnika. Przyjaciel od kieliszka i jedyny normalny rywal w okolicy. Od czasów apokalipsy na wsi zostali tylko oni, konkurując, kto będzie miał lepsze uprawy.

Na razie szli w łeb w łeb, ale Janusz znalazł nowy nawóz, skuteczniejszy od aktualnego. Właśnie się po niego wybierał. Przypiął dużą przyczepę do starego przyjaciela, po czym wkładając odpowiednio kluczyk, odpalił silnik. Tylko on wiedział, jak należy to robić, by już za pierwszym razem donośne terkotanie zalało okolice. Złapał się za głowę, zapomniał o swym standardowym ekwipunku. Wysiadł z pojazdu, nie wyłączając go, niech grzeje swe bebechy przed zbiorami. Wrócił do studni, zakręcił korbką i po chwili wyjął chłodną menażkę, teraz wystarczyło tylko podejść do składzika po kosę i mógł ruszyć na łowy.

Koła traktora powoli zaczęły mknąć po zabłoconej drodze, prędkość, z jaką jechał, zapierała dech w piersiach i pompowała adrenalinę do mózgu. Wszak mógłby zapolować na wsi, towaru nie brakowało, lecz tutejsi zbyt wolno się rozkładali, a jakość nawozu również odbiegała od odpowiedniej normy. Wystarczyło jednak złapać durnia z ceglanych domów, by zobaczyć poprawę, Janusz nie wiedział, co oni jedli w miastach, ale musiało nieźle zdzierać żołądki, skoro robiło to samo z ciałem.

— Rolnik, rolnik, pod rolnikiem ciągnik, za ciągnikiem worek ma... — darł się wniebogłosy, próbując przekrzyczeć hałas silnika. — W tym worku są buraki, a mi się chce w krzaki, lecz nie mogę, bo w mieście skupu braaaak. — Uwielbiał tę przyśpiewkę usłyszaną nie wiadomo skąd.

Po kilku godzinach drogi wreszcie ujrzał upragnione „zboże”, chyboczące się pomiędzy zrujnowanymi budynkami. Z głośnymi jękami ruszyli w stronę źródła hałasu, na to czekał nasz dzielny rolnik. Wyjął z kieszeni na piersi menażkę i opróżnił ją w kilka sekund.

— Super moc naładowana. Teraz czas na pracę. — Zza siedzenia wyjął kosę i wspaniałym skokiem wypadł na zewnątrz. Niemal natychmiast na plecy wskoczyły mu dwie piękne nastolatki, widać, że dopiero niedawno doświadczyły przemiany, ich ciała nie nosiły śladów zgnilizny. Uśmiechnął się rozmarzony, gdy próbowały przegryźć się przez gruby kombinezon. Uwielbiał to uczucie, czuł niesamowite spełnienie.

— No dobra koniec tego dobrego, trza kosić... — Jednym machnięciem pozbawił głów otaczających go potworów. Następnie podśpiewując wesoło, wrzucał ich na przyczepę. Wystarczyło kilka minut, by zapełnić ją po brzegi, alkohol powoli wpływał na umysł Janusza. Chyba Babol pomylił proporcje w tym bimbrze. Chwiejąc się na nogach, wpakował cielsko do środka trzydziestki. Byle dotrzeć do domu i nie zwymiotować po drodze.

— Cała sala... śpiewa z nami... — Terkot silnika nijak miał się do jego krzyków. Przynajmniej był w dobrym humorze. Do domu wrócił tuż przed zmierzchem, na tyle wytrzeźwiał, by w spokoju przejrzeć rozstawiony pod prądem płot. Nie chciał, by miastowi zagryźli jego zwierzęta, albo podeptali pole. To byłaby katastrofa.

— Hej, Janusz, Janusz! — Do pojazdu kluczył Babol. Nie można powiedzieć, że zmierzał, jedno oko, drewniany kij zamiast jednej stopy i stan upojenia alkoholowego stanowczo zaprzeczałyby definicji tego słowa. Rolnik zaklął wściekle, teraz na pewno wyda się jego tajemnica.

— A to dlatego tak ci wszystko rośnie! — krzyknął kaleka, podchodząc bliżej. — Widzisz, też tego używam, ale tylko miejscowych. Widocznie robię błąd.

— Kurwa... Zawsze tak jest — zaklął Janusz.

— Widocznie wielkie umysły myślą podobnie, przyjacielu. — Objął ręką towarzysza. — To, co po literku?

— Niech będzie. Szkoda tylko, że po tych plonach z pola mam zabarwioną jedną część ciała. Tak to naprawdę dobrze smakują.

— Ty też? — Zdziwił się Babol. To, co, piosenka na poprawę humoru?

— A dlaczego, by nie. Jaką?

— A może Niemena.

— Jak klasyka to klasyka. — Głośno wciągnął powietrze i zaczęli. — Mam tak samo, jak ty. Gacie moje, a w nich... Sine jaja i brązowy świt...

Średnia ocena: 4.9  Głosów: 7

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Trening Wyobraźni miesiąc temu
    Witamy nowy tekst! :)
  • krajew34 miesiąc temu
    TW, radzę ci trzymać się z daleka od tego tekstu :) Nie wiem, czemu to coś wyszło spod mojej ręki. Uciekać póki można!
  • Trening Wyobraźni miesiąc temu
    Trening jest nieustraszony :)
  • krajew34 miesiąc temu
    w razie czego ostrzegałem.
  • Mane Tekel Fares miesiąc temu
    Jestem pod autentycznym wrażeniem. Takie rzeczy pisz. Gratuluję.
  • krajew34 miesiąc temu
    Aż dziw, że się spodobało. Dzięki za wpadniecie.
  • Mane Tekel Fares miesiąc temu
    krajew34 Nie żartuję. Podobało.
  • stefanklakson miesiąc temu
    Dopiero dzisiaj zauważyłem, że piszesz też krótsze teksty :D
  • krajew34 miesiąc temu
    Krótsze to tylko Tw.
  • szopciuszek miesiąc temu
    Ot prosty chłop, którego - dla którego

    Terkot silnika ni jak miał się do jego krzyków. - nijak

    Jaka swojska apokalipsa ;)
    Jak zwykle podziwiam szybkość. Mógłbyś brać udział w TW dwudniowych a nie dwutygodniowych ;)
  • krajew34 miesiąc temu
    ten absurdalny tekst nie wiem skąd sie wział w mej glowie. Dzieki za wpadniecie.
  • Kapelusznik miesiąc temu
    HA!
    Dobre - naprawdę dobre
    Utrzymane w genialnym klimacie
    Tempo opowiadania też bardzo dobre
    Same brawa i ukłony
    Serdeczna 5 się należy!
  • krajew34 miesiąc temu
    Dzięki za wpadnięcie. Kurczę nie spodziewałem się takiej reakcji czytelników na tak absurdalny tekst. :)
  • Dekaos Dondi miesiąc temu
    Krajew34→Bardzo fajnie napisany tekst. Tak swojsko:) Lubię takie... dziwne też :)) Pozdrawiam↔5
  • krajew34 miesiąc temu
    Miło, że wpadłeś. Tyle nowych osób pod takim dziwnym tekstem. Moje zdziwienie przerosło nawet Himalaje.
  • Cofftee miesiąc temu
    Cześć!

    "której gnicie mogło być idealnym doświadczeniem dla studenta biologii." - :-)))

    "y czajnik na metalowe dyszach" - metalowych??

    "Kot Czesiek uwielbiał podgryzać rodziców, lecz potem zwykle zanieczyszczał odchodami ganek." - nie dostrzegam tutaj powiązania zasadnego - bardziej pasowałoby: Kot Czesiek uwielbiał podgryzać rodziców, a potem zwykle .... To "lecz" mi nie siedzi tu

    No, no. Nie lubię ogólnie takich humorzastych tekstów, ale Twoja karykatura w klimacie horroru była udana. Dobrze czujesz tej klimacik wiejski, mentalność takiego 'typowego' prostego chłopa co to dba o ziemię i... No, wiadomo :-) Miłe zaskoczenie, bo sądziłam, że nie zainteresuje mnie taka komedia ;-)
    Pozdrawiam!
  • krajew34 miesiąc temu
    Powiem szczerze, że tekst zupełnie nie w moim stylu. Ot wena przyszła i wyszło to coś. Planowałem w stylu wieśka terminatora, co to masakruję swą ulubioną kosą zombi, no ale wyszło coś zgoła innego. Jednak to reakcje czytelników są największym zaskoczeniem, nie wiedziałem, że to coś może się spodobać. :) Dzięki za wpadnięcie.
  • Ritha miesiąc temu
    Nooo, kurde, zaskoczonam! Świeże, inne, lekkie, zabawne, na luzie, takie... do Ciebie... niepodobne. Duży plus za taką świeżość, Krajew. Podobało mi się.
    (i chyba mniej błędów jednak)
  • Ritha miesiąc temu
    ps. wywal kropkę z tytułu
  • krajew34 miesiąc temu
    Coś mnie napadło, wena przyszła i powstało coś w kategorii zupełnie do mnie nie podobnej. Dzięki za wpadniecie.
  • Agnieszka Gu 3 tygodnie temu
    Kurcze, wyobraźnia to cie kolego nieźle poniosła :)) chwilami się gubiłam, ale pomijając drobiazgi, które na to wpłynęły, oceniten tekst jako dobry, a sam pomysł - wyśmienity :)
    Tak tu swojsko i makabrycznie jednocześnie. Świetnie ci wyszła ta kombinacja. Warto popracować nad tym tekstem, żeby dopracować szczegóły i drobne literówki.
    Pozdrawiam :))
  • krajew34 3 tygodnie temu
    Dzieki za wpadniecie. Co do tekstu no cóź wybryk weny, ni wiecej ni mniej.
  • Trening Wyobraźni 2 tygodnie temu
    Dzień dobry!
    Przypominamy o obdarowywaniu zestawami – jutro o godz. 20.00.
    Pozdrawiamy :)
  • pkropka 2 tygodnie temu
    Siemanko Krajew. Komentuję na bieżąco:
    "Autor nie ponosi żadnej odpowiedzialności za ten poryty tekst" - ok, już mam duże oczekiwania :D
    Janusz cudowny. To się nazywa motywacja do życia.
    "Nikomu nie odmawiała, taka była otwarta na ludzi." - <3
    "niczym brudne dżinny bez życzeń." - to wyjątkowo ładne. Szczególnie w tekście na śmiesznie.
    "Fajnie, że robaczki znalazły dom w ich ciałach, jego rodzina powiększyła się." - Oooo. Nie spodziewałam się. Jestem zachwycona!
    Ok, poważnie mówię - chyba mój ulubiony tekst u Ciebie. Cudo :D
  • krajew34 2 tygodnie temu
    Wena kazała, ja tylko pisałem :) Dzięki za wpadniecie.
  • Trening Wyobraźni 2 tygodnie temu
    krajew34, oto Twój zestaw:
    Postać: Paker malkontent
    Zdarzenie: Roztopione lody

    Gatunek (do wyboru): Punk lub (pod kątem Antologii) Horror i pochodne
    Czas na pisanie: 13 października (niedziela) godz. 19.00

    Powodzenia :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania