Jesteśmy ludźmi

Jesteśmy wszyscy pogubieni

Mamy dziurawy los w kieszeni

A pod nogami stały ląd

I znakomita większość z nas

Nie boi się obrażać gwiazd

A to poważny błąd.

 

Jesteśmy trochę beznadziejni

Ktoś nas postawił w tej scenerii

Dlaczego wciąż słuchamy go

Jesteśmy chyba nieszczęśliwi

W naszej krainie zwiędłych lilii

Lecz nie uciekamy stąd

 

Jesteśmy wszyscy dziwnie sprzeczni

Błądzimy w mroku jak owieczki

A jednak brak nam wilka

Nuty się nie chcą zlać w melodię

A każdy z nas to tylko człowiek

I wiara w nas zamilkła

 

Cóż, ludzie zawsze będą ludźmi

Nieważne ile minie wieków

Zawsze wygodniej mieszkać w próżni

I płynąć z prądem, nie na przekór.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 9

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Karawan 20.12.2016
    Podobno zdrowe ryby pływają wyłącznie pod prąd... Oczywiście 5!
  • Joker 20.12.2016
    Ciekawe, jedynie ostatnia zwrotka mi tu nie pasuje, ale nie bierz tego pod uwagę, taki już jestem :P
  • ÓsmyKolor 20.12.2016
    Daje do myślenia 5
  • Adam T 20.12.2016
    Cholernie mądry, dojrzały, piękny wiersz. Im dłużej go czytam, tym więcej prawdy o nas (ludziach) wynajduję. Udał Ci się:) Niestety, muszę zgodzić się z Jokerem, ostatnia zwrotka niepotrzebnie wszystko uogólnia i spłyca. Ale 5 musi być:)
  • Ktokolwiek 20.12.2016
    Adam T, dziękuję ;) co do ostatniej zwrotki to bez niej czułam, jakby wiersz był niedokończony... ale może masz rację ;)
  • Ritha 20.12.2016
    5 i ode mnie :)
  • Ćwiartka 20.12.2016
    super wiersz ale to akurat norma w twoim wykonaniu;) 5 ode mnie a jakże;)
  • Pan Buczybór 20.12.2016
    I like it. 5
  • vacek001 21.12.2016
    Ten wiersz jest naprawdę bardzo dobry. 5

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania