Krótki życiorys psa

Na świat przyszedłem we wsi Bierutowice jako jedno z kilku szczeniąt z pomiotu starej już suki – mojej matki, przy której spędziłem tylko kilkanaście dni. Potem zabrał mnie jeden z gospodarzy i umieścił w szopie. Karmił czasami mlekiem, a potem dostawałem odpadki z obiadów jego rodziny. Gdy już podrosłem, pozwolono mi, swobodnie biegać po podwórzu. Wtedy zachorowałem na jedno oko, które mi ropiało przez trzy tygodnie. Wskutek tego na trwałe straciłem wzrok na to oko. Od tego czasu gospodarz i okoliczni ludzie przezywali mnie Ślepy Olek, rzekomo ku pamięci miejscowego wesołego pijaka o tym samym przezwisku, który stracił też jedno oko. Przez wiele lat zajmowałem się pilnowaniem gospodarstwa. Czasami chodziłem z właścicielem i jego żoną na spacer, ale po polach, bo po wsi wstydzili się chodzić z kalekim psem. Otrzymałem też od nich budę z drewna, ale ona miała być dekoracją w ogrodzie, a nie mieszkaniem dla mnie, bo wykonano ją z cienkiego drewna i posiadała nieszczelny dach. To przeszkadzało mi w niej przebywać w czasie opadów deszczu.

 

Po wielu latach czuwania i pilnowania tego gospodarstwa zauważyłem, że właściciel często wyjeżdżał i powracał po długim czasie. Wtedy też jego żona nawiązała znajomość z innym mężczyzną i wskutek tego doszło do trwałego rozstania i rozwodu. Właściciel wyjechał, a jego była już żona oświadczyła, że nie jestem jej psem i jednym kopnięciem nogi wyrzuciła mnie na ulicę, a bramę szczelnie zamknęła. Kilka dni stałem przed domem, ale to nic nie pomogło. Potem przychodziłem na podwórko do sąsiedniego gospodarstwa i czasami udało się mi znaleźć resztki jedzenia. Zauważył to ten gospodarz i czasami w czasie karmienia swoich dwóch dużych psów dawał mi coś do jedzenia, a nawet pozwalał mi pić czystą wodę, którą podawał mi w dużym ceramicznym naczyniu. Bardzo się mi to spodobało, bo ja od wielu dni piłem wodę z kałuży lub ze strumyka przy drodze, ale ona była zawsze brudna i śmierdząca. Poczułem się trochę lepiej, chociaż tęskniłem za tym poprzednim właścicielem i miałem nadzieje, że kiedyś przyjedzie i może mi pomoże.

Pewnego dnia ten nowy gospodarz pozwolił mi spać na wycieraczce na ganku. Ucieszyłem się, bo przynajmniej miałem dach nad głową. On chyba zauważył moją radość i dał mi dużą drewnianą skrzynkę wyścieloną styropianem. Było mi w niej ciepło na dole, ale góra była otwarta i jak wiał wiatr, to marzłem. Zauważył to i zrobił mi z grubego kartonu budę. Byłem szczęśliwy, bo miałem własne miejsce do spania, dostawałem trochę jedzenia i czystą wodę. Kiedyś przytuliłem się do tego człowieka i z wdzięczności polizałem jego łapę. Czas leciał szybko, a ludzie pokazywali palcami moją śmieszną kartonową budę, ale niektórym nie podobało się, że mnie wyrzucono. Nawet kiedyś usłyszałem, jak ludzie mówili, że ksiądz na kazaniu powiedział, że jak ludzie się rozwodzą, to mają w sobie nienawiść nawet dla psów. Wstyd było na wsi temu rozwiedzionemu małżeństwu z mojego powodu.

Pewnego dnia nad ranem nagle pojawił się ten mój poprzedni gospodarz. Był zdenerwowany i bez porozumienia z moim nowym właścicielem zabrał mnie do samochodu. Pojechał do innej miejscowości i przekazał mnie do schroniska. Strasznie się poczułem, widząc ten obóz zagłady dla zwierząt, tę nędzę, zimne metalowe klatki i głodne wyjące z bólu i przerażenia psy. Spędziłem tu już trzy miesiące, mając cichą nadzieję, że może mnie ktoś zaadoptuje, ale każdy, kto spojrzał w moją stronę, to wzgardził, bo ludzie nie lubią ślepych lub półślepych psów.

 

Teraz siedzę na stole w dużej białej sali i czekam na swoją kolejkę. Dostanę zastrzyk, który zakończy mój psi los. Wiem, że ludzie lubią się zabijać i mordować innych, robią to na różne sposoby, a przy użyciu zastrzyków potrafili uśmiercać tysiące niewinnych istot.

 

Mam nadzieję, że może to cierpienie ma jakąś rolę do odegrania? Może istnieje Wielki Pies — Dobry Opiekun, który dla mnie i setek innych podobnych przygotował już psi raj — miejsce, gdzie nie nikt nie będzie bić, przepędzać, będzie czysta woda, dobre jedzenie i nikt nie zamarznie? Jakieś znaczenie musi mieć to, co się dzieje z nami na tym padole rozpaczy? Jest to chyba niemożliwe, aby w całym Wszechświecie panowało tylko zło, musi istnieć jakiś sens, bo wszystko byłoby absurdem?

 

Muszę kończyć, bo idzie już ten weterynarz ze strzykawką…

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Anonim 29.03.2017
    papuga :-/
  • Jan Potfforny 29.03.2017
    Piszesz bzdury!
    Ten tekst wymyśliłem dziś rano, a ten pies istnieje naprawdę, lecz nie w schronisku, ale koło mojego domu. To ja go przygarnąłem, dałem mu jeść i zrobiłem mu budę, chociaż mam dwa duże inne psy!
    On został wyrzucony przez moich sąsiadów.
  • Marian 29.03.2017
    Dla mnie jest to dobry tekst.
    Nie wiem dlaczego Chrum napisał "papuga". Czyżby uważał, że to jest plagiat?
  • Anonim 29.03.2017
    Panie Marianie chrum napisała papuga, bo to ładne są ptaszki. czy chrum uważa, że powyższy tekst to plagiat, poniekąd chrum tak uważa, chrum gadaj, co miałaś na myśli!
  • Adam T 29.03.2017
    chrum, jeśli widzisz tu plagiat, podaj tekst źródłowy, inaczej twój wpis pachnie trollowaniem.
  • Freya 29.03.2017
    Jest taki gwiazdozbiór "Wielki Pies", a nawet "Mały Pies" - także (w okolicach gwiazdozbioru Oriona) i naukowcy sprawdzili, że mieszkają tam same pieski.
    Niedawno przy wejściu do bloku spał u mnie na wycieraczce; nie pies a facet - oni też chyba potrzebują jakiejś własnej planety, ale z tego co wiem, to chyba nie ma - Gwiazdozbioru bezdomnych. Pozdro. ;)
  • Adam T 29.03.2017
    W moim mieście jest schronisko, daleko o zabudowań. Smród czuć killometr wcześniej, w niewielkim biurze przy samym schronisku ciężko jest wytrzymać. Podziwiam ludzi, którzy tam pracują i mam jednocześnie nadzieję, że chociaż sami nie krzywdzą bardziej tych zwieząt. Człowiek często nie wie, co to współczucie.
    Napisałeś to bardzo postym językiem, są błędy logiczne, składniowe, ale wytłumaczyłem je sobie tym, że to przecież opowieść psa, więc język musi być prosty, czasem prymitywny, nie gramatyczny. Opowadanie jest poruszające, ale mam prośbę, popraw literówki. "Spisałeś" opowieść dosłownie, ale ortografia i interpunkcja, to już Twoja broszka.
  • Jan Potfforny 29.03.2017
    Przepuściłem po rz drugi tekst przez tzw. maszynkę korektorską i nie zauważyłem żadnego błędu ortograficznego.
    Proszę mi wskazać jakiś bład, to mi pomoże.
    Pozdrawiam!
    JP
  • Fanriel 29.03.2017
    Jan Potfforny "wykonano ja z cienkiego drewna" - ją,
    "przerażania psy" - przerażenia.
    Smutny tekst. Ode mnie za temat 5.
  • Jan Potfforny 29.03.2017
    Fanriel
    Dziękuję za uwagi. Poprawki naniosłem.
    Teraz rozumiem, bo zauwazyłem, że komputerowe maszynki do korektorskie, zniekształcają teksty.
    Pozdrawiam!
    JP

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania