Lustro

Wyniosę dziś lustro z domu.

I już nie będę patrzeć: na ręce, na nogi, na ciało nieskore do czynienia, i już nie będę widzieć: rąk, nóg i ciał spragnionych czynów — wymagających. Niedługo nie będzie odbicia, będę patrzećniewidzieć i wodzić oczyma znów będę niekontrolowanie uwolniona. Zrzucę kajdany wyrzutów.

Więc wynoszę dziś lustro z domu, po schodach dźwigam ciężar nieopisany, ostrożnie, by dotrwać, by czasem nie musieć zawrócić, by plan nie zawiódł — idealny. Wyrzucę wyrzuty daleko, najdalej jak tylko dam radę, muszę tylko donieść, doniosę na pewno, zrzucę ciężar ogromny, pozbędę się lustra, które tak mocno zawadza każdej kolejnej chwili, gdy muszę patrzeć w otchłań innego, od dziś wszystko się zmieni, ja już nie będę, już nic nie muszę — jeszcze tylko chwilę.

Krok, potem drugi, trzy schody w górę, potem siedem w dół, oh, właśnie się zachwiałam, ściskam lustro mocno, coraz mocniej, byle nie upadło, byle fiaskiem nie skończył się zamysł idealny — niosę lustro cierpliwie, cierpliwość popłaci życiem spokojnym. Nienadwyrężonym. Wytrzymać jeszcze chwilę, może parę chwil i lustra nie będzie. Nie będzie wyrzutu.

Ani jednego.

Mijam ich po kolei, niosę lustro ambitnie, muszę nie zwracać uwagi — tak, jeszcze przez chwilę, nie patrzę, odwracam głowę — to w jedną, to w drugą stronę, czasem przymykam oczy, wymijam czym prędzej — i lustro, nie zapominaj o lustrze. Wynoszę lustro z domu, mijając na ulicy ludzi coraz częstszych, przysparzających, oddycham coraz szybciej, podenerwowana, już niedługo już prawie jeszcze odrobinę.

Nie mogę patrzeć im w oczy. Lustro.

A potem pojawia się on.

Uszkodzony. Uszkodzone ma ręce i nogi.

Oczy błagają okrutnie.

A ja, twardo stąpając po ziemi, unoszę ręce wysoko w geście najwyższym obrony, jąkam się chwilę — niepewna. Tak mało brakowało.

— Przepraszam, ja nie mam przy sobie pomocy — mówię Uprzejma Taktowna, zaraz dodaję: Proszę pytać dalej.

Oczy błagają.

Wtem zniżam wzrok i patrzę — nie widzę mojego lustra, obracam się dokoła spazmatycznym przerażeniem wodzę wzrokiem po ziemi, gdzie strzępki wyrzutów powinny lśnić w gorejącym słońcu. Lustro. Zgubiłam moje lustro.

Chciałam je tylko schować.

Wyniosłam dziś lustro z domu i już nie będę patrzeć na ręce na nogi na ciało nieskore do czynienia rękom nogom i ciałom niewyobrażalnie spragnionym — na zawsze patrzęniewidzę, więc chyba jestem wolna.