Mistrz w pełni dla Małgorzaty

„Ten, który kocha, powinien dzielić los tego, kogo kocha”

~ Michaił Bułhakow ~

_______________________________

 

Milkną światła. Wypalona codzienność dogorywa w popiele niczym stygnący kartofel. Swąd spalenizny krzyczy językami mgielnej powłoki. Ponad miastem unosi się sen.

Nie dla niej.

Kiedy wkłada na nagie ciało jedwabną koszulę i boso podąża w szarość. Przemyka jak kot pomiędzy dniem i nocą, szukając ukojenia.

Stuk kołatki otwiera ciężkie wierzeje. Małgorzata przystaje na chwilę, by ostudzić podniecenie. W kamiennej posadzce chłodzi stopy.

W mrocznym korytarzu narasta strach trzymający cugle rozkoszy. Stąpa po schodach w kierunku jajecznego prześwitu pomiędzy szczeliną niedomkniętych drzwi.

Mistrz czeka w czarnym szlafroku z podbiciem koloru krwawnika. W brustaszy tkwi purpurowa poszetka. Czeka na kobietę zniewoloną przez Księżyc.

Kiedy pełnia zaczyna wrzeć i kusić, zaczyna się preludium nocy. Chlusta z niej księżycowa lawa, wylewając się pożądaniem. A kiedy przekroczy próg alkowy, ucieleśni się w tym strumieniu Małgorzata niezwykłej urody.

Samotna, odważna, zepsuta i romantyczna. Zakneblowana i rozwiązła... kobieta walcząca. Pod nerwowymi gestami i zadyszanym życiem ukryte heroiczne atrybuty czekają na wybuch.

W samej rzeczy doskonały kamuflaż prostoty i skromności, a jednak jak ćma podąża w kierunku piekła. Lgnie do ognia, parzy, by potem lizać rany. Jednak zawraca do dnia. Zawraca tam, gdzie przygasa jej wstyd, gdzie zmaltretowany umysł szuka rozgrzeszenia. Pukanie i wciąż dostaje znak krzyża.

Znika prześwit w drzwiach. Mistrz zarzuca na tors czarny robdeszan. Chłodną tkaniną gasi rozpalone ciało.

Zapada w ciemność.

Ona zaś promieniami Słońca ogrzewa chłód nocy i już tęskni za następną pełnią Księżyca.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 9

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Pan Buczybór tydzień temu
    No, bardzo poetycki opis. Fabularnie może nie jest tu dużo treści, ale sama forma jest na bardzo wysokim poziomie. Takie pisanie trochę nie w moim guście, ale zawsze doceniam kunszt autora, który potrafi układać takie ładne, dopieszczone zdania. Bardzo dobre opowiadanie.
  • pasja tydzień temu
    Dziękuję pięknie za mile słowa. Wierzę, bo ja tez mam swoje gusta. Nieraz czytam wbrew sobie.
    Pozdrawiam
  • Puchacz tydzień temu
    Dobra jesteś w tych klimatach pasjo. Zwiewnej, bogato ornamentowanej prozy poetyckiej.
    Lubię takie kobiety - pełne przeciwieństw, nimbu tajemniczości. Dobra i zła.
    Z technikaliów - jeden przecinek przed szukając i mam wątpliwości, co do chłodzenia stóp w posadzce.
    Nie na posadzce? Chyba że ta podłoga jest poetycką przenośnią wody.
    Pozdro.
  • pasja tydzień temu
    Właśnie o takich kobietach jest ten cykl. Pomysł nasunęła mi informacja, że jest w planie nakręcenie filmu Mistrz i Małgorzata. Książka ta jest jedną z wielu do której powracam. Takie Małgorzaty są wśród nas, a Mistrz uważam, że jest jeden. Przecinek wstawiony a jeśli chodzi "w posadzce" to pozostawiam... chociaż pierwotnie miałam "na posadzce", zmieniłam aby było bardziej tajemniczo, bo ona stąpa tak delikatnie, że kiedy przystaje to wpada w ten unoszący się chłód.

    Pozdrawiam i dziękuję
  • Bajkopisarz tydzień temu
    „Wypalona codzienność dogorywa w popiele niczym kartofel”
    Jakże to tak?! Zostawić kartofla w ognisku? Nigdy, są zbyt smaczne i stanowczo za rzadko się je ostatnio w ogniskach piecze, żeby cokolwiek zostawiać. Nie, kartofel w ognisku nie dogorywa, przeciwnie, zwykle zbyt szybko z niego znika, by nakarmić głodną duszę.

    „ Pukanie i wciąż dostaje znak krzyża.”
    Aleś mi teraz zadała cios w mordę na odlew z obrotem o 180 stopni. Jak doczytałem do tego miejsca musiałem wrócić do początku, bo tworzony w głowie obraz został zrujnowany. Odbudowany na nowym fundamencie wygląda daleko lepiej. Po pukaniu, przyklęk, całus i obrót na pięcie by wrócić do świata czystych i niewinnych.

    Piękny tekst.
  • pasja tydzień temu
    Witam Bajkopisarza
    Dziękuję za ciekawą konkluzję z kartoflem. Tez nigdy nie zostawiam w ognisku, zjadam ze smakiem. Dopisałam stygnący. Ten świat czystych i niewinnych to tylko iluzja. Wszystko po obrocie powraca od nowa.

    Pozdrawiam serdecznie
  • Bajkopisarz tydzień temu
    Tak i nie. Oczywiście, po obrocie powraca od nowa, ale jednak w nowej konfiguracji. A to dlatego, iż podczas obrotu niektórym osobom z otoczenia przychodzi do głowy opuścić karuzelę i nowe rozdanie jest bez nich.
  • pasja 6 dni temu
    Bajkopisarz :)
  • Bożena Joanna 6 dni temu
    Niewiele pamiętam z "Mistrza i Małgorzaty", gdyż temat ten był nadmiernie eksploatowany: książka, film, opera. W tym opowiadaniu czarujesz piórem, więc nie żałuję, że go przeczytałam. Jest po prostu piękny. Pozdrowienia!
  • pasja 5 dni temu
    Dziękuję pięknie Bożenko za takie miłe słowa. Pozdrawiam
  • Antoni Grycuk wczoraj o 10:34
    Pasjo,
    czytałem to już w dniu publikacji, ale nie dałem komentarza. Nie dałem, bo proza poetycka jak i cała poezyja to nie moja bajka.
    Napisane na pewno bardzo dobrze, to mogę powiedzieć. Błędów praktycznie nie zaobserwowałem.

    Pozdrawiam.
  • pasja wczoraj o 11:26
    Tym bardziej dziękuję za przeczytanie. Czasem tez łamię swoje upodobania i usiłuję wtopić się w coś, co mnie nie chwyta. Jednak nie żałuję, bo poszerzam swoje horyzonty myślowe. Trzeba poznawać.
    Pozdrawiam
  • MarBe wczoraj o 21:12
    Za dnia obserwowana przez sąsiadów, skrępowana konwenansami, nocą przeradza się w kobietę wyzwoloną i realizującą własne pragnienia.
    Pozdrawiam
  • pasja wczoraj o 21:32
    Dziękuję pięknie i z tą kobietą wyzwoloną nocą jest coś na rzeczy.
    Pozdrawiam

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania