nikt z nikim

jesteś moją amnezją

a ja jestem twoją

patrzymy z mostu na kłody

płyną i wirują bezładnie

jak wszystkie pozory

albo języki butów

zrzucanych w pośpiechu

most jest tylko mostem

bardziej wzdłuż niż w poprzek

kiedy na siebie patrzymy

woda zabiera każde wzruszenie

zapomniane obrazy

znowu i znowu niepowrotnie

pet utopiony w szklance

nie da już dymu choć płonie