Odbicie - 00.00

Kolejne kółko po odciśniętym dnie kubka od kawy. Cyrkowe okręgi, hula hop. Przypadały na każdy dzień tygodnia po jednym. Oprócz nich przyrastał kurz, w ilości warstw sprzed kilku miesięcy.

Doszczętnie pochłonięty wertowaniem grubych tomiszczy przy kaganku dogasającej świecy, nie zauważa przechodzącego obok cienia.

W długim do kolan skórzanym płaszczu z dymu przenikał regały z księgami. Wyłaniał się znudzony, spoglądając na młodego poszukiwacza złotych źródeł.

— Jeszcze jedna. — Potrząsał długimi dredami.

Oddechem odstraszał bibliotekarkę. Przynosiła mu jedzenie kładąc kilka stolików od niego. Zanim je zdążył zauważyć, doprawione bywały pleśnią.

— Proszę pana, może już czas odpocząć? — Zaniepokojona jego stanem podeszła do wycieńczonego wędrowca po kartach zapisków pisarza.

— Idę po wzgórzach, porośniętych ogromnymi dębami. — Wychylił się zza pnia drzewa, który był jednocześnie jednym z regałów miejskiej biblioteki, obok których siedział.

— Dawno z nikim nie rozmawiałem, kim jesteś? — Drobna postać wzruszyła ramionami, a jemu zatrzepotały przed twarzą ogromne kolorowe skrzydła.

— Pracuje tu od kilku lat. — Usłyszał szept.

Wytężając słuch zrozumiał, że ma przyjemność poznać skrzydlate stworzenie z bliżej nieokreślonej krainy tam, gdzie jeszcze ludzka wyobraźnia nie miała dostępu.

— O! — Wyciągnął w jej kierunku dłoń. — Olśniewająco piękna motylico.

— Motylico? — Wezwać lekarza?

— Macie tu medyków? — Zaskoczony spoglądał bardziej trzeźwo na twarz kobiety mieniącej się w refleksach metalicznych barw ze złożonych niczym parasol po deszczu ramion.

Promienie tłumiły baldachimy z koron drzew. Orzeźwiający chłód, nasilał lekki podmuch wiatru.

W czterech ścianach wstrząsy naruszały konstrukcję budynku.

Upiorny cień stał na biurku z wyrwaną stroną z jednej z książek.

''Nie każde złoto jasno błyszczy, nie każdy błądzi kto wędruje''.

— Złota myśl, tego szukałem! Jest kluczem, otworzyłeś umysł.

Zemdlał, a ciało opadając bezwładnie kurczyło się i rozsypywało w proch.

Cień zamiótł garść pyłu długimi rękawami. Drewniana rzeźba bibliotekarki stała na podeście z otwartą książką. Świeca zgasła, dotknięta językiem umarłych.

Z bombardowanych w czasie wojny egzemplarzy odbiło echo ginących światów. Trzy dwa jeden... Następny w kolejce do innego wymiaru.