Ostatnie tango

"teraz kiedy wiemy

że potężne grawitacje naprawdę zwalniają czas

za późno by wracać

 

gdy godziny odciskają się latami

a słowa przenikają mimo próżni

boli brak dodatkowych wymiarów

 

spotkajmy się na granicy snu

tam gdzie jeszcze lekko mrowią palce

a niewiara przestaje mieć znaczenie

 

centymetr poniżej Twojej skroni"

 

Leżał przede mną wiersz. Nie taki ekranowo – ulotny, którego może zabić byle skok napięcia czy fałszywy impuls w komputerze, ale namacalny, na kartce papieru. Można go dotknąć, powąchać, przytulić policzek do śliskiej powierzchni i wdychać. Albo spopielić w ogniu wydarzeń i czasu lub zamknąć w koszu, zmiętego w kulkę przez zbyt dokładną sprzątaczkę.

To był wiersz Magdy. Specjalnie napisany dla Piotrusia.

Wersy wrzały emocjami, bólem, miłością. I rezygnacją niemożności. Takie rzeczy czyta się naprzemiennie. Góra – dół, w huśtawce nastrojów i tęsknot.

Trwała zagrożona ciąża kochania niedotykalnego.

Po arteriach tętnic i żył krążył chemiczny neutralizator w kapsułkach, którymi mnie faszerowano. Poprzez naczynia włosowate, środek docierał do każdej komórki ciała, rozbrajając, tkwiące w nich mikro-ładunki, gotowe do eksplozji. Tykające bomby mogły wybuchnąć w każdej chwili i wynieść do niej z siłą jądrowego odrzutu.

Właśnie tego nie wolno było zrobić. Właśnie dlatego potulnie łykałem tę truciznę, która miała za zadanie ją zabić. Czyli mnie też. Zostawić pustą skorupę niespełnienia, która będzie chodziła, mówiła, ale już nic nie będzie czuła.

I nawet może wyglądać tak samo, jak przed jej istnieniem.

W oknach kraty, a za nimi potulny pan mrok. Przylepiający się do niewielkich wspomnień i malutkich marzeń. Głaszczący ciemną ręką, ból, i podający ze zrozumieniem w oczach, napar z melisy i ukojenia.

Jednak strasznie boli, panie mroczny doktorze.

Warknęły werble szpitalnej codzienności.

Przyszli we trzech. Przysiedli na łóżku, gniotąc swoje nakrochmalone kitle. Konsylium. Zadają pytania, na które nie ma odpowiedzi. Do dupy z takimi lekarzami. Kolejne medyczne terminy, nazwy nowych leków, ustalanie przebiegu terapii.

Poszli.

Na korytarzu słyszał rosnący gwar, takich jak on, pacjentów. Chorych na miłość.

Zamknąłem oczy i położyłem dłoń na kartce.

Palce prześlizgnęły się pomiędzy literami. Po chwili znalazłem się w mlecznej przestrzeni, zawieszony bez ciążenia. Gdzieś wysoko w górze kłębiły się światy. Mieszające się w pozornym bezładzie, galaktyki, czarne dziury, czerwone karły i białe olbrzymy. Węzły newtonowskich i einsteinowskich równań spajały ten chaos. Czasoprzestrzeń czujnym okiem śledziła grę, nie dopuszczając do odstępstw od odwiecznych zasad.

Ona tam jest. Wiedziałem to, czuł em. Uwięziona między wymiarami, makrokosmosem i liniami przeznaczenia, pewnie woła bezgłośnie moje imię. Otwiera z wysiłkiem usta i nic. A ja słyszę. Trzeba wejść i ratować.

Wirujące bezładnie, litery wiersza zaczęły układać się pod nogami w schody, prowadzące na górę. Zacząłem wspinaczkę. Co chwila przystawałem, opierając dłonie o uda i ciężko dysząc. Cholerne papierosy.

Ale zbliżałem się powoli do szaleństwa wirujących zjawisk. Jeszcze tylko parę stopni...

 

Trzasnęły o ścianę otwierane drzwi. Zadzwoniła źle zamocowana szyba. Śliczna była ta pielęgniarka w króciutkim fartuszku, który w bardzo niewielkim stopniu przesłaniał kształtne uda. Uśmiech też miała czarujący.

- Panie Piotrze. Czas na leki. Mamy trochę nowych, przepisanych dziś przez lekarzy. Jak minął dzień?

Otwarte na oścież skrzydło okienne uderzyło z hukiem o framugę. Po chwili otworzyło się znowu. Zafalowały rzęsy firanek.

Przeciąg.

Zabrał podstępnie kartkę, która zawirowała wściekle za oknem.

Średnia ocena: 4.0  Głosów: 12

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Angela 2 tygodnie temu
    Na teraz napiszę tylko, że jestem pod wrażeniem, ale to nie jest tekst na raz, należy go starannie przeczytać kilkukrotnie,
    przeżuć i pewnie za każdym razem znajdzie się w nim coś nowego. Jeszcze tu wrócę, ale wyspana.
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    W każdym razie misie - braciaki lub bogusie już som :)
  • Angela 2 tygodnie temu
    O, też Cię pogłaskali?
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Bo my się kochamy jak nic... :)
  • Angela 2 tygodnie temu
    No, podglądałam wczoraj, jak bardzo...
    Dobranoc.
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Hej
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    Czytałam i komentowałam nie raz. To teraz tylko powiem, że ten przeciąg to prawie romantycznie wyszedł. Ciekawe czy ten ktoś, komu "przeciąg" kartkę wwiał, to ją przeczytał (pewnie miał ubaw), czy raczej od razu w kosz poszła. Jak myślisz?
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Teraz dopiero romantyzm odkryłaś?
    Zdanie autora, przeczytał.
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    Teraz mnie uderzył. Tak dla kontrastu.
    Jak przeczytał - to chyba jeszcze gorzej...
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Tjeri Każdy czytelnik ma prawo do własnego zdania :)
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    puszczyk nio. A Ty jak myślisz?
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Musiał przeczytać.
    To dobry wiersz i nikt nie da rady kazać mi usunąć :)
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    Tja. Ale ja o tego co kartkę ostatecznie dostał, pytam...
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Piotruś to romantyczna sirota.
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    Ciekawe, czy ten co kartkę dostał też. Sądząc po fachu... Chyba nie. Chociaż...
  • zingara 2 tygodnie temu
    Bardzo fajny tekst
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Dzięki:)
  • butelkarzodkiewek 2 tygodnie temu
    Podoba mi się :)
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Dziś był już takich "ciepłych klusek" nie napisał ;)
    Dzięks.
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    Zawsze możesz spróbować odtworzyć losy kartki... :D
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Wiesz, jak jej żal... (((;
  • Tjeri 2 tygodnie temu
    :))) byłoby ciekawe i bez kluch!
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Nio😁
  • kalaallisut 2 tygodnie temu
    Mroczny pan doktor, rzęsy firanek i przeciąg ukradł wiersz, a tyle trudu...! Piękne.
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Miło, jasna pani doktor ;)
  • IgaIga 2 tygodnie temu
    Lektura w sam raz na to co za oknem:/
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Nie wiem co masz za oknem, bo ja mam Francję.
    I nie jest źle.
  • IgaIga 2 tygodnie temu
    Deszcz i burzę. Od rana.
  • refluks 2 tygodnie temu
    Czytałam kiedyś.
    Ale i dziś też z przyjemnością.
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Dzięki refluksjo.
    To ma już z pięć lat.
    Ewa, a tu jest ładnie.
  • Canulas 2 tygodnie temu
    Mnie w tym wszytskim zastanawia drobiazgowość analityczna pacjenta. I nie, broń Boże, że zarzut czy cuś, ale postać dużo zauważa. Niby unurzon pomiędzy wymiarami. Elokwencja, kosmologiczne rozkminy w poetyckim ubranku, ale taki detal źle zamontowanej szyby przyfiluje.
    Taka wielotorowość obserwacyjna to detal, ale w obliczu podniesienia poprzeczki realizmu, godny pochwały.
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    Strasznie mi się wtedy bredziło, Can.
    Zdarza się. szczególnie z kolejnym upomnieniem dzięki braciaczkowi :)))
    Dwa dziady (w porywach tylko dwa i to jest w porządku).
  • puszczyk 2 tygodnie temu
    I moim zdaniem to jest właśnie proza poetycka.
    Takie plątanie się pomiędzy wymiarami poezji i prozy, a tak naprawdę ani jedno, ani drugie.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania