*** (pogwałcone wieko...)

Pogwałcone wieko i spróchniałe deski

bielały w snopie latarki elektrycznej,

kiedy rabuś przykucnięty w stęchliźnie

rozbierał kości ze złotych pierścieni.

Blisko do wschodu, więc drżał na szczurze

wędrówki, mimo woli nadając znaczenia

pokątnym chrobotaniom, szybko ścinał

złocone hafty, obrywał okucia aż do chwili

gdy postronki zerwało zgrzytanie od bramy,

tak nagle, że upadł na sześcioboczną blachę,

a choć obce kroki już rozbrzmiewały przy portalu

kamiennym, jeszcze światłem omiótł cynę

otrzepaną z kurzu i krzyknął ujrzawszy

swój portret trumienny.