TW 5.0# Taniec, jak z bajki.

(Komentarz od autorki: Są to te samo postacie, co w opowiadaniu "Gwałt w jaskini". :) )

Głośny hałas Emmę z głębokiego snu. Coś uderzyło o ziemię. Przestraszyła się tak bardzo, że prawie dostała zawału. Wyjrzała na balkon i ku swemu zdziwieniu zobaczyła w oknie zarys pewnej postaci. „Złodziej?” – pomyślała i chwyciła wiszący na wieszaku parasol.

Na paluszkach weszła na balkon i już miała uderzyć intruza, kiedy w ostatniej chwili go rozpoznała.

- Ładnie witasz narzeczonego – uśmiechnął się.

- Nie jesteśmy parą – ucięła krótko, odkładając parasol na miejsce. Był środek nocy, ale jakoś nie dziwiła ani nie przerażała jej obecność byłego klienta na balkonie w jej mieszkaniu. W ciągu swojej kariery zawodowej podejmowała klientów w dziwniejszych okolicznościach.

- Czego chcesz i po co ci ten kowbojski strój? Wyglądasz, jak z westernu – Oparła się o ścianę i założyła ręce.

- Coś masz do mojego wizerunku?

- Phi! – prychnęła. – A tak na marginesie to już ci mówiłam, że… co ty robisz? – Maciek klęknął przed nią i ucałował jej dłoń, co od razu spotkało się z mocnym spoliczkowaniem. Ba! Mało brakowało a wypadłby z balkonu!

- Zachowujesz się, jak męska lafirynda – Z dumą i obrzydzeniem urażonej damy, wytarła dłoń w koszulę nocną. – Całe miasto gada o tym z kim i jak się prowadzasz.

-I mówi mi to prostytutka – dodał z uśmiechem. Zostawiła do bez komentarza. Oboje dobrze wiedzieli, że Emma ukrywała swój „zawód” przed innymi osobami.

- Jeśli zaraz się nie wyniesiesz, to zadzwonię na policję.

- Chciałbym tylko z tobą zatańczyć – odparł. Emma nie wiedziała, co ma o tym myśleć. Maciek był bardzo dobrze siebie i wiedział, że jak kogoś wezwie to narobi tak dużego szumu, że jej tajemnica prędzej czy później wyjdzie na jaw. Jednak ona nie miała zamiaru poddać się tak łatwo.

Z nikąd zaczęła lecieć muzyka. Dziewczyna pomyślała sobie, że nie jest w stanie grzecznie wyprosić go z domu. Nie chciała robić scen, więc wzięła go za rękę i zaczęła powoli stąpać po podłodze. Nigdy nie była dobrą tancerką, więc na różnych imprezach zwykle podpierała ściany. To Maciek prowadził. Cały czas rozglądała się na boki, sprawdzając czy nikt z sąsiadów nie zapalił światła. Nagle zauważyła, że jej stopy pomału unosiły się do góry. Z każdą chwalą coraz bardziej oddalali się od balkonu. „Jak zwykle stary numer…” – pomyślała, przypominając sobie Maćka w podobnym momencie z innymi dziewczynami, które w przeciwieństwie do niej szybko przekonywały się do wizji bajkowego tańca. Potem była wielka „miłość” a na końcu widziała je wszystkie ze złamanym sercem. Przyjrzała się dobrze swojemu partnerowi. Wiedziała, że coś musiało ich utrzymywać w powietrzu. Nie miała zamiaru tak skończyć. Po krótkich przemyśleniach zauważyła, że cechą wspólną tych tańców była kowbojska czapka. Szybko ją zdjęła i założyła na głowę. Maciek w ostatniej chwili złapał się jej koszuli nocnej.

- Co ty robisz, wariatko?!

- Nie godziłam się na żadne tańce w przestworzach – Oparła ręce na bokach. – Już ci mówiłam, że za ciebie nie wyjdę, więc ten pierścionek możesz sobie wsadzić w dupę!! – Zdjęła z palca pierścionek, który w czasie tańce jej nie postrzeżenie i rzuciła go na ziemię.

- Zaraz spadnę!! Mam lęk wysokości!!

- Och, daj spokój. Mnie jakoś o to nie pytałeś – powiedziała. Miał duże szczęście, że mieszkała na drugim piętrze i wisieli zaledwie kilka metrów nad ziemią. Bez wyrzutów sumienia odczepiła go od koszuli i pozwoliła mu spaść, po czym wróciła do domu i spaliła czapkę.