Tekst usunięty

.

Średnia ocena: 4.5  Głosów: 16

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • krajew34 pół roku temu
    Wpadnę jutro, by z czystym umysłem to odpowiednio ocenić.
  • Trening Wyobraźni pół roku temu
    Witamy kolejną część tekstu! :)
  • Trening Wyobraźni pół roku temu
    Joluś nie zapomnij o wrzuceniu linku do wątku z linkami :)
  • Ritha pół roku temu
    Pani, pierwsze slowo se popraw ;)
    Przeczytam niebawem *.*
  • marok pół roku temu
    ekhem, musiałem Ritha :D
  • jolka_ka pół roku temu
    marok o co się rozchodzi? ;p
  • Justyska pół roku temu
    Witaj! Przeczytałam, bo po pierwszej część nie mogłam sobie odmówić. Mocny motyw z samobójcą, który paradoksalnie ocalił siebie wedle własnej woli i innych. Całość bardzo mi się podoba, mam jedynie wątpliwości co do końcówki, bo mam wrażenie, że tak skrótowo została poprowadzona. Wybiegli z budynku i co? Żadnego ogrodzenia, innych strażników, myślę, że warto byłoby tu zadbać o więcej szczegółów, bo w tej wersji kojarzy mi się to bardziej z senną wizją... co w sumie miałoby sens w połączeniu z ostatnim zdaniem. Jakoś sobie teraz tak pomyślałam, że śmierć dla ofiar z obozów była wybawieniem, ich ucieczką (tak jak w przypadku tego więźnia), ale ich los pozostaje zapętlony, dlatego znów wsiadają do pociągu. A może od początku byli martwi?

    No nic takie tam moje myśli rozbiegane.
    Pozdrawiam serdecznie i 5 oczywiście:)
    ps "tak jak wielu inych" innych
  • jolka_ka pół roku temu
    Z tą końcówką masz rację, nie wdawałam się w szczegóły, bo chyba trochę dobił mnie i przerósł temat i chciałam szybko zakończyć
    Dziękuje. Cenna uwaga.
  • Adelajda pół roku temu
    Cóż mogę napisać, że bardzo dobry tekst, że poruszasz emocje czytelnika i wyobraźnię.
    Zbudowałaś bardzo smutny obrazek, jednak zarazem prawdziwy - bo ile wydarzyło się takich historii? Ile z nich nie zostało opowiedzianych?
    Bardzo trafił mnie ten fragment o tym, że jeden z nich chciałby chociaż spocząć pod ziemią.
    Dziękuję Ci za ten tekst.
    Potrafisz, oj potrafisz.
    Pozdrawiam serdecznie.
  • jolka_ka pół roku temu
    To ja dziękuję za przeczytanie. A takich historii i podobnych być może było kilka, ale nikt o nich nie wie, nie pamięta. Pozdrowienia!
  • Canulas pół roku temu
    Kurde, no.
    Oglądałem kiedyś dokument o ucieczce z Auswitz. Przypomniałeś mi to.

    "Początek otrzeźwienia i tysiąca myśli, dlaczego człowiek popełnia samobójstwo tylko po to, by nie widzieć satysfakcji na oczach oprawców." - tutaj bym się zastanowił czy nie "w oczach", ale się nie upieram.
    Kapitalny tekst i bezwzględny faworyt igrzysk.
    Wybacz z dupy komentarz,ale chwilowo jedynie telefon.
  • jolka_ka pół roku temu
    Tak, zgadzam się z błędem. W tej formie brzmi lepiej. Dziękuje.
  • Canulas pół roku temu
    jolka_ka - padły zarzuty co do słabej końcówki.
    Moje refleksje na ten temat:
    Chuj prawda.

    Końcówka to odkręcenia kranu ze strumieniem interpretacyjnej swobody. Wielowymiarowość. Nierealnosć. Oniryczność wręcz - (czy inne słowa, które wyguglowałem, a którymi bez ładu i składu się beczelnie chwalę). Ale do rzeczy:
    Czy oni umarli? Czy żyli?
    Czy nie są jedynie zaszłym echem przeszłości, rewerberacją przestrzegającą przed tym, by nie centralizować władzy u podnóża chorych jednosek?
    Wreszcie, czy to nie modła Uroborosa? Czy nie syzyfowa powtarzalność?
    Zepsuta końcówka, pfee ;)
  • jolka_ka pół roku temu
    Canulas Myślę, że tu bardziej chodzi o moment ucieczki, niedopracowany i skrótowy, z czego zdaję sobie sprawę. Za wiele rzeczy jest w domyśle i może nieco nierealne niektóre wątki. Tak jak wspomniała Justyna; z ogrodzeniem, strażnikami. Faktem jest, że ta pętla, tzn ostatnie zdanie wprowadza "chaos" i trochę przesłania te niedociągnięcia, sprawiając, że można się zastanowić czy to prawda, czy faktycznie istnieją itp. ale nadal koniec taki o. Trochę tu ma do rzeczy moja niewiedza, ale najbardziej chyba to, że za bardzo weszłam w temat emocjonalnie i najzwyczajniej w świecie chciałam to już skończyć.


    Ale bardzo Ci dziękuję, że odbierasz to w ten sposób.
  • Canulas pół roku temu
    jolka_ka, no ok, ale zobacz. Pod sam koniec snu, majaków wszystko też jest skrótów, kadrowe, odrealnione.
    Lawinowo wracające wyparcie, z całą mocą przypominające o sobie.
    Twoje pobudki są Twoimi i tylko Tyw wiesz jak było i czemu właśnie tak.
    My jesteśmy o to uboźsi, więc te ukladankowe wyrwy uzupełniamy własnymi interpretacjami. I taka jest moja.
  • Wrotycz pół roku temu
    W przeciwieństwie do części pierwszej, druga na jakby onirycznej grozie tkana. Dokładnie nie wiem, co mi taką refleksję wywołało.
    Mniej real poczułam.
    Ucieczka... zdobyli broń na jednym esesmanie? Czy czegoś nie załapałam?
    Obrazy nasycone piekłem, styl świetny.
    Szacun.
  • jolka_ka pół roku temu
    Być może przesadziłam i zbyt wiele obrazów jest zbudowanych nierealne, ucieczka mało dopracowana, większość skrótowo i w domyśle. Na jednym nie, było kilku. Pozdrawiam.
  • TrzeciaRano pół roku temu
    Zepsułaś końcówkę do dupy
  • jolka_ka pół roku temu
    Wiem.
  • Ritha pół roku temu
    „Nawlekaliśmy słowa na czekanie” – to cudne

    „pod glebą.Kiedy wszystko na świecie” – tu brakuje spacji po kropci

    „Chciałbym, żeby zakopano mnie pod ziemią, by przetrwał choć szkielet, świadczący, o tym że byłem kiedyś człowiekiem” – i to

    „— Chcę umrzeć sam. Przechytrzyć ich” – i to

    Spieszę się trochę, ale chciałam już przeczytać, stąd lakoniczność komentarza

    „Kroki ciężkich, masywnych butów, specyficzne kroki, które stawiają tylko ludzie trzymający broń słychać było coraz głośniej” – dokładnie, coś jest z tymi krokami, mam podobne przemyślenia a propo odgłosu kroków w zależności od, hm, nastawianie, idącej osoby

    Ej. Według mnie końcówka jest prześwietna. Ostatnie zdanie robi tu zajebista robotę, bo do końca nie wiadomo, czy pociąg podąża do wolności czy z powrotem tam. Świetne zagranie. Całość (obydwie części) – majstersztyk.
    Pozdrawiam :)
  • Ritha pół roku temu
    I jeszcze jedna refleksja - dla mnie ta oniryczność ma tutaj jeszcze inny wymiar. Czlowiek, ggy jest zmeczony inaczej odbiera swiat, wycienczony - tym bardziej, dokladajac do tego stres i sumujac - nurzanie sie w rzeczywistosci, w jakiej nurzali się bohaterowie, ma zupelnie inny odbior przez nich samych. "Sennosc" doznan jak najbardziej uzasadniona.
  • jolka_ka pół roku temu
    Mniej więcej o to mi chodziło w ostatnim zdaniu, więc fajnie, że tak to dwojako zinterpretowałaś. Kropkę gdzieś tam zaraz wstawię. I dziękuję bardzo za przeczytanie :)
    Krótko, bo już jestem zmęczona, ale tak - dzięki wielkie.;)
  • Ozar pół roku temu
    Kolejny bardzo dobry tekst pokazujący z jednej strony załamanie i kompletny marazm, a z drugiej mimo wszystko chęć walki o przetrwanie. Atak na esesmana choć w zasadzie zupełnie pozbawiony sensu akurat sie udał i grupa więźniów wydostała się z wagonu. Dla tych ludzi choć chwila wolności była czymś najważniejszym, to jak bunt w Treblince, gdzie uci9aekło ponad 300 więźniów i choć przeżyło chyba 20 to dla tych ludzi nawet śmierć podczas ucieczki była lepsza, niz ta w komorze gazowej Bardzo dobry drugi odcinek
    Dla mnie 5
  • jolka_ka pół roku temu
    Tak z tą napaścią lekko naiwnie. Drugi i ostatni, ciągu dalszego nie będzie, ale dziękuję za przeczytanie.
    Pozdrawiam serdecznie!
  • krajew34 pół roku temu
    Bardzo dobry kawał tekstu, choć odczułem lekkie zdziwienie, czytając fragment o braku reakcji strażników. Z tego co czytałem, większość z nich (jeśli nie wszyscy) byli sadystami i potworami, aż dziw, że nie postrzelali sobie do takich łatwych celów, albo nie pobili ich na śmierć. Może się mylę. Tak czy inaczej dobra robota, gratuluje odwagi poruszania takiego trudnego tematu.
  • krajew34 pół roku temu
    Bardzo dobry kawał tekstu, choć odczułem lekkie zdziwienie, czytając fragment o braku reakcji strażników. Z tego co czytałem, większość z nich (jeśli nie wszyscy) byli sadystami i potworami, aż dziw, że nie postrzelali sobie do takich łatwych celów, albo nie pobili ich na śmierć. Może się mylę. Tak czy inaczej dobra robota, gratuluje odwagi poruszania takiego trudnego tematu.
  • jolka_ka pół roku temu
    Wiem, wiem. Słabo dopracowane, ale już nie chcę się w tym babrac. Dzięki, Krajew;)
  • Agnieszka Gu pół roku temu
    Witam,
    Nadal utrzymałaś świetny styl. Bardzo wysoki poziom zapisu i opisów sytuacyjnych.
    Myślałam, że pójdziesz w nieco inną stronę, ale ta też nie jest zła. Jeden z lepszych tekstów TW.
    Finisz - świetny, niedopowiedziany, jakby zawieszony w przestrzeni... Super.
    Bardzo mi się podobało.
    Pozdrowionka :))
  • Agnieszka Gu pół roku temu
    Witam,
    Nadal utrzymałaś świetny styl. Bardzo wysoki poziom zapisu i opisów sytuacyjnych.
    Myślałam, że pójdziesz w nieco inną stronę, ale ta też nie jest zła. Jeden z lepszych tekstów TW.
    Finisz - świetny, niedopowiedziany, jakby zawieszony w przestrzeni... Super.
    Bardzo mi się podobało.
    Pozdrowionka :))
  • jolka_ka pół roku temu
    Cieszę się, że stylowo nadal okej. Dziękuje.
  • pkropka pół roku temu
    Ja uważam, że wciąż jest świetnie. Chociaż wysoko ustawiłaś sobie poprzeczkę pierwszą częścią.

    "Było ciemno, tym ciemnej, im bardziej myślałem o tęsknocie za obozem. To miejsce rozpierzchło się we mnie na tyle, że każda zmiana pobytu na inną, niż jakkolwiek bezpieczna przystań, wprawiała w konsternację." - przemawia do mnie ten fragment. Nastroił mnie na resztę tekstu i pewnie po części dzięki niemu zakończenie mi się podobało. Może i było trochę przyspieszone, ale myślę, że osoba w podobnej sytuacji mniej więcej tyle by zapamiętała.
  • jolka_ka pół roku temu
    Dziękuję, pani kropko :)
  • 00.00 pół roku temu
    Zaznaczę, że byłam.
    Nie wiem co napisać, nie jestem do końca przekonana.
  • jolka_ka pół roku temu
    Jasne. Nie każdemu musi się podobać :)
  • Dekaos Dondi 5 miesięcy temu
    Przeczytałem dwie części. W sensie stylu, napisałaś bardzo dobrze, w sensie treści, to dziwnie rzec, że się podoba. Wiesz o co chodzi.
    Na pewno drugi raz przeczytam.
    Wiesz Yoiko... zaniedbałem czytanie twych tekstów. Niestety - za późno, żeby przeczytać, bo ich nie ma.
    Moja Matka też była wywieziona na kopanie rowów. Gdy się wszystko skończyło, Matkę i jej koleżankę, jacyś Niemcy podwieźli na stacje kolejową. Wsiadły do pociągu, który jechał do Niemiec. Nic nie mówiły. Pociąg zatrzymał się kilka kilometrów od zamieszkania.
    Tylko na chwilę . Gdy wysiadły, ruszył. Dlaczego? Pozostało tajemnicą. Chociaż ci dwaj Niemcy, wiedzieli, gdzie one jadą. Kto wie? Mogło być różnie.
  • jolka_ka 5 miesięcy temu
    Co za historia. To faktycznie można powiedzieć, że szczęście w nieszczęściu...
  • nimfetka 5 miesięcy temu
    Jestem. Przeczytałam całość i Boże, jakie to jest cudo istne. Historia tak smutna, przepełniona cierpieniem. Akcja poprowadzona niesamowicie dobrze. Frazy:
    „Wymyślaliśmy szczęście, nie wierząc w ani jeden jego okruch. Wymyślaliśmy jutro, nie wiedząc czy wszystkie wczoraj to jeszcze rzeczywistość.“
    Przekozackie. No nie potrafię z siebie wykrztusić nic. Zatakała mnie zajebistość tego tekstu, brak jakichkolwiek zmaz. Jest przepełnienie tym morderczym pięknem, niedolą ofiar, bezgraniczem nieszczęść, niesprawiedliwej śmierci, do której zostali przyzwyczajeni.
    Mistrzostwo.

    Szkoda, że usunęłaś poprzednie teksty. Masz tak ogromny talent, że ech.
  • jolka_ka 5 miesięcy temu
    Teksty usunięte, bo... bo to konto idzie w odstawkę. Nie jestem w 100 procentach zadowolona z utworu, ale niektóre fragmenty i mi się podobają. Dziękuje Ci pięknie, że się pochyliłaś nad tym.
  • Lamb 5 miesięcy temu
    jolka_ka jak to, konto w odstawkę :((??
  • jolka_ka 5 miesięcy temu
    Lamb idę w Twoje ślady :) Będę publikować na nowym.
  • Lamb 5 miesięcy temu
    To nie do konca "moje" slady. Tam juz mislam w miare wyrobiony nick, kojarzacy sie z tworczkoscia. I Ty tez masz. Szkoda tego.
    Jednak nsjwazniejsze, ze wgl zostajesz :*.
  • Trening Wyobraźni 5 miesięcy temu
    https://treningwyobrazni.blogspot.com/2019/03/maska-swastyki-22.html

    :)
  • sensol 5 miesięcy temu
    ach! świetny tekst. mroczny. cisną się na usta słowa: czas apokalipsy, inny świat. jak sie tak zastanowić, co ludzie potrafią zrobić z ludźmi, to wstyd straszny można poczuć. Faktycznie koniec trochę za szybko pociągnięty, ale to nie przeszkadza. robi się przez to psychodelicznie. gratulejszyn!
  • Canulas 5 miesięcy temu
    Albo po prostu: coś ma ;)
  • sensol 5 miesięcy temu
    Canulas coś ma tekst, który coś ma. ten ma więcej :)
  • Canulas 5 miesięcy temu
    sensol, coś ma x3
  • jolka_ka 5 miesięcy temu
    Dzięki, sensol :)
  • jesień2018 5 miesięcy temu
    Jolka, powiem, że Ty mnie trochę oburzasz nonszalanckim stosunkiem do swojej twórczości. Masz talent, budujesz słowami pięknie, jak mało kto, a piszesz na telefonie i wykreślasz. Tak się nie robi. Dobrze, że ten tekst jest na blogu, więc ten przynajmniej przetrwa. A Ty idź przemyśleć moje słowa ;) I od kolejnego razu proszę sobie zrobić folder na pulpicie i wszystko tam grzecznie wrzucać. I nie dyskutować. Jestem starsza i wiem, co mówię :-P
  • jolka_ka 5 miesięcy temu
    Ależ, większość tekstów mam pokopiowanych do folderu, ale nie robie tego na bieżąco bo nie mam własnego komputera (dlatego piszę na telefonie) i jak coś opoblikuję to usuwam, nie lubię czytać ponwnie czegoś co napisałam. Niektóre teksty się nie zachowały, bo uważam je za nieudane. No może i jesteś starsza, tego nie wiem. Wiem za to, że niezwykle ładna masz buzię (podejrzalam na fb).
  • jesień2018 5 miesięcy temu
    jolka_ka haha no to nieźle, bo ja Cię też podejrzałam na fb (stąd wniosek, że jesteś młodsza). Też masz ładną buzię! I pięęękne włosy. No skoro większość tekstów pokopiowana, to już się zamykam i proszę o wybaczenie za powyższy wyskok :)) Pozdrowienia!
  • sensol 5 miesięcy temu
    jesień2018 ciężko się połapać na fb kto jest kto.
  • jesień2018 5 miesięcy temu
    sensol to masz podpowiedź, że te dwie ładne to Jolka i ja :-D A serio, to nie wiem, jak Jolka mnie zgadła, chyba przez tę połówkę twarzy, którą tu przez chwilę zaprezentowałam...
  • jesień2018 5 miesięcy temu
    A do Jolki dotarłam po komentarzu... I to był jedyny profil, na jaki weszłam. Ty tam jesteś, Sensol, wśród lubiących TW?
  • Light 5 miesięcy temu
    jesień2018 tak, po avatarku.
  • jesień2018 5 miesięcy temu
    Light - Jolka, to Ty? Ładnie:)
  • sensol 5 miesięcy temu
    jesień2018 wienczyslaw nieszczególny - sorry za spam
  • sensol 5 miesięcy temu
    wienczyslaw nieszczególny
  • Canulas 5 miesięcy temu
    Ok. Sprawa wygląda tak.
    Finalizujemy projekt pierwszej antologii. Jesteśmy właśnie na finalnym etapie dogrywania tekstów. Twój tekst — Maska Swastyki — ma się pojawić. Każde z nas ma teraz kilka tekstów do obadania. Potem dajemy sugestie pod rozwagę autorowi i następnie nasz zawodowy korektor finalnie je pieczętuje. Ludzie są jednak zmienni, więc byśmy nie działali po próżnicy, piszę wpierw do Ciebie.
    Czy nic się w tej materii nie zmieniło?

    Poproszę jednak o zielone światełko
  • Light 5 miesięcy temu
    Proszę działać. :)
  • Canulas 5 miesięcy temu
    "Czułem, że zakłóciła się jedność między tym (,) co wiem, a widzę."
    " Wymyślaliśmy jutro, nie wiedząc (,) czy wszystkie wczoraj to jeszcze rzeczywistość.'
    "Rano chłopak już nie żył. Nigdy nie dowiedziałem się (,) czy ktoś mu rzeczywiście zacisnął "pętlę", czy jednak miał na tyle odwagi, by zrobić to sam."
    " Teraz jednak, śmierć i całkowita rezygnacja jednego z więźniów, sprawiła, że ze wszystkich sił liczyliśmy na wolność." - dwa pierwsze przecinki bym usunął.

    "Kroki ciężkich, masywnych butów, specyficzne kroki, które stawiają tylko ludzie trzymający broń (,) słychać było coraz głośniej."
    "Kiedy byliśmy już oko w oko z wrogiem (,) wszystko ucichło.
    "Później wszedł, kopnął młodzika kilka razy w tułów, sprawdzając (,) czy aby na pewno nie żyje i nachylił się, żeby sprawdzić numer." - ok, traktuj ostrożnie, ale obadaj.
    Tyle. Ogarniasz i idzie pod ostateczny młot.
  • jolka_ka 5 miesięcy temu
    Done :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania