-----(wykasowany)-----

 

Średnia ocena: 3.9  Głosów: 19

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze

  • Trening Wyobraźni ponad rok temu
    Witamy nowy tekst! :)
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Trening Wyobraźni,
    dzięki, już wrzuciłem.
  • jesień2018 ponad rok temu
    Podobało mi się, bardzo! Można powiedzieć, że narracja płynie nieco monotonnie, ale to zupełnie nie jest jej wadą, ponieważ jest w tym opowiadaniu coś, co przyciąga, coś bardzo szczerego. Podoba mi się ten ton, taki trochę gorzki, trochę czuły. Ładne te obserwacje, takie prawdziwe. Przeczytałam z wielką przyjemnością. To chyba moje ulubione Twoje opowiadanie :)
    Chyba jedyna rzecz, która mi przeszkadzała, to zbyt często powtarzane "proszę pana", szczególnie w pierwszej części. W całym tekście pojawia się 32 razy!
    Wiesz co, myślę, że jeszcze kiedyś tu wrócę :) Pozdrawiam!
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Jesień,
    bardzo dziękuję za czytanie i tak dobrą opinię. Ten tekst leżał gdzieś we mnie przez lata, aż wreszcie go ubrałem w słowa. I wypłynął ze mnie w ciągu kilku godzin. Przedtem pisałem co innego na TW, ale poczułem, że tamto to jakiś chłam i wziąłem się za to.

    Jeszcze raz dzięki.
    Pozdrawiam.
  • jesień2018 ponad rok temu
    Antoni Grycuk przez lata?! Rzeczywiście, to czuć, że gdzieś w Tobie było i stąd ta głębia. Super. Bardzo się cieszę, że je napisałeś!
  • pkropka ponad rok temu
    Witaj Antoni.
    "Wraz z promieniami srebrnego wędrowcy przeistaczałem się w podróżnika w czasie. Kilkakrotnie starałem się wybiec myślami naprzód, ale wciąż stała przede mną, niemożliwa do przekroczenia bariera ojca." - to bardzo ładne.

    Zbudowałeś i utrzymałeś bardzo ładny klimat. Mnie "Proszę pana" nie przeszkadzało, miałam wrażenie że to taki typ osobowości. Sztywne wychowanie, ułożony i oficjalny. Chociaż momentami brzmiał na zdecydowanie starszego, niż przed czterdziestką.
    Bardzo trafne spostrzeżenia odnośnie kobiet.Oczywiście przerysowane, ale dzięki temu urzekają.
  • jesień2018 ponad rok temu
    Aaa no tak, jak też mam wrażenie, że starszy człowiek opowiada. Zmień mu wiek na 50, i niech nadal szuka miłości:)
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    PKRopko,
    Tobie również dziękuję za pochylenie się nad tekstem. I za dobrą opinię.
    Pomyślę, czy zmienić facetowi wiek. Zastanowię się.
    A co do przerysowań. Oczywiście, że takie są, tylko pytanie, czy nie za bardzo???

    Pozdrawiam.
  • sensol ponad rok temu
    fajnie zbudowałeś postać -sztywniak, trochę chyba jednak nudziarz, z wielkim ego. "proszę pana" pasuje do tej postaci jak najbardziej. duży plus za tę historię
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Sensol,
    dzięki za wizytę i kilka słów.
    Pozdrawiam.
  • Canulas ponad rok temu
    Zajebiste story. Bardzo podeszło.
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Dzięki, Canulas, za wizytę i te krzepiące słowa.
    Pozdrawiam.
  • Wrotycz ponad rok temu
    Szkoda, że spojrzałam na gatunek. Pamiętnik, dziennik? Chyba nie, jeśli na całość składają się wyłącznie kwestie wypowiadane do bliżej nieokreślonego słuchacza (pana - tyle wiemy). To raczej monolog, wypowiadany a nie spisany. Monologowa retrospekcja np. w knajpie.
    Reszta spoko. Pomysłowe nawiązanie do Obcego w środku.
    Pozdrawiam:)
    5 z minusikiem:)
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Dzięki, Wrotyś, za pochylenie się i kilka słów.
    W gatunku jest opcja retrospekcji. Druga sprawa, że pytałem autora TW i powiedział, żeby tak bardzo nie przejmować się gatunkiem.
    Na marginesie powiem, że jeszcze jedno nawiązanie dałem, pisząc o tym ósmym pasażerze.

    Pozdrawiam.
  • Wrotycz ponad rok temu
    Antoni Grycuk, no to minusik wygumkowuję:) Bywam upierdliwa, nie ma czym się przejmować.
    Fajne opowiadanko!
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    NO!!!
    .
    .
    .
    :)
  • Wrotycz ponad rok temu
    Antoni Grycuk, ależ naprawdę bywam, nie zaprzeczaj ;)
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Wrotycz,
    ok, przekonałaś mnie ;)
  • Dekaos Dondi ponad rok temu
    W sumie mi się podobało, ale brakuje mi trochę... jakby rzec... bardziej widocznych zwrotów akcji i chociaż trochę dialogu, by by było jeszcze bardziej po ludzku... wiesz, o co mi chodzi:) Tak trochę... za równo. No ale... to jeno moje dziwne subiektywne odczucia. Ale chciałem szczerze. Z tym ''ósmym pasażerem'' to wiadomo jakie skojarzenia:)
    Z tą pewnością siebie, to tak trochę jak chodzenie po cienkim lodzie.
    – Uważaj pan. Lód trzeszczy!
    – A gdzie tam. To moje buty skrzypią. Idę dalej.
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Dekaosie,
    przede wszystkim dziękuję za szczerą opinię. Każda opinia jest na swój sposób ważna, każda mówi dużo, choć czasem pojedyncze przesłanie jest odwrotnością tego, co chciał przekazać komentujący. Czasem niepochlebny komentarz mówi, że tekst jest specyficzny i nie dla wszystkich, co jest dla mnie dużym plusem. Bo nie zamierzam pisać tak, aby podobało się wszystkim, bo wtedy to by wyszedł jakiś odpowiednik MacDonalda.

    Co do tekstu. Taki miałem zamysł, aby to był strumień monologu, bez większych zwrotów akcji, bez dialogu, ale za to ze szczerością mówioną bez ogródek. Zdaję sobie sprawę, że to wszystko może się nie za bardzo podobać. Zresztą to drugi mój tekst napisany w podobny sposób, pierwszy to "Iza", choć tam jest dialog i zwrot akcji (może nie akcji, a raczej emocji). I chyba oba teksty staną się jednymi z moich ulubionych. Tym niemniej doceniam, że wyraziłeś swoją szczerą opinię.
    Dzięki za czytanie i te kilka ważnych słów.

    Pozdrawiam.
  • Mia123a ponad rok temu
    Ach, jak ja lubię takie opowiadania! Świetny pomysł, świetne wykonanie. Polubiłam tego faceta, i to jego "proszę pana". Nooo krótko mówiąc czytałabym dalej.
    Pozdrawiam :)
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Mia,
    bardzo Ci dziękuję za nalot na tekst i te kilka niezwykle miłych słów.
    Wiesz, jak to pisałem, to chyba na moment się nie zawahałem. Wypłynęło to ze mnie. Nie mówię, że nie było poprawek, były, ale w gruncie rzeczy to drobiazgi.

    Pozdrawiam.
  • Justyska ponad rok temu
    "Proszę pana", nadaje tekstowi klimatu. Taki powtarzający się zwrot kojarzy mi się z "dziadkami" co na ławeczce w parku dyskutują, ale nasz bohater nie jest dziadkiem, od dużo przeżył. Bardzo mi się podobało, oryginalny pomysł i lekko napisane. Końcówka troszkę zbyt dosłowna dla mnie, ale może kwestia gustu.
    Ode mnie wielkie 5 proszę pana!
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Justyska,

    dziękuję za czytanie i kilka słów. Potrafiłaś wyczytać z tekstu, że to "proszę pana" jest tym, co chciałem przekazać – starością emocjonalną spowodowaną tym, co przeżył.
    A mogłabyś uszczegółowić, co jest zbyt dosłowne? Bo już mi ktoś mówił, że końcówka jest jakby "dolepiona".
  • Justyska ponad rok temu
    Antoni Grycuk przeprazam, ze z takim opoznieniem odpowiadam. Wydaje mi się, ze nie potrzebnie bohater mowi wprost, ze chodzi o pewnosc siebie, bo to wynika z tekstu. A taki ósmy pasazer siedzi chyba w kazdym z nas, to nasze słabości, wady itp a gdyby odpowiedzial w ostatnim zdaniu pytaniem? Kim jest Twoj ósmy pasazer? Daloby do myślenia czytelnikowi... oczuwiscie wtedy trzeba by troche przemodelowac końcówkę, ale zapewne wiesz o co mi chodzi.

    To jest oczywiscie tylko moje zdanie. Rzucam pod rozwage :)))
    Pozdrawiam
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Justyska
    zastanowię się nad tym. Bo wiesz, napisałem to na końcu, bo w dzisiejszym świecie jest kult pewności siebie (brawo ja, itp..) i daję sobie głowę uciąć, że spora ilość osób nie zdaje sobie sprawy, że w ogóle może być cos takiego jak zbytnia pewność siebie. A nawet jeśli zdaje, to nie dopuszcza myśli, że to może dotyczyć również ich. I zastanawiając się, czy zostawić tę "oczywistość", muszę zdecydować, do kogo chcę skierować tekst.
    Dzięki za obszerną odpowiedź.

    Pozdrawiam.
  • Ritha ponad rok temu
    Dzień dobry :)

    „ Jak byłem dzieckiem, ojciec często wyjeżdżał za granicę na różnego rodzaju placówki. Z wykształcenia jest inżynierem budowy mostów. Więcej go nie było, niż był. Tylko mama była blisko” – sporo „był” w tym fragmencie, ale forma pamiętnikarska to poniekąd usprawiedliwia :)

    Czyta się przyjemnie, płynna narracja, to spory plus.

    „przez moje trzy okna. W lewym oknie widziałem” – okna/oknie, za blisko siebie
    Ładne „zaokienne” obserwacje, można się wczuć.

    Powtarzane „proszę pana” działa jak, nie wiem, hm, jak mantra, wprowadza w hipnotyczny stan, uwiarygadnia opowieść, zbliża do „mówiącego”, dobry myk (choć zwykle nie lubię powtórzeń, ale tu widać zamysł i mi siadł).

    „Ale kolega poszedł w odstawkę, a fascynowałem ją ja. Od początku mi gadała, że nikt tak pięknie nie mówił. Ale powiem panu w tajemnicy, że wzięło ją, jak zacząłem gadać, jak sobie ją wyobrażam w sukni ślubnej” – tutaj tez sporo „ją”, musisz uważać na nadmiar zaimków :)

    Czytam, czytam, czytam, czuje narastające przytłuczenie egzystencją, jej przebiegiem, przewidywalnością, beznadzieją, a obecnie jestem akurat (tfu, odpukać) w lekko zwyżkowej formie, więc ruszać mnie nie powinno, a jednak jakoś, gdzieś tam w głębi ten tekst porusza nieodpowiednie szuflady, taka zwyczajność (kurde, może dlatego stronię od obyczajowych tworów, może są zbyt prawdziwe) i bardzo ładnie to nakreśliłeś. Zatrzymało mnie zdanie – „Nie wiem, ile lat żyje ptak” - zwyczajne zdanie, ale podoba mi się taka myśl wpleciona w obserwacje.

    „Powiem tylko panu, że był ósmy pasażer, którego dziś wolałbym nie mieć w ogóle. Ósmy pasażer tramwaju” – świetne podejście do zestawu

    Dobry tekst, Antoni :)
    Pozdrawiam
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Witaj, Ritho.
    Dzięki za czytanie, przytaczanie powtórzeń i wnioski. Sam niejednokrotnie zwracam uwagę ludziom na powtórzenia, itp, a tutaj nie zadbałem o to... Ech... Może dlatego, że ten tekst traktowałem jak monolog, a to forma "dialogu", gdzie dopuszczane jest o wiele więcej za względu na naturalność. Zastanowię się, jak to poprawić, aby zachować naturalność wypowiedzi.
    Dzięki.

    Pozdrawiam.
  • nerwinka ponad rok temu
    Antoni Grycuk Wspaniały tekst! Gratulacje! Widać, że powstawał w Tobie przez dłuższy czas, bo jest przemyślany i czyta się go z zapartym tchem. Refrenowe „proszę pana” jest tu na miejscu, bo rzeczywiście: to sformułowanie kojarzy się z emocjonalnym wypaleniem, rezygnacją i zgodą na przedwczesną starość. A mnie kojarzy się z aktorską piosenką Krystyny Jandy „o kobiecie na zakręcie.
    Pozdrawiam
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Nerwinka,
    dzięki za czytanie i te kilka ciepłych słów. Osobiście jestem bardzo zadowolony z tego tekstu.
    A co do piosenki, to bardzo ją lubię. Był czas, że chętnie jej słuchałem.

    Pozdrawiam.
  • Agnieszka Gu ponad rok temu
    Hej, niezła opowieść, choć sama forma przekazu nie dotarła do mnie, co oczywiście nie znaczy, że jest zła. Prostota opisów, dosadność sformułowań ma swój urok.
    Pozdrawiam
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Agnieszko,
    dzięki za wizytę i kilka słów.

    Pozdrawiam
  • Anonim ponad rok temu
    Niezła historia. Wiarygodna i przemyślana. Narracja jest zbyt monotonna, głównie z powodu nadmiaru czasowników w tej samej formie. Wstawka „proszę pana" pasuje. Skraca dystans. Chociaż ja bym usystematyzował i używał tylko w pierwszym zdaniu każdego akapitu lub w co drugim. W sensie ujednoliciłbym rytm, bo tu wpada czasem trochę chaotycznie.

    Pozdrawiam.
    M.
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Marzycielu,

    dzięki za pochylenie się nad tekstem. Jeszcze wiele pracy przede mną i takie rzeczy jak ilość czasowników w tej samej formie muszę zmniejszyć. A co do usystematyzowania słów "proszę pana", dając je w konkretnym miejscu akapitu, to zupełnie się nie zgodzę, bo wyszłaby z tego jakaś "produkcja ideału", a nie mowa zmęczonego człowieka.

    Pozdrawiam.
  • Trening Wyobraźni ponad rok temu
    Dzień dobry!
    Przypominamy o obdarowywaniu zestawami – jutro o godz. 20.00.
    Pozdrawiamy :)
  • Tessa ponad rok temu
    Jestem zachwycona. Nie za bardzo rozumiem niskie oceny. Tekst bardzo przemyślany, starannie zapisany i nawet z morałem. Czytałam z zapartym tchem. Czekałam na szczęśliwe zakończenie, na jakieś objawienie. Może nie uzyskałam odpowiedzi na to, jak być szczęśliwym człowiekiem. Ale zyskałam potwierdzenie, że każdy człowiek w naszym życiu czegoś nas nauczy i zostawia po sobie ślady. Nigdy nie będziemy tacy jak kiedyś. A czasami tracimy czujność, jak bohater, i wtedy wpadamy w kłopoty. Tak, ciąża też może być kłopotem. Nie rozumiem kobiet, które próbują złapać faceta na dziecko. Czemu chcą unieszczęśliwić niewinną istotę? Dziecko nie prosi się samo na świat. To nie jego wina, że matka ma nierówno pod kopułą...
    To samo z kobietami, które mają pretensje o wszystko i takimi, co próbują wszystko zmieniać. Mówią "widziały gały co brały" i to jest racja. Tylko wspólna praca nad związkiem sprawi, że ludzie będą szczęśliwi. Bohater spotkał same problematyczne kobiety, chociaż sam święty nie był. Parę razy wiedział, że nic z tego nie będzie, a jednak zdecydował się spróbować.
    I teraz cieszę się, że nigdy nie próbowałam; że szukałam od samego początku tylko jednego człowieka. Czuję również ulgę, bo nie muszę przechodzić przez taką ilość rozstań. Ciężko pozwolić niektórym ludziom odejść i ciężko dojść do siebie.

    Ale mnie wzięło na rozmyślania :D
    Naprawdę bardzo dobry tekst!
    Pozdrawiam :D
  • Antoni Grycuk ponad rok temu
    Tessa,
    bardzo dziękuje za taką opinię.
    Nie wiem, co napisać więcej. Może tylko to, że temat przez Ciebie poruszony (To samo z kobietami, które ... próbują wszystko zmieniać), sam już poruszałem w jednym opowiadaniu.

    Pozdrawiam.
  • Trening Wyobraźni ponad rok temu
    Antoni Grycuk, oto Twój zestaw:
    Postać: Niedoszła teściowa
    Zdarzenie: Nie chcę o tym wiedzieć

    Gatunek (do wyboru): Science fiction lub Proza poetycka lub Felieton lub Horror i pochodne
    Czas na pisanie: 7 lipca (niedziela) godz. 19.00

    Powodzenia :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania