Warszawski Utopiec

-Sie ma siostra!- te słowa powiedziałem wchodząc do pokoju Zosi.

 

To bardzo mały i ciasny pokój. Zwłaszcza odkąd starzy kupili jej wiszący bujany fotel. Kosztował majątek, ale dostała go, gdyż zaszantażowała rodziców samobójstwem. Oczywiście w ogóle z niego nie korzysta. Właściwie to nawet nie ma specjalnie jak. Jeśli by się bujnęła do tyłu to wyjebałaby się na swoją granatową ścianę, jeśli do przodu to na łóżko, jeśli w prawo to na biurko, które stoi pod oknem, a jeśli w lewo to na drzwi. Pieniądze jednak na to poszły. Matka woli oszczędzać na głupotach np. na moich podręcznikach do socjologii.

 

-Sie ma.- odpowiedziała siedząc przy komputerze. - Oglądam na You tube Salę Samobójców.

 

-Przecież byliśmy na tym tydzień temu w kinie?- zdziwiłem się.- Idziesz ze mną, z Bidonem i Orangutanem na nadwiślańską plażę?

 

-Oczywiście, że nie. -odpowiedziała nie odrywając wzroku od komputera. - Po pierwsze tam nie ma komputera, a po drugie nie posiadam stroju plażowego.

 

-To są pierdoły. - wyjaśniłem- Salę Samobójców możesz oglądać z komórki, a opalać się możesz w czarnej, grubej bluzie z kapturem i w czarnych dżinsach. Musisz czasami wyjść, gdyż inaczej zwariujesz.

 

-Już zwariowałam. - odpowiedziała.- Ale niech ci będzie. Idę.

 

Godzinę później byliśmy już na miejscu. Położyliśmy się na kocu. My byliśmy ubrani w slipki, a siostra w swoją bluzę z wielkim napisem: „Fuck You”. Założyła sobie kaptur na głowę. Można było podziwiać gruby brzuch Bidona i chudy brzuch Orangutana. Było zajebiście. Najpierw wypiliśmy piwo, a Zuzia w tym czasie dokończyła oglądać Salę Samobójców na komórce. Potem poszliśmy puszczać kaczki i zostawiliśmy siostrę samą, ona w tym czasie sprawdzała na Facebooku samookaleczenia jej koleżanek i kolegów. Nawet nie zauważyła, że nas nie było. Gdy wróciliśmy to zaczęliśmy wspominać dawne kapele punkowe, jednak nie za głośno, by nie przeszkadzać Zosi w grze komputerowej. Następnie zamówiliśmy sobie hot dogi. Siostra powiedziała, że nie ma ochoty i wysłała komuś meila. A co była potem? A to bardzo ciekawe. Zaraz wam opowiem.

 

-Kurwa do szczęścia brakuje mi tylko jednego. -powiedział Bidon zapaliwszy nowego szluga. - Kąpieli w Wiśle.

 

-O tym możesz tylko pomarzyć. - puściłem dymek z ust.- To jest zabronione. Mamy brudną wodę i grząski grunt.

 

-To jest wersja oficjalna.- rzekł pełen zadumy Orangutan. Nawet nie zauważył, że popiół z papierosa spadł mu na rudą brodę. - Naprawdę niebezpieczeństwo jest inne.

 

-Niby, kurwa jakie? - spytałem.

 

Tym czasem Zosia zaczęła przeglądać mangi w księgarniach internatowych.

 

-Topielec.- jednym słowem wyjaśnił Orangutan.

 

Wybuchnęliśmy z Bidonem śmiechem. Omal nie połknęliśmy przy tym papierosów.

 

-Śmiejcie się z własnej głupoty!

 

-I niby jak on tam się znalazł?- spytałem sarkastycznie.

 

-To był początek lat sześćdziesiątych.- pierdolił dalej.- Był bikiniarzem zamieszkałym na Powiślu. Zakochał się w jednej dziewczynie. Córce Ubeka. Ona go jednak nie chciała. Z rozpaczy utopił się w Wiśle. Przez to samobójstwo został wodnikiem.

 

-Nasłuchałeś się Crepypast! -ledwo wymówiłem te słowa, tak bardzo się śmiałem.

 

-W tym nie ma nic śmiesznego!- omal nie spadły mu okulary, tak się wzburzył.- On jest bardzo niebezpieczny! Topi niemal wszystkich. Można go pokonać jedynie na dwa sposoby. Pierwszy to pokazanie mu czegoś świętego np. Różańca. A drugi to jakaś zagadka. Jak mu ją powiesz, to zaczyna ją rozwiązywać i na moment zapomina o ofierze.

 

-Jest jeszcze trzeci.- zachichotałem- Trzeba wziąć psychotropy.

 

Po tych słowach zapaliłem kolejnego papierosa. Nie wiedziałem, że Orangutan jest taki głupi.

 

-Nie chcesz, to nie wierz! - mówił uparcie.- Utopiec jednak jest faktem. Nawet nadal ma na sobie to samo ubranie, w którym się utopił. Buty na słoninie, marynarkę w kratkę i krawat z rysunkiem bikini. Tyle, że to wszystko jest pobrudzone wodorostami.

 

-Ale żel na włosach się zmył zapewne!- parsknąłem śmiechem.

 

Bidon też się śmiał. Nawet głośniej. Jednak Orangutanowi wcale nie było do śmiechu. Wkurwiony leżał i w milczeniu przeżuwał papierosa.

 

Po chwili jednak zmieniliśmy temat. Rozmawialiśmy o Jeżu Jerzym. Dokładnie o różnicach między komiksem i filmem. Tymczasem Zosia przeczytała w internecie jakieś głupie opowiadanie. Potem poszliśmy na lody. Siostra powiedziała, że nie chce, ale sprawdziła w słowniku internetowym jak są po japońsku lody. Po lodach zaczęliśmy obrzucać się piaskiem. Oczywiście uważaliśmy, żeby nie przeszkadzać Zosi, która weszła na forum o Anime. A potem zrobiło się późno.

 

-Musimy już wracać.- powiedziałem.

 

-No już się ściemnia. - przytaknął mi Bidon.

 

Ponieważ moja siostra mnie nie słuchała wyjaśniłem jej, że zbieramy się.

 

-Szkoda.-Powiedziała- właśnie miałam obejrzeć na You tube japoński program rozrywkowy.

 

-Zrobisz to w domu na komputerze.- zaproponowałem.

 

Wstała i włożyła komórkę do kieszeni. Spytała przy tym:

 

-Właściwie, to o czym rozmawialiście chłopaki? Zupełnie was nie słuchałam.

 

Nie chciałem jej wtajemniczać, ale Bidon odparł:

 

-O głupotach. Według Orangutana ludzi w Wiśle topi topielec.

 

Na szczęście siostra nie uwierzyła w te brednie.

 

-Co za debilizm. Przecież powszechnie wiadomo, że ludzi wciąga w wodę rusałka. - oparła. A potem dodała.- Miałeś fajny pomysł z tą plażą Piotrek. Tu się zajebiście przegląda internet. Przeszkadzał mi tylko piasek, woda, szum drzew, słońce i inni ludzie.

 

Gdy wracaliśmy mostem, ujrzeliśmy butelkę po piwie na balustradzie. Bidon strącił ją z mostu. Z pluskiem utonęła w wodzie Wisły.

 

-Czy ciebie pojebało! -spytałem retorycznie.- Ależ dajesz przykład mojej siostrze, wandalu!

 

O jedynym jednak nie powiedziałem. Po tym plusku, usłyszałem jakby głos z wody:

 

-Kurwa, ale oberwałem w głowę!

 

W tym głosie było coś przeraźliwego. Najprawdopodobniej się przesłyszałem.

 

Marek Adam Grabowski

Warszawa 2018

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Maurycy Lesniewski miesiąc temu
    Bardzo takie sobie.
    Technicznie słabo, ale nie zrażałem się i doczytałem do końca licząc na to, że pomysł obroni się sam. Nie obronił się.
    Jedyny plus to sposób ukazania dzisiejszego pokolenia młodych ludzi, wydaje się naturalny i prawdziwy.
    Ale pisz dalej, tylko wymyślaj historie które coś ze sobą niosą.
    Pozdrawiam
  • Marek Adam Grabowski miesiąc temu
    Przyjmuję krytykę. Natomiast ten jeden plus jest dla mnie ważny.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania