Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

TW #08 – Cicha noc

Postać: Żydówka

Zdarzenie: Nie możemy płakać

 

***

 

Śniło mi się morze, wiesz?

Biegłam plażą, miałam rozwiane włosy.

Miałam włosy.

Wciąż je miałam.

Słyszysz mnie?

Hej…

Słyszysz?!

 

Było wielkie, ogromne, nieograniczone, błękitne, mieniące się w słońcu, piasek gorący…

Ciii… nie możemy płakać. Postaraj się być cicho, dobrze?

 

Gdzieś pomiędzy jawą a snem świadomość wdziera się do głowy niczym błądząca po ciele dłoń. Wdziera się w jednym kierunku, do punktu, w którym budzisz się ze snu wprost w środek koszmaru. Osobowość skryta pod szarą sukienką, uczesanymi w koński ogon włosami, twarzą bez wyrazu. Szarość spojrzeń. Gdy ktoś słyszy wyrok w postaci nieuleczalnej choroby, bądź dowiaduje się o śmierci osoby bliskiej, wszystko w nim krzyczy, pytając czemu właśnie on. Dlaczego to on? Dlaczego to ja?! Dlaczego nie oni?! Ktoś inny, ktoś obok! Dlaczego… Dlaczego, dlaczego, dlaczego, dla…

 

Najbardziej się bałam, że wezmą mnie do jakiegoś eksperymentu. Starałam się być niewidoczna, niezauważalna, nie sprawiać problemów, nie wychylać się. Tak jakby mnie tam nie było. Cholernie chciałam, żeby mnie tam nie było. Ale byłam. Byłam, rozumiesz to? Wewnątrz, w środku śmiertelnej stagnacji, z wyrokiem śmierci dla siebie, dla bliskich. Jakich bliskich? Nie, nie mogę! Zatrzymajmy się na chwilę.

 

Morze śni mi się co noc. I te włosy. Rześki wiatr omiata policzki i pojedyncze kosmyki muskają cerę – opaloną, promienną. Są tacy ludzie, prawda? Gdzieś są, nawet teraz, nawet w takich czasach, gdzieś muszą być. Są miejsca, gdzie można poczuć ten stan. Wiesz, on jest taki dla mnie nieosiągalny. Taki nierzeczywisty. Nierealny. Mój Boże… w momencie, kiedy pragnienia nie skupiają się na dążeniu do szczęścia, ale na tym, by po prostu przeżyć, to jest już naprawdę źle. Tak myślę. Myślę, że jest już najgorzej.

 

Powiedziałeś mi wtedy, że najgorzej jest, kiedy nie chcesz już żyć, ale ja myślę, że to podobne uczucia, symetryczne, lustrzane, przeciwne i jednakowe zarazem. Gdy nie chcesz żyć, a musisz i kiedy chcesz, a nie możesz. Nie wolno ci, bo masz za długi nos. Mogą obciąć ci nos, ale zaczną od włosów. Nigdy nie zapomnę tamtej nocy, a chcę bardzo. Usilnie próbuję odrzucić myśli, skupić się na plusach, na tym, że wciąż trwam. Powiedzieli, że jeśli zacznę płakać, to sprawią, że nie przestanę. Byli słowni, wiesz? Byli cholernie słowni. Jeden mnie rżnął, drugi wyciągnął nóż. Poczekał, aż ten pierwszy skończy. Potem obcięli mi włosy tępym nożem. To było gdzieś na rogu ulic, nie, nieważne, chcę zapomnieć, jakie to były ulice. Wokół ciemno, mrok, niepotrzebnie wychodziłam. Byliśmy głodni, wszyscy – dzieci, matka, ja. Ojca już dawno wzięli, uniknęłam dwóch łapanek, uciekłam z jednej w ostatniej chwili, a oni mi to zrobili pomimo tego. Najbardziej boli, że to byli Polacy. I wtedy przestałam być niewidoczna. Nadal szara sukienka, ale kilka kępek wystających z łysej czaszki rzucało się w oczy. Pomyślałam, że obetnę je całkiem, nie wiedziałam, co zrobić. Jezu, nie wiedziałam co zrobić, matka miała kapelusz, taki z lat dwudziestych. On też rzucał się w oczy. Powtarzała, że nie mogę płakać. Kiedy to powiedziała, uderzyłam ją w twarz. Usłyszałam ich, te słowa wciąż rezonowały gdzieś w głębi. Nie potrafię już płakać i tak. Potem, tam, znosiłam więcej, być może właśnie przez ten wstęp. Wstęp do piekła. I ciągle bałam się tych eksperymentów. Wszędzie huczało od plotek. Wszędzie unosiła się cuchnąca śmierć. Wiesz, jaki to zapach? Specyficzny. Niepowtarzalny. Nie czułam nigdy takiego zapachu. Kał, mocz, owszem. Niemyte długo ciała również – cuchną jak zasikane szmaty, szczurze odchody, zepsute mięso. Ale ona, śmierć, pachnie inaczej. Znowu śniło mi się morze. Ktoś siedział na brzegu i je pił. Podeszłam bliżej, zaniepokojona, choć być może bardziej, hm, zaciekawiona. Dotknęłam pleców tej osoby, odwróciła się i wiesz, z przodu… też miała włosy. Postanowiłam się obudzić. Chciałam to kontrolować, trzymać rękę na pulsie, zbudzić się i wyśnić to jeszcze raz, jakoś tak lepiej, inaczej. Znów dotknęłam pleców człowieka na brzegu, odwrócił się i zobaczyłam, jak płacze. Spostrzegłam strugi łez, które napełniają morze, a on zanurza w nim złożone dłonie, nabiera wody, pije i mówi, że musi wypić, że tak trzeba, bo wypłakał je sam i teraz musi, musi, musi! Kucnęłam, mówiąc, że wcale nie. Że jesteśmy w szczęśliwym śnie, w szczęśliwym miejscu i nic nie musi, a jedynie może. Może wszystko! Potrafi się uśmiechać! Niech spróbuje, przy mnie, teraz, tu! Są ludzie, którzy już tego nie potrafią. Jak ja, gdy się obudzę. A wtedy postać złapała mnie za włosy, za moje włosy… i szarpnęła mocno, bardzo mocno, z całych sił, wydzierając wszystkie naraz. Poczułam tylko ból i krew – brunatny, lepki strumień zalewający moją twarz i piekący ból. I dźwięk, własny, przejmujący wrzask.

 

Najgorsze było to, że on zepsuł mój sen. Jedyne szczęśliwe miejsce, jedyny azyl, jedyny… wiesz.

 

Czytałeś mi Noc nad Birkenau, pamiętasz, H… nie! Interpretowałeś Kolędę zła, ale ja chciałam Pożegnanie z Marią, wciąż i wciąż, i w kółko, pytałeś, czy to noc poezji, muzeów, krematoriów, a ja, że to cicha noc. Cisza jest najgorsza, słyszę w niej rezonans krzyku. Mówiłeś, że najstraszniejsze uczucie, to brak osoby, której ciało leży tuż obok nas. A może zdrada? Tęsknota? Miłość? Może ona jest najgorsza, może boli tylko przez to i tylko dlatego. Wciąż uciekaliśmy od pustki. Od pustki, w pustkę, pośród niej. Potem zamarzył mi się kulig, skrzypienie śniegu pod butami, placki na sodzie, piec u babci. Znów się rozpłakałam. Zacząłeś pierwsze wersy Śmierć we mnie rośnie, taka miniaturka, mała jak ja i ty, nieistotna i zapełniona bólem… jak my. Znów zaczęłam, że myśli i słowa to małe niezmaterializowane atomy i że puste domy trzeba wypełnić radością. Powiedziałeś, że bredzę. Lubię bredzić, wiesz? Lubię, kiedy jestem czymś, co można poddać analizie, przypiąć definicji, określić. To już ten stan, gdy wszystko ponad „nic” jest „czymś”. Białe, zimne kafelki, tyle pamiętam, resztę wyparłam. Urzeczywistniony strach, najmocniejsze są ponoć lęk i pragnienie. Nie radość, nie gniew. Strach i pragnienie przyciągają wszystko, na szali twoje życie, moja śmierć. Najbardziej bałam się tego, że ziści się to, czego bałam się najbardziej. Jak spotęgowany lęk, złe miejsce, jeszcze gorszy czas. Pragnienie nie ustało nigdy, zasnęło dopiero, gdy w krzyku odeszłam ja.

Średnia ocena: 4.8  Głosów: 20

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • Freya 2 miesiące temu
    To jest nieźle napisane i chyba, nawet, nie ma błędów :)
    Tak teges; miałem przypadek poznać osobę, która była dzieckiem wtedy i w obozie była poddana eksperymentom medycznym (nie był Żydem, żeby bez teges z tym tekstem – tam no...) – stracił nogę. Dostał odszkodowanie zaraz po wojnie, to były naprawdę niebatelne pieniądze na tamten czas i tutejsze miejsce (mam na myśli odszkodowanie, jeszcze, bez ingerencji interesownej ówczesnego państwa polskiego). Bardzo było mi szkoda kobiety, która stała się jego żoną i opiekunką bytu etosu kalectwa obozowego (wówczas już nie żyła) – wszystko odebrałem być może zupełnie irracjonalnie. Bardziej było mi szkoda tej kobiety, która poświęciła dla niego swoje całe życie, a jego wcale nie było mi tak bardzo, pomimo tego, że musiał przejść traumę, być może także stał się piętnem świadomości; no chuj z tego wyszedł. Nie wiem czy zrozumiałaś... :( Pozdrawiam
  • Ritha 2 miesiące temu
    "To jest nieźle napisane i chyba, nawet, nie ma błędów :)" - dumnam z siebie :3
    Wolałabym mieć nogę niż pieniądze, wolałabym, by nikt nie przekraczał granicy mojej wolności, godności itp., a jedyną rekompensatą jaka by mnie (po części) zadowoliła to miejsce na widowni podczas egzekucji oprawcy, o tak... Kobiety też szkoda, szkoda wszystkich ludzi poświęcających swoje życie. A kurde, temat jest ciężki.
    Dziękuję za wizytę, Freya :)
  • Adam T 2 miesiące temu
    Ja pierdzielę!! No żeż ja pierdzielę!! No...!
    Ritha, cholera, dzięki takim tekstom to miejsce jeszcze można nazwać "literackim". Przez ogromne "L".
    Pozdrawiam.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Dzięki Adam, Twój komentarz wiele dla mła znaczy (taki zastrzyk energy :))
    Dziękuję, pozdrawiam!
  • kalaallisut 2 miesiące temu
    "Powiedziałeś mi wtedy, że najgorzej jest, kiedy nie chcesz już żyć, ale ja myślę, że to podobne uczucia, symetryczne, lustrzane, przeciwne i jednakowe zarazem. Gdy nie chcesz żyć, a musisz i kiedy chcesz, a nie możesz.""myśli i słowa to małe niezmaterializowane atomy i że puste domy trzeba wypełnić radością." — To tak z biegu co mi utkwiło.
    Cudnie zanurzasz w myśli, w koszmar bohaterki ten z przeszłości, który wciąż powraca...
  • Ritha 2 miesiące temu
    Dziękuję piękne, Kall :)
    Pozdrawiam :)
  • An Caroline 2 miesiące temu
    Teraz widzę jak wiele mi brakuję. Oczywiście świetne. Pozdrawiam :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    An, cieszę się, że wystawiłaś łebek poza swój profil ;) Wiesz, czasem dobrze jest napisać jednostrzał, coś nowego, świeżego, to bardzo rozwija. Za dwa tygodnie kolejne losowanie TW, zastanów się, może też chcesz wziąć udział i napisać coś pod zestaw dla rozruszania pióra? :)
    Dziękuję za wizytę :)
  • An Caroline 2 miesiące temu
    Ritha, dziękuję za miłe słowa. Pomyślę i dam znać. :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    An, obadaj sobie w wolnej chwili:
    http://www.opowi.pl/forum/trening-wyobrazni-tabele-vol-2-w1138/

    Pozdrawiam :)
  • Mane Tekel Fares 2 miesiące temu
    Zawsze podziwiałem umiejętność współodczuwania. Trzeba umieć współodczuwać, żeby tak to opisać.
    Przy okazji. Zerknijcie sobie na ciekawy projekt. 13-letnia Żydówka pisała pamiętniki w obozie. Ktoś wpadł na pomysł, że zrobić z tego insta story.
    https://www.instagram.com/eva.stories/
  • Ritha 2 miesiące temu
    "Trzeba umieć współodczuwać, żeby tak to opisać" - wooow, dziękuję, a wiesz czasem w realu zarzuca mi się właśnie brak empatii (bo nie głaskam ludzi po głowach), ale pisząc, wtedy wychodzi że jednak gdzieś tam to współodczuwanie może i jest. Hmm, insta story z pamiętników z obozu... ciekawe.
    Dzięki piękne za wizytę, Mane :)
  • Mane Tekel Fares 2 miesiące temu
    Ritha Czasem tak jest. Niektórzy ludzie tak boją się swoich reakcji, że je ukrywają. I nie chodzi tu o to, że wstydzą się, tylko nie są pewni, czy emocjonalnie poradzą sobie.
  • Ritha 2 miesiące temu
    U mnie to jest trochę inaczej, bo ja raczej nic nie ukrywam. Po prostu jestem inna na codzień (hm, w sumie może to jakiś rodzaj maski, ale już zrośniętej ze mną fest), a inna jak piszę, wtedy nawet dotyk klawiatury jest inny, jakiś, kurwa, metafizyczny (czasem).
  • Mane Tekel Fares 2 miesiące temu
    Ritha Oj, chyba mam rację... :-)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Próbujesz mi coś wmówić? :D Psychoanalizę na mnie przeprowadzać :3 Nie, nie idźmy tą drogą. Nie okazuje tyle empatii ile posiadam na co dzień, bo po prostu nie ma takie potrzeby. A ludzie lubią się nad sobą użalać. A mnie to irytuje. I tak w kółko :) Lubię silne charaktery, takimi staram się otaczac.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Silne i w jakis sposob wrażliwe zarazem ;)
  • Mane Tekel Fares 2 miesiące temu
    Ritha Podaję interpretację typu zachowań. A każdy bierze do siebie, co zechce :-)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Spox :)
  • Trening Wyobraźni 2 miesiące temu
    Witamy nowy tekst! :)
  • Canulas 2 miesiące temu
    Kurwax, tłusto tu. Wrócę jak wrócę, ale jeśli wrócę, to na pewno tu.
    Wow
  • Ritha 2 miesiące temu
    Fajno :) Będę oczekiwać Canularda :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Dlaczego nikt nie zauważył kurwax błedu:

    "Jezu, nie wiedziałam co zrobić, matka miała kapelusz, taki z lat pięćdziesiątych"

    xddd
    Tera zauwazylam, ale pokaże jako przyklad totalnej wpadki w datowaniu :D
  • Freya 2 miesiące temu
    Taa... typowa damska wpadka, ale nie była w trampkach – to już sukces.
    Eee... wiesz dlaczego "pepegi" – tak się kiedyś nazywały?
    Były produkowane przez spółkę: "Państwowy Przemysł Gumowy" – w skrócie PPG ;)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Ale dlaczego damska? Mężczyźni mają lepsze rozeznanie w przestrzeni, owszem, ale w czasie też? No być może... :/ Pepegi, Państwowy Przemysł Gumowy, hahaha, świetne info, dzięki :D
  • Mane Tekel Fares 2 miesiące temu
    Widziałem, ale nie uznałem tego za błąd. Patrząc z perspektywy bohaterki odniosłem to do lat 50-tych XIX wieku. Ten element wprowadza jeszcze jeden wymiar. Zawieszenie w czasie. Kiedyś i równocześnie dziś.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Mane, no tak, ale wtedy - łapanki itp. i ona chce kapelusz, to wiadomo, że nie z przyszłości. Już poprawiona na lata dwudzieste :)
  • Mane Tekel Fares 2 miesiące temu
    Ritha To jeśli mogę coś podpowiedzieć, to poprawiłbym na "z początku wieku". Lata dwudzieste nie są zbyt odległe od czterdziestych. Młodość, a może dojrzałość matki przypadała właśnie na okres dekadencji i bohemy. Tak to odbieram.
  • Ritha 2 miesiące temu
    No dwadzieścia lat to trochę, a kapelusz można nosić nie tylko w okresie młodości. Wiesz po prostu "z początku wieku" w narracji wspomnieniowej brzmi mi dziwnie, jakoś trak, hm, dinozaurzo ;D
  • Cofftee 2 miesiące temu
    Cześć! :-) Jestem na telefonie, więc w razie gdyby wcisnęło mi się 'wyslij' przypadkowo za wcześnie, to z góry przepraszam.

    Taka mała wątpliwość:
    budzisz się ze snu wprost w środek koszmaru. - hm, tak się zastanawiam, czy nie czasem "budzisz się ze snu wprost w środku koszmaru".

    w momencie, kiedy pragnienia nie skupiają się na dążeniu do szczęścia, ale na tym, by po prostu przeżyć, to jest już naprawdę źle. Tak myślę. Myślę, że jest już najgorzej. - łamie serce. Ludzie czuli to kiedyś, czują to nadal... Nawet ci dookoła nas...


    . Cisza jest najgorsza, słyszę w niej rezonans krzyku. - dobre...! Przeraźliwie smutne, ale umiejętne

    Lubię, kiedy jestem czymś, co można poddać analizie, przypiąć definicji, określić.- ja się skusze, już za momencik ;-)

    . To już ten stan, gdy wszystko ponad „nic” jest „czymś” - piękne...

    Już od pierwszego czytania (wzięłam się za tekst już wczoraj, ale byłam zbyt padnięta by się odezwac, dlatego dziś podeszłam do niego ze świeżą głowa) stanowi dla mnie literacka zagadkę. I...
    Zaraz dokończę w drugim komentarzu, nie ufam swojemu telefonowi.
  • Cofftee 2 miesiące temu
    Największa częścią tej zagadki jest dla mnie sam narrator. To jego, a właściwie jej, tekst, ale nie potrafię wciąż odgadnąć, kim właściwie jest. Na pewno ofiarą przemocy wojennej, prawdopodobnie żyjącej w getcie albo obozie. Kobieta. Ale wiek? Z jednej strony czuje tam jakoś podświadomie osobę starsza, która lekko majaczy (może przedsmiertnie), z trudem wraca do tego co było, ale z drugiej to słowo "rżnąć" tak bardzo mi do reszty nie pasuje. Swego czasu oglądałam masę dokumentów i czytałam dużo literatury związanych z tą tematyką i nigdy żadna skrzywdzona kobieta nie użyła tego słowa. Mówiły jakoś tak... wciąż ze strachem, łagodniej. Chociaż z drugiej strony osoba, potencjalnie, na łóżu śmierci ma w dupie dobre maniery i strach. To możliwe.
    Wspomnienia i opisy miejsca, do którego bohaterka uciekała w cierpieniu, ewidentnie mieszają się jej ze sobą moim zdaniem. Brodzi w śnie i jawie, opłata ja błoto i z jednego i drugiego. Na pewno jest osobą wystraszona, z ogromną trauma.
    I kolejna sprawa. Czy ona właściwie w ogóle żyje? Z początku miałam wrażenie, że sytuacja jest taka, że ta starsza kobieta leży na łóżku (ten motyw się w tekście przewinął, co potraktowałam jako sugestie) i niejako zwierza się osobie będącej obok - mężowi? Trudno powiedzieć, może. Ale ostatnie zdanie, ta już sama końcówka, burzy moje przypuszczenia. Tam ewidentnie jest powiedziane, że odchodzi. Ona sama o sobie mówi, że odchodzi. Czyli cała narracja jest pośmiertna? Na to by wyglądało. Chyba, że znów chaos przeszłości i przeszłości daje o sobie znać i kobieta miała na myśli odejście np. z obozu lub getta.
    Kolejna zagadka to dla mnie osoba, która słucha tej spowiedzi. Czy to wcześniej wspomniany mąż? A może nikogo tam nie ma? I to tym bardziej zagadkowe, bo ten krótki monolog z samego początku można bardzo wielorako rozumieć. Albo tak, że cały czas mówi go jedna osoba tylko, albo, że ktoś jednak odpowiada, i to "słyszysz mnie, halo" jest kierowane DO umierającej bohaterki - bo taki nagły brak kontaktu i niepokój odbieram jako zaniepokojenie z tego powodu.
    Uff. Jak widać tekst wywołał we mnie pewien zamęt :-) Ogólnie bardzo umiejętnie ujelas tutaj ten chaos myśli, wspomnień, taki 'struggle' (przepraszam, znowu to robię) wewnętrzny. Te straszne wspomnienia paradoksalnie są dla kobiety pewnym skarbem, skoro nawet w przedsmiertnej agonii (bo ja chyba jednak tak to rozumiem) wraca właśnie do nich - może nie skarbem takim, jakim powinny być wspomnienia w ogóle, ale tak dużym kawałem jej życia i mocnym, że po prostu nie umie do nich nie wrocic...
    Oj Riha, jak widać pojechałaś :-)
    Jeszcze żaden tekst na opowi nie wzbudził tyłu moich wątpliwości. Za to, za piękny język, porownania, żegna się i ja i moja piatka.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Helloł :)

    „budzisz się ze snu wprost w środek koszmaru. - hm, tak się zastanawiam, czy nie czasem "budzisz się ze snu wprost w środku koszmaru" – tak, zmienię, dzięki

    Więc tak, Cofftee, jest to tekst z „uniwersum” Hansa (http://www.opowi.pl/hans-cz-12-a40503/), tekstu, który jest dla mnie w jakiś sposób ważny z uwagi na różne rzeczy – pozytywny odbiór, stan podczas pisania, coś co chciałam stworzyć i się udało. Nie ma tu czasu narracji określonego, narracja jest z pozycji osób, które (jak wynika z fabuły) już nie żyją, mieszają się wspomnienia, oniryczność itp. Myślę, że udało mi się uzyskać coś podobnego, zakodowałam nawet nawiązanie do tamtych tekstów („pamiętasz, H… nie!”).

    „Największa częścią tej zagadki jest dla mnie sam narrator” – tu jeszcze pół biedy, wiadomo, że ofiara, jak znajdziesz moment przeczytaj Hansa, tam jest ciekawiej pod tym względem

    „Swego czasu oglądałam masę dokumentów i czytałam dużo literatury związanych z tą tematyką i nigdy żadna skrzywdzona kobieta nie użyła tego słowa” – wierzysz w reinkarnację Cofftee ? ;)

    „I kolejna sprawa. Czy ona właściwie w ogóle żyje?” – pięknie! 100 punktów dla Cofftee!

    „Ona sama o sobie mówi, że odchodzi. Czyli cała narracja jest pośmiertna?” – ja pierdolę, jak Ty mię tera zaimponowałaś, tuzin ludzi zastanawiało się o co chodzi w Hansie, a Ty wpadłaś tutaj i logicznie, analitycznie to w 3 minuty wydedukowałaś. Jesteś mistrz.

    Jeszcze nikt nigdy tak analitycznie i trafnie nie rozebrał mi tekstu na części pierwsze. Jestem happy, Cofftee :) Cieszę się, że poruszyłam :)
    Dziękuję!
  • Cofftee 2 miesiące temu
    Ritha A widzisz, takie buty! o Hansie nic mi nie było wiadomo.
    I nie ma za co!
  • Maurycy Lesniewski 2 miesiące temu
    Tekst nasączony bólem, smutkiem, żalem i wszystkim co tylko można...
    Naprawdę mocny tekst!
    Tyle powiem, inni mówili więcej, a ja tylko tak.
    Pozdrowienia zostawiam jeszcze:)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Dziękuję, Maurycy :)
    Tyle wystarczy :)
    Pozdrawiam!
  • jesień2018 2 miesiące temu
    Pisane w pędzie, na wdechu, czytało się też jednym tchem. Choć ciężki bardzo ten tekst.
    Wiesz, wydaje mi się, że mimo wszystko czasem jest za dużo słów, za dużo powtórzeń. Wiem, że to tworzy klimat, ale gdyby trochę okroić, gdyby tekst był nieco bardziej surowy, nie wiem - może by skorzystał?
    Chodzi mi o takie fragmenty: "Wiesz, on jest taki dla mnie nieosiągalny. Taki nierzeczywisty. Nierealny." - a przecież wiemy, że ten stan jest nieosiągalny dla narratorki, skoro chwilę wcześniej zastanawia się, czy gdzieś komuś się to jeszcze zdarza, czy taki świat nie przeminął całkowicie - i to jest mocne i dobre, zrobiło na mnie wielkie wrażenie i kolejne słowa to wrażenie nieco osłabiły... dlatego piszę. Ale mogę się mylić.
    Dobry tekst, Ritha! I spokojnie poznałabym, że Twój i nikogo innego :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Hej, hej :)
    "czasem jest za dużo słów, za dużo powtórzeń" - tak, oczywiście, nie jest to wymuskana narracja, ale zrobiłam to specjalnie, właśnie po to, by uzyskać realizm przekazywanych emocji, zdania typu: "dla bliskich. Jakich bliskich? Nie, nie mogę! Zatrzymajmy się na chwilę" czy to o którym wspomniałaś oczywiście, że można by napisać inaczej, ale w tym tekście (według mnie) spłaszczyłoby to efekt. Wyobraź sobie jakby mówił do Ciebie ktoś targany strasznymi wspomnieniami, na granicy płaczu, histerii wręcz - nie uzyskasz wówczas naturalności wymuskaną narracją. Tak uważam i zmian nie dokonam :P Ale dzięki za czujne oko :) Surowa narracja owszem, ale z pozycji bocznego narratora, nie w pierwszej osobie, w trzeciej -wtedy na zimno z boku relacjonować, wtedy tak.
    No, to fajno, że byś poznała, że to mój tekst :)
    Dzięki, pozdrówki :)
  • jesień2018 2 miesiące temu
    Ritha Hej!:) 1. Wiem, że zmian nie dokonasz ;) 2. Oczywiście masz rację: narracja musi być rozgorączkowana, pędząca, skłębiona, wycofuję się z propozycji uczynienia jej bardziej surową (coś mi w głowie błysnęło, ale źle to rozpoznałam i źle nazwałam), absolutnie nie "wymuskana" (cokolwiek to znaczy, ale na pewno nic dobrego :-D ) Ten drugi przykład, jaki podajesz, absolutnie nie do zmiany. W tym, co ja zaznaczyłam, intuicyjnie coś mi nie zagrało i już wiem, że chodzi właśnie o emocje, że on mi te emocje trochę gasi. Dlatego że po kilku obrazach, które nie wprost pokazują mi ból i tęsknotę narratorki, pojawia się coś, co mnie zatrzymuje przez swoją deklaratywność, proste stwierdzenie faktu, który już doskonale znamy.
    Takie to moje wrażenie:) Jak czytam taki dobry tekst, to jestem wrażliwsza na rzeczy, które mi ewentualnie nie grają :-P
    Pozdrowienia!
  • Ritha 2 miesiące temu
    jesień2018 :D

    "1. Wiem, że zmian nie dokonasz ;) " - hahaha, no takie uparte ciele jestem :D

    Wymuskana czyli taka - ach! idealna, taka ca-cusz-ko, bez zbędnych zawirowań, ale ja chyba takiej nie umim stworzyć...

    " on mi te emocje trochę gasi. Dlatego że po kilku obrazach, które nie wprost pokazują mi ból i tęsknotę narratorki, pojawia się coś, co mnie zatrzymuje przez swoją deklaratywność, proste stwierdzenie faktu, który już doskonale znamy" - wiesz co, ja se to przeczytam za tydzień, (czy tam pare dni) i wtedy obadam na chłodno, jak mi już pamięciowe czytanie się zamaże, o! tak zrobię :)

    Nie no fajnie, fajnie, że sygnalizujesz jak coś zgrzytnie, nie rezygnuj z tego :)
    Buziole, kochana :)
  • jesień2018 2 miesiące temu
    Ritha :)) buziole wzajemne!
  • nimfetka 2 miesiące temu
    Przyjdę dziś albo jutro.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Zapraszam, Nimf :)
  • nimfetka 2 miesiące temu
    Trochę czasu zajęło mi to "dziś albo jutro", ale już jestem.
    Już na samym wstępie zadowalasz ładną wędrówką umysłu bohaterki, błądzącego między snem a jawą. Podoba mi się opis wybudzenia się, ale mam tutaj pewne zastrzeżenie odnośnie: "Wdziera się w jednym kierunku, do punktu, w którym budzisz się ze snu wprost w środku koszmaru." - To raczej nie jest żaden błąd gramatyczny, ale jakoś lepiej brzmi dla mnie "w środek koszmaru". Jak uważasz? Dobra, idziemy dalej.
    "Powiedzieli, że jeśli zacznę płakać, to sprawią, że nie przestanę." - To śliczne. Krótkie i bardzo w punkt. Jest jakby takim trochę zwieńczeniem tego niewyobrażalnego bólu, terroru i rozpaczy, tlącego się w sercach ludzi zaszczutych przez chorą ideologię.
    Sen jest wybawieniem, tylko podczas niego może napawać się błogością, nie czuć śmiertelnych krzywd. Wraz z nieustającą walką o przetrwanie, wyniszczającą codziennością, gwałtem, i on jest w niemocy dostarczenia najdrobniejszej przyjemności. Wspomnieniami wraca do poprzedniej rzeczywistości, nadal bardzo trudnej, ale nie więzienniczej.
    W tym tekście czuć ogłuszającą żałość, taką bezradną żałość, tą najgorszą, kiedy jest się zdanym na widzimisię kata. Fanatyzm kształtuje ludzkie piekło.
    Koniec cudowny. Jak moment kulminacyjny, po którym następuje czarny ekran. Ta śmierć we wrzaskach, to tak jak gdyby jej ogromna obawa przed eksperymentami została sprawdzona. Mam nadzieję, że jednak nie.
    Su-per.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Hej, Nimf, kurde umknął mi jakoś Twój komentarz wczoraj.

    "Wdziera się w jednym kierunku, do punktu, w którym budzisz się ze snu wprost w środku koszmaru." - To raczej nie jest żaden błąd gramatyczny, ale jakoś lepiej brzmi dla mnie "w środek koszmaru". Jak uważasz?" - tak właśnie miałam, ktoś mi zasugerowal inaczej i zmieniałam i tera już sama nie wiem... może wrócę do pierwszej wersji jednak.

    "Sen jest wybawieniem" - taaa, myśl przewodnia tegóż opku

    No końcówka, taa, tak to widzialam, jako samospełniająca się obawa, spotęgowany lek, obawa i jej urzeczywistnienie, czorno i źle.

    Dziękuję pięknie za wizytę. Mało Cię ostatnio, Nimf! Weźże coś napisz :p
  • Mia123a 2 miesiące temu
    Co za tekst! A więc po pierwsze, przeczytałam już wczoraj ale byłam tak zbulwersowana tą anonimowa jedynką, że wolałam nie robić awantury na koniec dnia :p Nuuu nuuu nie ładnie tak bez słowa z jedynką wyskakiwać. Po drugie przeczytałam komentarz Coffee no i że spryciula to rozgryzła, to się powinna wstrzymać z dalszą częścią swojej wypowiedzi nooo ale co tam. Powiem jak ja sobie to jeszcze do wczoraj interpretowałam :o Bo ja myślałam, że osoba mówiąca w tekście jest umierająca. No też brałam pod uwagę, że może już nie żyje, chociaż bardziej chyba umierająca. Młoda? Jakoś brzmi mi na kogoś młodego. Na pewno jest to osoba która doświadczyła ogromnego bólu...hm, z którym nie potrafi sobie poradzić. Chociaż mnie tutaj najbardziej zaciekawiła osoba do której się ona zwraca. Nie wiem jak dla mnie to, to może być już ktoś nieżywy. Nie wiem jej przyjaciel, partner, towarzysz? Ona opowiada mu swoją historię teraz dopiero teraz. Bo być może wcześniej nie była w stanie, nie potrafiła, nie chciała o tym mówić. A teraz czuje, że to jest ostatnia chwila aby podzielić się tymi wspomnieniami. Ona umiera, on już umarł. Albo oboje już nie żyją? Albo nie ma nikogo obok niej i jest tylko ona? A cały tekst jest tylko jej wewnętrznym wołaniem o pomoc, o zrozumienie, o zaakceptowanie samej siebie? Ehh. Nie wiem Rituś, ja jeszcze cały czas błądzę...No ale, że przeczytałam już to opowiadanko i że tak mnie ono poruszyło to chciałam też jakiś komentarz do niego skleić. Bardzo dobry tekst. Oczywiscie pięć gwiazdek. Pozdrawiam :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Mia, no gdzieś Ty była tyle czasu?! Dobrze Cię widzieć! Jedynką się przejełaś u mnie? :D Też mi przykro, że ktoś jest smutnym i sfrustrowanym ludkiem i aż se musi jedynkę wcisnąć dla poprawy samopoczucia, każdego szkoda, ale żebyś Ty się tym denerwowała? Błagam Cię... ;)

    "przeczytałam komentarz Coffee no i że spryciula to rozgryzła, to się powinna wstrzymać z dalszą częścią swojej wypowiedzi" - żadne wstrzymać! Dlaczego wstrzymać? Nie trza czytać komentarzy, jeśli się chce samemu rozgryźć, wystarczy przeczytać tekst, napisać komentarz i dopiero potem patrzeć co tam inni napisali, coraz rzadziej zdarza mi się czytać co ludzie u kogoś powypisywali przed napisaniem własnej opinii

    Nie, nie jest umierajaca bohaterka, ostatnie zdanie raczej wyraźnie sugeruje, że już umarnęła. Wiek, wiek... wiek jest nieważny, kompletnie mało istotny

    "Ona opowiada mu swoją historię teraz dopiero teraz. Bo być może wcześniej nie była w stanie, nie potrafiła, nie chciała o tym mówić" - bo być może on umarł wcześniej :)

    " Ehh. Nie wiem Rituś, ja jeszcze cały czas błądzę..." - ale nie ma kompletnie potrzeby, byś rozgryzła, że to jest tak, tak i tak, chciałam tu ukazać po prostu pewne stadium cierpienia ;)

    Dziękuję za wizytę, pozdrawiam :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Mia, czemu nie losujesz do puli? Jak masz coś zaległe, to ja Cię w tym momencie uroczyście rozgrzeszam :D :P Zapraszam do kolektury :>
  • Mia123a 2 miesiące temu
    No i widzisz Rituś jaki ze mnie popierdzielony człek :( Zamiast się skupić na głównym problemie to ja się doszukuje jakiegoś tam drugiego dna. Chulera wie po co… :(
    Co do losowanka no to wiesz dwa zestawy do tyłu jestem :( wiec se tak postanowiłam że dopiero jak ogarnę tamte (albo chociaż jeden z tamtych) to się wezmę za nowe. Bo chcę coś już napisać!
    Ps: Ale bardzo dziękować za rozgrzeszenie i za zaproszenie, jak się ja wygrzebię to mi coś nalosujecie.
    Pozdrawiaki!
  • Mia123a 2 miesiące temu
    *wylosujecie
    Jejku milooooon błędów :(
  • Ritha 2 miesiące temu
    Mia123a oki :)
  • Marzyciel 2 miesiące temu
    Co do rzeczy warsztatowych, to przydałoby się trochę kosmetyki, ale to pikuś. Przede wszystkim świetnie oddałaś emocje.(zazdroszczę:)) Jedyny mankament to, że momentami narracja jest chaotyczna. Trochę wybija z rytmu. Zastanawiam się, czy nie lepiej było napisać to w formie listu?
    Pozdrawiam.
    M.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Witam :)
    No więc tak, już tłumaczę. O ile zawsze staram się dbać o to, by wszystko było w miarę możliwości maksymalnie poprawnie, to w tekstach takiego typu przymykam na to ociupinkę oko, gdy uważam, że puryzm i emocje nie do końca idą w parze (a przynajmniej nie zawsze). Forma listu, nieee, to miał być bardziej monolog, tudzież dialog wewnętrzny, coś w tym stylu, taki trochę sen, trochę retrospekcja. List musi mieć adresata, fizyczną formę, odrzuca mnie jego namacalność w tym wypadku, trąca protokołem. Ale rozumiem, że gusta różne i chaos może być irytujący.
    Dziękuję za wizytę, marzycielu :)
    Pozdrawiam :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Marzycielu*
  • Ritha 2 miesiące temu
    Aaaa! No i najwazniejsze! Dziekuje za zestaw <3
  • Marzyciel 2 miesiące temu
    Ritha Twój tekst, Twoje zasady, chociaż osobiście nie uważam, żeby list musiał być suchy i protokolarny. To tylko forma. Treść zależy od Autora.

    List musi mieć adresata.
    Twój monolog też ma. :P

    Ale rozumiem, że gusta różne i chaos może być irytujący.
    Nie irytujący. To nie ten rodzaj chaosu. Po prostu czasem myśli uciekają, nie zawsze tam, gdzie chciałby Autor.

    Przejrzyj, bo masz trochę zaimkozy. Np.


    Morze śni mi się co noc. I te włosy. Rześki wiatr omiata moje policzki i pojedyncze kosmyki muskają cerę


    Morze śni mi się co noc. I włosy. Rześki wiatr omiata policzki i pojedyncze kosmyki muskają cerę


    Nie wiem, czy pisać TW skoro już wygrałaś. :P

    Pozdrawiam.
    M.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Marzyciel, uuu, zaimkozę nareoeruję, jutro, bo już na ocka ledwo pacam.

    "List musi mieć adresata.
    Twój monolog też ma. :P" - heh, no niby tak

    Nie wygram, bo jestem w zespole, więc pisz śmiało :)

    Pozdrawiam raz jeszcze :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    nareperuję*
  • Marzyciel 2 miesiące temu
    Co do rzeczy warsztatowych, to przydałoby się trochę kosmetyki, ale to pikuś. Przede wszystkim świetnie oddałaś emocje.(zazdroszczę:)) Jedyny mankament to, że momentami narracja jest chaotyczna. Trochę wybija z rytmu. Zastanawiam się, czy nie lepiej było napisać to w formie listu?
    Pozdrawiam.
    M.
  • sensol 2 miesiące temu
    Mogą obciąć ci nos, ale zaczną od włosów. - świetne zdanie. jakoś mi pasuje, jako dobry opis działań, które się już wydarzyły i jako opis tego, co się zaczyna teraz dziać.

    Powiedziałeś mi wtedy, że najgorzej jest, kiedy nie chcesz już żyć, ale ja myślę, że to podobne uczucia, symetryczne, lustrzane, przeciwne i jednakowe zarazem. Gdy nie chcesz żyć, a musisz i kiedy chcesz, a nie możesz. - to też mocne - coś mi przypomniało

    strasznie smutne to opowiadanie. jakoś nie zauwazyłem, żeby byl chaos w narracji - wyjęłaś z życia tej kobiety parę drzazg, szkła w oku. Z Borowskiego najbardziej mną wstrząsnęło nie Pożegnianie z Marią, a "Proszę państwa do gazu".

    jest git - na pięć. zdravia :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Co Ci przypomniało? :D
    Ten chaos w narracji, no właśnie, dla mnie to jest tak, jakby ktoś bardzo zły mówił - "Wkurza mnie to, wkurza, wnerwia, wpienia, rozumiesz? jestem wsciekła!" W emocjach się powtarza nawet oczywiste rzeczy, nawet wspomniane wczesniej itp. Podkresla się, gubi wątek, wraca do niego itp. Nie mówi sie - "Otóż jestem zdenerwowana w tym momencie" :DDD tak samo z innymi uczuciami - smutkiem jak tutaj. Tak myśle.

    "Prosze państwa do gazu" tez i jeszcze coś tam było, nie pamietam już, wieki temu czytałam.

    Dzieki, Sensol :))
    Pozdro!
  • Adelajda 2 miesiące temu
    Jak czytam opowiadania o takiej tematyce, czy też oglądam filmy, bądź czytam wiersze, to czuję takie wewnętrzne rozdarcie. Zarazem smucę się, miewam nadzieje, czuję złość - przeżywam wszystko razem z bohaterem i choć nie potrafię sobie pewnych rzeczy wyobrazić, bądź nie chcę, to czuję wszystko podwójnie. Czasami muszę odchorować takie seanse, bo jest to bardziej rzeczywiste, niż bym chciała.
    Potrafisz poruszać się w tej tematyce z gracją i zachowując dobry smak, podobnie jak jolka-ka (teraz light). Lamb napisała coś w podobnej tematyce, bardzo mi się podobało, szkoda że usunęła.
    Opowiadanie bardzo mi się podoba, ten chaos moim zdaniem wprowadza niepokój, który jest jak najbardziej na miejscu.
    Z mojej strony mogę polecić twórczość Zuzanny Ginczanki - poetki pochodzenia żydowskiego, która została rozstrzelana.
    Pozdrawiam.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Oj, ja nawet nie bardzo sięgam po tę tematykę już teraz, by właśnie nie odchorowywać (ale kiedyś wrócę do takich lektur, zrobie sobie maraton i wtedy spróbuję coś napisac znów :3), choć duzo jest innych tematów "z życia wziętych", które gdzieś tam wewnętrznie też mam ochotę poruszyć, np. masakrę Tutsi w Rwandzie - z tego tez można by napisać mocny tekst.
    Ginczankę obadam, dziekuję :)

    Dzięki piękne, Adelajdo :)
  • Karawan 2 miesiące temu
    Czytałeś mi Noc nad Birkenau, pamiętasz, - Dymy nad Birkenau na 100% - nie pamiętam bym czytał, ale na pewno dymy a nie noc. Reszty nie napiszę Autorce, bo inni zrobili to za mnie. Choć może uwaga zbędna, bo przecie to fikcja więc i tytuł ... Tym bardziej, że to powojenna książka. :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Noc nad Birkenau, wiersz Tadeusza Borowskiego, na 300 %, Karavanos :p



    Właśnie weszłam powiedzieć, że dziękuję Państwu pięknie za komentarze, indywidualnie odpiszę jutro :)
  • Karawan 2 miesiące temu
    Ritha Kto czyta poezje??? "Ratuwsianku"!! Na tom nie wpadł, bom nie czytał! Na usprawiedliwienie; nie mylą się tylko ... a wiersz także zapewne powojenny ;)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Karawan.... "a wiersz także zapewne powojenny" - pozwolę sobie zasięgnąć w tej sprawie internetowych, wikipedyjnych źródeł:

    " W 1943 Borowski został aresztowany w „kotle” i uwięziony na Pawiaku. Potem został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Otrzymał numer obozowy 119198. Kontynuował tam twórczość literacką, pisząc m.in. wiersze, piosenki i kolędy, a także listy do narzeczonej Marii, która również znajdowała się w oświęcimskim obozie. Obozowa rzeczywistość została opisana w opowiadaniu U nas, w Auschwitzu..., którego podstawą były wspomniane już listy do Marii Rundo. W sierpniu 1944 roku przewieziono go wraz z innymi więźniami do obozu w Dautmergen, filii obozu koncentracyjnego Natzweiler-Struthof, a potem do Dachau. 1 maja 1945 r. więźniowie zostali wyzwoleni przez armię amerykańską. Następnie został przeniesiony do obozu dla dipisów, w którym pozostawał do września 1945"
    :P
    No ale fakt, do szerszej publiki trafił zapewne grubo po wojnie, ale czy to ma znaczenie? Nie określiłam kiedy umarła kobita :p Może w szpitalu, po 10 latach , w wyniku utraty zdrowia i powikłań.

    Dzięki za wizytę, Paniocku!
    Pozdrawiam :)
  • Angela 2 miesiące temu
    Komentarzy tu pełno, ja napiszę tylko, że tekst mnie zwyczajnie rozjebał. Czytałam z zapartym tchem i duszą na ramieniu.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Bardzo się cieszę, Angelo :)
    Dziękuję i pozdrawiam :)
  • Adam T 2 miesiące temu
    Kurde, przeczytałem dziś drugi raz;)) "Rozjebał" pasuje idealnie.
    Pozdrawiam.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Heh, czyli: "Rozbił pan bank. Nie... ja tylko pociągnął..." ;D
    Dzięki, Adam, fajno, cieszę się.
    ps. Widzę, że się kręcisz, może na TW się skusisz? ;> Widzisz jak się elegancko pisze pod zestaw :)
  • konfiguracja 2 miesiące temu
    Najbardziej przygwoździł osobnik pijący morze łez, ich sprawca oraz konstatacja pustki z martwego ciała.
    Profesjonalne, oniryczne pisanie. Monolog w górnych stanach tego gatunku.
    5.
    Gratki.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Wow! Dziena! :D (Bałam się, że tu przyjdziesz i co wtedy powiesz, uffff!)
  • konfiguracja 2 miesiące temu
    Ritha, zdecydowanie wartościowszy tekst od poprzedniego z porywaczem.
  • Ritha 2 miesiące temu
    konfiguracja nooo, to na pewno. Z tamtego nie byłam zbytnio zadowolona.
    Gites.
  • Antoni Grycuk 2 miesiące temu
    Komentarzy nie czytałem, więc jeśli coś powtórzę, to się nie dziw.
    Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to forma tekstu. Miałem wrażenie, że to jedna wielka pretensja za to, co się przytrafiło. Nawet nie tyle sama pretensja, o pretensja z psychozą, z manią, z obłędem - jakkolwiek to zwać. I tu należy Ci się duży pokłon, że umiałaś stworzyć taki klimat.
    Niemniej jednak sądzę, że brakuje tu ciut oddechu Jeśli rozumiesz, o czym mówię. Sądzę, że idealnym oddechem byłoby np. przytoczenie jakichś wspomnień, ale napisanych językiem lekkim, bez tej psychozy. Dałoby to wrażenie kontrastu między obecną tragedią a normalnością. Tak to czuję. (Wiem, że łatwo tak mówić, ale sam nigdy nie napisałem czegoś zbliżonego. Radzić to każden jeden potrafi, a pisać to ni ma komu :)) I jeśli miałbym na coś zwrócić uwagę, to powtórzenia w kółko tego samego, ale w innej formie. Dla mnie to było ciut zbyt ciężkie.
    Także tekst uważam za bardzo dobry, mimo tej uwagi.
    Błędów praktycznie nie zaobserwowałem.

    Pozdrawiam.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Helloł.
    Być może wplątanie tutaj wspomnień innym językiem dodałoby oddechu, ale wiesz, nie wiem czy chciałabym ten oddech. Myślę, że wolę taką pigułę. Ogólnie jest tak, że jakiegokolwiek tekstu, by się nie napisało, to zawsze coś można zmienić, coś napisać inaczej, czegoś dodać, czegoś odjąć, najważniejsze jest jednak (według mnie i pomijając oczywiste błędy) pokazanie własnej koncepcji. Ludzie mi w komentarzach już wypisywali różne rzeczy - jedna osoba zachwycając się metaforą, a druga (ten sam wers) negując, więc w pewnym momencie oduczyłam się pisać "pod publikę".

    Dziękuję pięknie za wizytę :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Antoni moze chcesz wziać udzial w kolejnym TW? :)
  • Antoni Grycuk 2 miesiące temu
    Ritha,
    a co się stanie, jeśli nie dam rady napisać? Zostanę rozstrzelany zsiadłym mlekiem? :)
    Kurde, może bym spróbował, bo ostatnio nie mogę się zmobilizować, a takie coś dałoby mi niemal przymus.
    Jak się zgłosić?
  • Antoni Grycuk 2 miesiące temu
    Ritha,
    a co się stanie, jeśli nie dam rady napisać? Zostanę rozstrzelany zsiadłym mlekiem? :)
    Kurde, może bym spróbował, bo ostatnio nie mogę się zmobilizować, a takie coś dałoby mi niemal przymus.
    Jak się zgłosić?
  • Ritha 2 miesiące temu
    Nic się nie stanie :D Nie napiszesz zestawu i trudex.

    Już tłumaczę, jeśli chcesz, to trukasz tutaj, ze chcesz wziąć udział:
    http://www.opowi.pl/forum/trening-wyobrazni-tabele-vol-2-w1138/

    I tak, zostaje za Ciebie nalosowany zestaw do wspólnej puli. Z puli co dwa tygodnie w niedziele o 20.00 obdarowujemy się wspólnie zestawami i potem masz dwa tygodnie na napisanie. Czyli jak się zgłosisz teraz to dopiero na losowanie na 26.05 (nie ta niedziela, tylko nastepna), bo obecnie trwa wczesniejsza edycja. No i tyle, dostajesz zestaw: postac, zdarzenie, opcjonalnie gatunek i wsio :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Tzn. taaaak, zostaniesz rozstrzelany, musisz napisać! ;) Ogólnie z doświadczenia wiem, że zaległe, nienapisane zestawy uwierają, więc jest to dobry sposób na mobilizacje :)
  • Antoni Grycuk 2 miesiące temu
    Ritha,
    właśnie się zgłosiłem. Dzięki.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Antoni Grycuk super :)
  • Light 2 miesiące temu
    Bardzo nie chcę już wchodzić w wojenne klimaty, a i życie prywatne trochę naznaczone różnymi wybojami, więc tekst by mnie pewnie dobił, ale wrócę tu jak będę w jakimś świetniejszym humorze. Na razie tylko tyle, że mi się pęd i powtarzalnictwo bardzo podoba. Swego czasu też tak próbowałam jak pisałam pp :D To odnośnie komentarzy, bo utworu nie czytałam jeszcze :D
  • Ritha 2 miesiące temu
    Na dwoje babka wróżyła - albo dobije, albo stwierdzisz, że mogło być gorzej.
    Życzę lepszego nastroju, Light :)
  • sensol 2 miesiące temu
    przypomniała mi się piosenka z niesamowitym tekstem:

    https://www.youtube.com/watch?v=HP8IJ0UQuQ0
  • Ritha 2 miesiące temu
    Ja piernicze... Idealnie żeś trafił, taki klimat, zapusuke to
  • Ritha 2 miesiące temu
    zapisuje*
  • pkropka 2 miesiące temu
    Tutaj tylko powiem, że byłam. Bo nic więcej nie umiem powiedzieć.
    Razem z Kawką wysoko postawiłyście poprzeczkę w tym rozdaniu.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Tutaj również dziękuję.
    Pozdrawiam :)
  • Basileus 2 miesiące temu
    Mam dylemat, jak to ocenić w mojej własnej głowie. Z jednej strony nie mogę nic szczególnego zarzucić, ale z drugiej w trakcie czytania byłem jak sinusoida. Początek mnie przykuł, później trochę poczułem się znużony, znowu przykuło mnie gdzieś na etapie napaści na bohaterkę i na koniec znów lekko się od tekstu oddalałem współodczuwaniem (jakkolwiek dziwnie to nie brzmi). Chyba sęk tkwi w tym, że przez cały tekst poziom emocji z niego wysyłanych jest na jednolicie wysokim poziomie, co paradoksalnie tak na mnie wpływało w myśl zasady:" człowiek może się przyzwyczaić i znużyć wszystkim" , nawet czyimś cierpieniem. Ale może to po prostu ja jestem złym człowiekiem...
    Ale ogólnie bardzo dobry tekst. Jeszcze sobie do niego kiedyś wrócę.
    Pozdrawiam :)
  • Ritha 2 miesiące temu
    Hej :)
    Wiesz co, może nieco histerycznie to przedstawiłam momentami, dlatego znużyło (?) No trudno mi ocenić. Fajnie, że wpadłeś.
    Dzięki za wizytę :))
  • Aga jednostrzały 2 miesiące temu
    Hej.
    Przeczytałam, bardzo sprawnie językowo napisane opowiadanie, choć nie udało mi się wczuć w rolę bohaterki. Straszne życie, mnóstwo emocji, bólu w zderzeniu z szumem fal - to fajne zagranie. Minusik to trochę zbyt dużo, hm oczywistości (nie wiem, jak inaczej to nazwać). Łapałam się chwilami na tym, że dokładnie wiedziałam, co dalej będzie - mówię głównie o opisie emocji bohaterki.

    W jednym fragmencie trochę się pogubiłam - nie rozumiem znaczenia tego powtórzenia w tych zdaniach - chyba, że wkradł się tam jakaś literówka:
    "Pomyślałam, że obetnę je całkiem, nie widziałam, co zrobić. Jezu, nie wiedziałam co zrobić, matka miała kapelusz, taki z lat dwudziestych...".
    nie widziałam, nie wiedziałam...

    Pozdrawiam
  • Aga jednostrzały 2 miesiące temu
    Hej.
    Przeczytałam, bardzo sprawnie językowo napisane opowiadanie, choć nie udało mi się wczuć w rolę bohaterki. Straszne życie, mnóstwo emocji, bólu w zderzeniu z szumem fal - to fajne zagranie. Minusik to trochę zbyt dużo, hm oczywistości (nie wiem, jak inaczej to nazwać). Łapałam się chwilami na tym, że dokładnie wiedziałam, co dalej będzie - mówię głównie o opisie emocji bohaterki.

    W jednym fragmencie trochę się pogubiłam - nie rozumiem znaczenia tego powtórzenia w tych zdaniach - chyba, że wkradł się tam jakaś literówka:
    "Pomyślałam, że obetnę je całkiem, nie widziałam, co zrobić. Jezu, nie wiedziałam co zrobić, matka miała kapelusz, taki z lat dwudziestych...".
    nie widziałam, nie wiedziałam...

    Pozdrawiam
  • Aga jednostrzały 2 miesiące temu
    Hej.
    Przeczytałam, bardzo sprawnie językowo napisane opowiadanie, choć nie udało mi się wczuć w rolę bohaterki. Straszne życie, mnóstwo emocji, bólu w zderzeniu z szumem fal - to fajne zagranie. Minusik to trochę zbyt dużo, hm oczywistości (nie wiem, jak inaczej to nazwać). Łapałam się chwilami na tym, że dokładnie wiedziałam, co dalej będzie - mówię głównie o opisie emocji bohaterki.

    W jednym fragmencie trochę się pogubiłam - nie rozumiem znaczenia tego powtórzenia w tych zdaniach - chyba, że wkradł się tam jakaś literówka:
    "Pomyślałam, że obetnę je całkiem, nie widziałam, co zrobić. Jezu, nie wiedziałam co zrobić, matka miała kapelusz, taki z lat dwudziestych...".
    nie widziałam, nie wiedziałam...

    Pozdrawiam
  • Ritha 2 miesiące temu
    Helloł! :)
    "Łapałam się chwilami na tym, że dokładnie wiedziałam, co dalej będzie - mówię głównie o opisie emocji bohaterki" - z wiekiem robię się przewidywalna widocznie :D Musze napisać słodkie opko, ha, zaskoczyć!
    Tak, tam jest błąd, wiedziałam winno być.
    Dzięki Agu :))
  • Aga jednostrzały 2 miesiące temu
    Łoooo nawet 3 razy :)))
  • Trening Wyobraźni 2 miesiące temu
    Dobry wieczór!
    Przypominamy o obdarowywaniu zestawami – jutro o godz. 20.00.
    Pozdrawiamy :)
  • Trening Wyobraźni 2 miesiące temu
    Ritha, oto Twój zestaw:
    Postać: Pan z czekolady
    Zdarzenie: Noc w prosektorium

    Gatunek (do wyboru): Fantasy/dark fantasy lub Pamiętnik/dziennik/retrospekcja lub Horror i pochodne
    Czas na pisanie: 9 czerwca (niedziela) godz. 19.00

    Powodzenia :)
  • Tessa 2 miesiące temu
    Łał. Prawdziwe i ogromne: ŁAŁ.
    Nie będę tu wstawiała żadnych emotek, bo nie pasują. W tle leci piosenka z tekstem "wiem, to koniec" i chyba pasuje. Najgorszym uczuciem jest strach. A zawsze jest się czego bać. Nie potrafiłabym żyć w tamtych czasach. Zrobiłabym sobie kilka głębokich ran na rękach, albo strzeliła w łeb, no może skoczyła do wody. Nie wiem, ale pewnie bym się na coś zdecydowała. Nie potrafiłabym żyć. Patrzeć, czuć i walczyć. Jestem chyba bardzo słaba. Szybko się łamię. Byłabym idealną ofiarą. Pastwiliby się nade mną całymi godzinami. Czyjeś łzy i widoczny ból, budzą satysfakcję. Nie potrafiłbym zagryźć zębów.
    Okropny tekst w kontekście poruszanej tematyki. Lubię i jednocześnie nie lubię. Potem długo zastanawiam się nad życiem. Jestem optymistką, więc marzy mi się, że ludzkość już nie będzie musiała przeżywać tego horroru. Chociaż w dzisiejszych czasach, to dzieci przeżywają najgorszy horror...
    Dobra, kończę ten długi, chaotyczny wywód.
    Mocno, świetnie napisane, mrocznie - moje klimaty. Wstawiłabym dziesięć gwiazd, ale się nie da.
    Pozdrawiam.
  • Ritha 2 miesiące temu
    Hej, wow, ileż emocji i refleksji *.*
    "Nie potrafiłabym żyć w tamtych czasach" - a któż by potrafił, kwestia czy masz wybór czy nie. Pewne rzeczy inaczej wyglądają z dystansu, gdy spoglądasz na nie w kategoriach historii/czas przeszły dokonany, a inaczej gdy w nich tkwisz. Myślę, że oni chcieli głównie przeżyć.
    "Chociaż w dzisiejszych czasach, to dzieci przeżywają najgorszy horror..." - why? mi się zdaje, że dzieci mają raj w dzisiejszych czasach, są rozniuniane jak laleczki, optymistyczne w tym opku jest to, że my żyjemy właśnie w czasach sielankowej wolności (tfu, odpukać) i bezmyślnej konsumpcji
    A widzisz, Ty też piszesz w moich klimatach :)
    Dzięki piękne, Tessa :) Pozdro!
  • Trening Wyobraźni miesiąc temu
    Dzień dobry!
    Przypominamy o obdarowywaniu zestawami – jutro o godz. 20.00.
    Pozdrawiamy :)
  • Trening Wyobraźni miesiąc temu
    Ritha, oto Twój zestaw:
    Postać: Histeryczka
    Zdarzenie: Bunt niewolników

    Gatunek (do wyboru): Thriller lub Opowiadanie obyczajowe lub Horror i pochodne
    Czas na pisanie: 23 czerwca (niedziela) godz. 19.00

    Powodzenia :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania