LBnP XVII - Pod latarnią na Mirror Street

Sierżant Vincenna stał i patrzył, jak kruki, nic sobie nie robiąc z jego obecności, wydziobują denatowi oczy. Jego wzrok spoczywał na destrukcie pistoletu maszynowego marki Beretta – rzadkości, jeśli chodzi o okolicę. Ci, którzy ginęli na Mirror Street, najczęściej byli okradani do gołej dupy przed przyjazdem policji i rzadko kiedy leżało przy nich cokolwiek, co mogło wskazywać na okoliczności.

Ktoś gwizdnął. Ptaki nie poruszyły się niespokojnie; on tak. Odwrócił głowę w stronę gwiżdżącego.

Kapitan Anson patrzył na niego wyczekująco.

– I jak, Vincenna? – zawołał. – Nasz?

Sierżant uśmiechnął się pod wąsem.

– Trudno powiedzieć, kruki siedzą mu na gębie.

Rozległ się strzał, spłoszone czarne kształty odleciały w noc, kracząc.

– Szkoda naboju, szefie.

Kapitan parsknął.

– Podatnik płaci – rzekł z uśmiechem. Wskazał ruchem głowy trupa, oświetlonego blaskiem latarni. – Co on tam ma?

– Em dwunastkę, wierz lub nie, wygląda jak po przejściach. Sam podejdź, Bell będzie za pół godziny dopiero, odwiedza Marka w szpitalu.

Anson podszedł, odpalił papierosa. Nie częstował Vincenny, pet zwisał mu z kącika ust.

– Ty, kurwa, faktycznie, em dwunastka. I kto to niby jest? Pasvalys? Vikkam? Czy ten trzeci z braci Hunkka, jak mu tam… Vlad? Varg?

– Avery.

– Właśnie, Avery. – Wydmuchał dym, strzepnął popiół z czubka żaru. – Myślisz, że to któryś z nich, Nick?

– Poczekamy na Bell, nie będziemy ruszać trupa bardziej – zdecydował za nich obu Vincenna.

+

Po przyjeździe Bell ustaliła dwa fakty: trupem nie był żaden z braci Hunkka, gdyż ci nie tatuują sobie łacińskich sentencji na klatce piersiowej, tylko raczej cerkwie i pajęczyny; oraz że Vincenna i szef to “zwykłe chuje, którym się nie chciało odgonić ptaszysk” i “pierdolone leniwe palanty, niegodne miana policjanta”. Na miejscu przetestowała też pistolet maszynowy, z którego zestrzeliła ptaszysko siedzące na latarni.

– Ej, ej, kurwa, Bell! Materiał dowodowy!

Bell, szczupła pięćdziesięciolatka z rozczochranymi kucykiem, wzruszyła ramionami i pociągnęła z piersiówki, nic sobie nie robiąc ani z obecności Nicka, ani z kapitana Ansona.

– Oj tam, kurwa, materiał dowodowy. – Sięgnęła ku magazynkowi, wyjęła i pokazała obu policjantom. – Było piętnaście, jest czternaście, wielkie mi halo. – Wbiła magazynek z powrotem do gniazda.

– Bell, ogarnij się, rozumiem, że możesz mieć w dupie, ale chociaż robotę rób porządnie, co? – Kapitan uśmiechnął się lekko, zachęcająco.

Bell skrzywiła się niemiło.

– Znowu próbujesz mnie przelecieć, Bob? Nie pamiętasz, jak w dziewięćdziesiątym ósmym ci powiedziałam “nie”, a w dwa tysiące siódmym, rok temu bez… ośmiu dni, bodajże, powiedziałam, że po moim trupie? – Opuściła w jego stronę pistolet maszynowy, nacisnęła spust.

Nie spodziewała się wystrzału.

+

Sekundę potem wytrzeźwiała z wrażenia. Pocisk minął o włos kapitana i trafił w karoserię jego samochodu, tuż obok drzwi.

– Bell! Opamiętaj się, kurwa! Oddawaj gnata, głupia pizdo! – Kapitan dostał ataku kurwicy i byłby dał jej w twarz, ale w mgnieniu oka zaszedł ją z tyłu Nick i wyrwał broń z jej nieprotestujących rąk.

– Nie sądziłam, że wystrzeli… – powiedziała, roztrzęsiona. Jej wielkie, bladoniebieskie oczy wydawały się puste i zupełnie bez wyrazu. Anson objął ją ramieniem.

– Odwiozę ją – powiedział szef do Nicka. – Weź coś zrób z tym… – Tamten wzruszył ramionami i kopnął denata.

Jeszcze światła wozu Ansona nie zniknęły za zakrętem, Vincenna sprawnie ładował trupa do bagażnika swojego Crown Vic'a.

Kruki patrzyły chwilę, po czym odleciały za wozem Ansona.

+

Vincenna zrobił krótki kurs w stronę policyjnego garażu, skąd pobrał kilka pudełek zużytych tarcz hamulcowych, które miały trafić na złom. Stamtąd udał się na most, gdzie opróżnił kieszenie trupa, rozebrał go do naga i obwiązał linką holowniczą z samochodu. Sprawnie powiązał ciało ze starymi tarczami i wypchnął przez barierkę.

Ciało uderzyło w czarną toń i błyskawicznie zniknęło w głębinie. Vincenna odpalił papierosa, jak to miał w zwyczaju w takich sytuacjach, upewniając się, że jednak nie wypłynie.

Za jego plecami świeciła na żółto latarnia, usiłując zrobić coś z wszechobecnym mrokiem.

+

Siedząca na tylnym siedzeniu Bell patrzyła pustym wzrokiem za szybę. Zaczynało siąpić.

– A co z, z…

Kapitan spojrzał na nią w lusterku wstecznym.

– Z trupem?

Pokiwała głową. Otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

– Nie miał twarzy, Bell. Pistolet nie miał numerów, nikt poza nim nie zginął… Śledztwo utkwiło wiesz, gdzie?

Tylko nie mów “w twojej dupie”, pomyślał. Proszę.

– W martwym punkcie? – powiedziała głucho.

No, proszę, pomyślał kapitan; musi być serio załamana.

– Vincenna wszystkim się zajmie. Ty tylko przybijesz pieczątkę raportu, machniesz szlaczek i po sprawie.

Pokiwała bezwiednie głową.

– Mark umarł. – Bell nigdy nie nazwała własnego ojca inaczej, niż po imieniu.

– Wiem, Bell, dzwonili do mnie ze szpitala. W końcu to mój brat… był.

+

To była trudna noc, myślała potem w łóżku Bell. Nie dość, że udusiła własnego starego, to później o mało co posłała do piachu jego brata.

Zerknęła przez okno, na poblask latarni ulicznej kilka pięter niżej. Westchnęła i próbowała zasnąć.

Nie udało jej się jednak zmrużyć oka ani tej nocy, ani następnej. Trzeciej zaś nocy wyjechała do matki, ale i wtedy miała problemy z zaśnięciem. Gdziekolwiek się udała, podążały za nią i nocami koncertowały wielkie, czarne ptaki.

W odróżnieniu od znieczulonych na krzywdę swoich braci ludzi, kruki walczyły z nieprawością.

Wynajęły nawet znajomego zabójcę, który czwartej nocy zabił śpiącą w nausznikach Bell w jej własnym łóżku. Nawet otworzył okno, by mogły wlecieć i wyjeść jej oczy, zacierając tym samym ślady po wbiciu szpikulca w mózg przez oko.

Kolejne śledztwo w martwym punkcie, uznał Vincenna w swoim raporcie. Nie odnalazł żadnych śladów zabójcy… sam musiałby je zostawić, a przecież nie o to chodziło.

Pod latarnią najciemniej, zwykł mawiać, mając w pamięci sporą piramidę zwłok, systematycznie rosnącą odkąd wstąpił do policji.

Taki oneshot dla funu, bez spiny na wygraną, yo