***

mnie znowu pisana jest melancholia

stoję na rogu ulicy chmurnej

w szklanych wieżowcach taflą gładkich

odbija się humorek pani warszawki

słońce się po nich pomału wspina

jakby się chciało w dół zaraz rzucić

lub niebem woli dalej pofrunąć

z jej nastrojem się musi pokłócić