Jednak

choć wiatr przeciwny nie łamie jeszcze

cienkie łodygi z kwiatem przyciężkim

ścianki wazonu bronią zawzięcie

a przytulanka za dzieckiem tęskni

spowite w błękit szarość i ciemność

w zwierciadle sensy odwrotnej łąki

ślady na ścieżce mogą odetchnąć

kto je zostawił i czas wyłączył

w zaśpiewie nuty wśród pięciolinii

muzyka się błąka pośród krzyżyków

aby na pewno klucz tu zawinił

w rytmie melodii których bez liku

na luźnej kartce słowa stłoczone

tekstu to środek albo początek

powiedz margines za tobą koniec

bo my nie wiemy czy wskoczyć w książkę

w źrenicach oczu obraz więziony

kurtyną powiek tu w międzyświatach

farba się łuszczy nie te kolory

że nawet łezka musi zapłakać

po cóż na ziemi ciągnąć latawce

a w zgięciu kartki przeciąć pytajnik

na spodzie kropka w oku od zawsze

czasem i bliski horyzont zadrwi

*

jednak szybuje frunie wysoko

mimo że czasem za mocno zadmie

póki nić trzymasz bliski obłokom

a jeśli puścisz on wolny spadnie