***

czwarta czterdzieści dziewięć

świat jeszcze nie oddycha

leżę nieruchomo

jakby ruch mógł mnie skruszyć

czwarta czterdzieści dziewięć

to nie noc

to jej rdzeń

czas stoi i patrzy

czwarta czterdzieści dziewięć

nie mogę skończyć

nie mogę zacząć

jestem oddechem

przed krzykiem

piąta trzydzieści dziewięć

coś we mnie czuwa

nieuchronne

jak cień

piąta trzydzieści dziewięć

poranek nadchodzi

jak wyrok odroczony o kilka minut

nie zdążę umrzeć tej nocy

nie zdążę się narodzić

piąta trzydzieści dziewięć

buduję ołtarz

z rzeczy, które wracają

składam siebie

po kawałku