Restart Sędziego

Tekst powtórkowy

Dziewczynka przebywa w słoneczkowym pokoju z najukochańszą na całym świecie lalką. Po chwili zakłada jej nową sukienkę przyozdobioną ośmioma kwiatkami, a następnie rozczesuje długie falujące włosy. Głaszcze po pyzatej buzi i co chwila z czułością przytula.

Jest znowu taka szczęśliwa, że może obdarzyć miłością najwspanialszą przyjaciółkę. Bardzo często widzi ją w snach. Niestety, czasami musi bronić przed długim wężem, który chce ją połknąć. A przecież lalka to tak trochę, jak ona.

*

Nagle zupełnie przypadkowo rani rączkę o wystającą spinkę, będącą w złotych, delikatnych pasemkach. Krew zaczyna kapać na białą ozdobną koronkę.

– Lalko kochana. Jak mogłaś to uczynić. Sprawić mi okropny ból. Tak się o ciebie troszczę, a ty za moją miłość, ofiarowujesz cierpienie?

– Przepraszam. Nie chciałam. Naprawdę.

– Wiem i rozumiem, że nie chciałaś, ale chyba wiesz, co muszę teraz zrobić? Sama mnie do tego zmusiłaś. Miej pretensje do samej siebie.

Odrywa Lalce głowę, rzuca na podłogę i rozdeptuje nóżką.

*

Potworny czyn, którego dopuściła się oskarżona, jest godny pogardy i potępienia w największym, możliwym do przyjęcia stopniu. Ponad wszelką wątpliwość można stwierdzić, iż mordując w ten sposób Lalkę, wykazała się daleko idącą bezdusznością, okrucieństwem i wyrachowaniem, by mieć pewność, że ofiara bez głowy jest na pewno nieżywa, zapominając nawet o zwykłym, ale jakże ważnym w takich okolicznościach słowie: przepraszam.

Ponadto skazała na cierpienie pozostałe lalki, które widziały ten niecny, wstrętny postępek, co się może odbić traumą, na dalszym lalkowym życiu. To jakże haniebne postępowanie, w żadnym stopniu nie wykazało najmniejszych znamion zbrodni w afekcie, gdyż po incydencie ukłucia, rozmawiała chwilę z ofiarą, a po jego dokonaniu, z całą świadomością rozgniotła urwaną głowę stopą, schowaną dla niepoznaki w bucie.

Biorąc pod uwagę wyżej wymienione aspekty, oraz nie znajdując w tym wszystkim żadnych okoliczności łagodzących, skazuję tu obecną oskarżoną na dożywotnie, dręczące sumienie.

*

Dziewczynka bierze pana sędziego i rozrywa kleiste ciało na strzępy. Z powstałych szczątków robi kulkę. Rozwałkowuje rączkami na śmiesznego długiego węża, którego dzieli na osiem części. Każdą formuje na kształt literki. Układa w odpowiedniej kolejności i wewnętrznie uspokojona, czyta głośno i wyraźnie werdykt, który brzmi: niewinna.

Po chwili zgarnia wszystko w jedno miejsce i dokonuje restartu, lepiąc powtórnie Pana Sędziego.

Bierze następną Lalkę, całuje w oba policzki i z czułością rozczesuje złociste włosy.