...

Wezera we mgle

jest trochę jak Styks

łąki nie mogą się podnieść

z żółci traw i błota

wierzby na miedzy

takie nagie i polskie

zabierają daleko stąd

świt jest w kolorze ołowiu

inne kolory czekają gdzieś

nienachalne

wiedzą, że ich czas przyjdzie

gęsi już są

solistki w skrzeku

nad nimi chór wron bez dyrygenta

stoję

oddycham

chłonę

po cichu

nieoszukany wiem

to pierwszy świt tej wiosny

wiatr

cieplejszy niż wczoraj

przynosi obietnicę

trzeba się wsłuchać

jest niewyraźna w szumie

deszcz nabrzmiewa

gotowy

pierwsza kropla uderza w zaspaną twarz