Ażurowa

pętle codziennych życiowych zdarzeń

z różną mocą

kradną oddech

a człowiek myśli czy znów dam radę

tak zwyczajnie

albo podle

między cegłami życie przeciskasz

czasem dławisz

ważną sprawę

pragniesz zwyczajnie znowu zapytać

czy jeszcze warto

się okażę

zaprzestań tęsknot co duszę ranią

niemożnością

czegokolwiek

gdy mgły ponownie biel światu dadzą

zyskasz siły

by zapomnieć