Bez Horyzontu

wyrzeźbiłeś mnie w skrzepłej krwi

z cierniowych krwinek mam cierpienie

a z białych jego brak

na wysokiej górze stać mi każesz

bym zrozumiał świat

lecz sił zaczyna brakować mi

którymi dźwigam ciężar ten

pozwól że pójdę sobie stąd

wiem że to podłe i nieludzkie

zmęczony jestem grą

marzę by z góry nagle zejść

zostawić bliskość złotych gwiazd

jak mi wygodnie życie śnić

lecz błękit powtarza słowa te

remis nie może być

a rzeźbij nadal z czego już chcesz

jesteś o niebo mądrzejszy ode mnie

ta góra zniknie nie będzie tu

gdy czas ominie ślady zegara

bez horyzontu dla każdej z dróg

                     ∞