1. Wiewiórka  2. Igła

Wiewiórka siedzi na gałęzi dębu i wmawia sobie życzenie. Nagle dostaje w głowę żołędziem, a ten tak szczęśliwie się odbija, że wpada do dziupli. Następne też wlatują odbijane, lecz ostatni nie trafia. Spada na ziemię.

Rechocze wiewiórka na cały las poobijanym łebkiem, zacierając łapki o puszysty ogon. Nie będę musiała robić zapasów na zimę, ale mogę mieć więcej. Jeszcze skoczę na jednego, już ostatniego. I skoczyła. Tak nieszczęśliwie, że akurat na ostry kawałek ułamanej gałązki.

Ech, kuźwa – myśli druga wiewiórka, widząc nadzianą, zaczerwienioną przyjaciółkę. – Jam tylko nadzianą, dla żartu rzucała. Co do następnej, to już chyba muszę wszystkimi trafić.   

***  

Ukułem się palcem w igłę. Chyba odwrotnie. Nieważne. Jednak dzięki temu, uświadomiłem sobie ponad wszelką wątpliwość, że moją pokręconą psychikę – też uwiera – a przede wszystkim kłuje, jakaś paskudna zawzięta igła. Przyszpila do ziemi, do której wcale nie jest mi spieszno. Muszę ją odnaleźć i wyjąć. A zatem podjąłem roztropną decyzję. Wybrałem się do psychoterapeuty. W sumie zaliczyłem kilkanaście sesji.

Kiedyś spotkałem znajomego. Był ciekawy mego stanu. Zaczął rozmowę:

– No i co? Wizyty pomogły? No mówże!

– Oczywiście. Nawet bardzo pomogły. Kasa nie poszła na marne. Wszystko jest na dobrej drodze. Niedługo będę jak nowo narodzony.

– W sensie…

– Odnalazłem właściwy stóg.