W cieniu

kołysz w cieniu zwątpień

tęsknoty w pamięci kołysce

przerwaną struna pozoru

wspomnienia ożywia czyste

tam złudzenie wygładza

rany zabliźnia

mami osłabia

na krawędzi kryształu

obraz łez zbłąkanych

niech wykapią tęsknotę

za brylantem drewnianym

gdzie w zranionej poświacie

cień drogę wyznaczył

by w bezczasie podążyć

spróbować wybaczyć