Żar

Tekst powtórkowy 

Już od wielu dni, wysuszone usta natury, skwierczą niczym suche pergaminowe liście. Zagryzają wszelkie stworzenie nie tylko zębem czasu, ale też kleistym żarem wydobywającym się z otwartej jaskini.

Ściany odarte z wilgoci zapragnęły zemsty. Cząsteczki rozpalonego oddechu wgryzają się w każdą, nawet najmniejszą przestrzeń, prowadzącą do wnętrza rozgotowanych egzystencji. Bezwilgotne, wirujące odrobinki piasku, dopełniają reszty zniszczenia.

Owady pieką się na rusztach utkanych z suchych korytek, wyrzeźbionych z popękanych parodii strumieni. Tu i ówdzie słychać ostatnie ciche trzeszczenia. To białe motyle w końcowej fazie lotu. Za kilka sekund, skrzydła zamienią się w pył. Osądzie na suchych łodygach i zwiędłych kwiatach.

Bezlitosne dłonie Słońca, nieustannie zdzierają z pola wilgotną skórę z suchym mlaskaniem pękających bąbli. Skwierczy przez chwilę niczym jajecznica na patelni, by w końcu wypalić się całkowicie, aż do szarego, lepkiego popiołu. Przysypuje on gorące truchła polnych myszy, ścieląc na nich miniaturowe Pompeje, na kształt szarych, trupich wybrzuszeń.

Ostatnie podrygi wspomnień deszczu, kapią suchymi kroplami gorąca. Czysty błękit nieba, rozpaloną kulistą brzytwą, wypala z ziemi nasionka nadziei. Malowanie obrazu dobiega końca. Wrzące wstążki farby ściekają z pędzla. Za chwilę nawet on będzie wyschnięty. Pionki spalone. Koniec gry.

Niedaleko jest wilgotny las. Żar było umierać… będąc tak blisko...

****************

Brama w kształcie tortu, poszła w taneczny ruch zawiasowy, posuwisto zwrotny i zaczyna się palić. Dokładniej, fasola na niej, która robi za młode świeczki, z larwami knotów. Ich wystające czarne dupki, pożerają wrzące kubki smakowe, w krainie gorących, bulgoczących wosków. Co za fajna zabawa, wrzeszczy podziękowanie gościom, podekscytowany rolnik. Aż tekstura jego ciała, lśni czerwonawym żarem, krok po kroku, coraz silniej, zachowując urodzinowy, spocony rytm. Nic dziwnego, gdyż właśnie dzisiaj obchodzi urodziny. A właściwie płonące wielki drzwi. Buzuje w nim radosny ogień, że już tyle wiosen przeżył. Zatem system podtrzymywania imprezy, działa bez zarzutu. Nagle ni stąd ni zowąd, nadlatuje ogromna latająca owca, becząc głośno i złowieszczo, niczym zarzynany raptor. Biała jak mroźna zima, wcale mroźną nie jest. Wręcz przeciwnie. Macha wielkimi, wełnianymi skrzydłami, pośród fontanny złotych iskier. Niestety. To nie fajerwerki urodzinowe. Na domiar złego, w jej dupce nie tkwi korek. Zapewne jako terrorystka zazdrośnica, specjalnie przez inwazją wyjęła. Jeszcze większe nieszczęście, polega na tym, że dostała–(zapewne specjalnie)–obustronnego kataru. Coraz bardziej i coraz więcej się z niej ulewa, a korona na jej głowie, błyszczy przeraźliwie. Cena tego, zaczyna być podejrzanie dotkliwa, a ruch powietrza, z każdą chwilą większy. Atmosfera robi się bardzo gorąca, gdyż becząca inwazyjka zaczyna kichać, nie tylko pyskiem, ale i tyłem. Wylatują z owej czeluści, strumienie płonącej wełny i gęsto płynnych, zjedzonych dzwonków. Po pewnym czasie, tak samo nagle odlatuje, jak i nadleciała. Teraz nie tylko tort płonie, ale i wszystko i wszyscy wokół, łącznie z autorem. Co z durnowaty system! Poparzyłem sobie paluchy i nie mam zamiaru dalej pisać, durnego tekstu.