Cisza i Szept

budzi się znowu w miękkiej kołysce

z wosku złotego

wypełza zło

uśpiona złudą lękiem spowita

jak pająk muchę

chce pożreć ją

światło księżyca widoczną stroną

słowa cichutkie

tuli całunem

ledwo słyszalne o pomoc proszą

lecz wiatr zza oknem

szumi wciąż czule

lalko kochana

tak to już jest

że w ciszy krzykiem

potrafi być szept