Łąka

w niechcianych chwilach

gniazda tulą ostatnią woń skrzydeł

wiatr związuje supełki

na cukrowych szubienicach

w karmelowych pętlach

zawsze za wcześnie

szepcze trupim oddechem

spójrz na mnie

jestem

wierna aż do śmierci

słowa cuchną słodko

łopata wkopuje krzyk w ciszę

tęsknotę w zapomnienie

ze środka źrenic

obraz wymaże

odłamki motylich skrzydeł

w zwierciadle spopielonej łąki

pomiędzy prochem a kwitnieniem