Dwójnasób

Czyżbym mej duszy widział konanie

po cóż więc pienia co miłość wabią

mój przyjacielu tyś uciśniony

niezdrową strawą

poza horyzont uciech i trosk

byliśmy jestem na tym padole

chociaż po prawdzie brak ci pokory

dureń mądrością całunem mrocznym

ściele zasłony

kiedy szoruję umysłem dno

w cieniu zapachu koloru brzemienia

gdzie promień sączy muzyki krople

skryjesz niebawem pod ciemną czaszą

wtedy odpocznę

zakwitnie w cieniu w dwójnasób splot