Człowiek

szary kamień

zagłębiony w kłującym igliwiu

częścią przyrody

gdzie śpiewy ptaków

kołyszą spowolnione zaklęcia

zatopione w czerwonych nitkach

szkarłatnych cierni

sączą zapach lasu

do rozświetlonej słońcem kałuży

we wspólnym przeistoczeniu

splątanym korzeniami

zachodzący człowiek

zakryje całość swoim śladem

niczym bóg

stworzy kolejne dzieło

wysypisko śmieci

gdzie sparszywiały błędnik

pozwoli uderzyć

głową o kamień