...
więc się obchodzę
(jak człowiek z człowiekiem.
taka dzisiejsza po siebie wczorajszą)
(choć drobiną tamtej,
choć ledwie jej smakiem,
tym
samym pragnieniem) by
się nie rozpadło.
więc się obchodzę
(jak człowiek z człowiekiem.
taka dzisiejsza po siebie wczorajszą)
(choć drobiną tamtej,
choć ledwie jej smakiem,
tym
samym pragnieniem) by
się nie rozpadło.
Komentarze (6)
Jak często i dużo zostaje w nawiasie... Nawet gdy słowa się kieruje do siebie. Świetny zamysł na wiersz.
No właśnie sam pomysł mi też się podoba, ale wykonanie to takie trochę na kolanie...
hmm jeszcze coś z nim popróbuję.
Dzięki piękne :)
Mega, Roma! Niesamowite czucie desygnatów.
Muszę się przyznać, że lekko siłowe.
Dziękuję :)
przerwa w robieniu zdjęć więc zaglądam i trochę pomyślę, piękne!
Miło Cię widzieć :)
Dziękuję bardzo i życzę by Ci te zdjęcia pięknie chwytały momenty.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania