Madragońskie niebo

2021 

Zarówno z szubienicy jak i z wiszącego trupa, ścieka woda z niebios.

Strugi deszczu lśnią w poświacie księżyca.

Zraszają rozłożystą roślinę, by dalej wsiąknąć głęboko w ziemię.

Matka jest nieuleczalnie chora.

Może chodzić, ale tylko w jedną stronę, skąd już nie ma powrotu.

Brakuje sił na modlitwę do jakichkolwiek bogów.

Powiedziała mi kiedyś, że – to – posiada magiczne właściwości.

*

Dzisiaj zobaczyłem czarnego psa. Uciekł, gdy podszedłem.

Odkopał w błocie coś podobnego, do pewnego siebie człowieka.

Rozpoznałem natychmiast.

Ofiarowałem jej, mówiąc, że ją uzdrowi.

Rano ujrzałem matkę powieszoną, a na podłodze mój podarunek.

Ze łzami w oczach zdeptałem go na miazgę.

***

uparcie tkwisz na oblodzonej krawędzi

nawet gdy nadejdzie wiosna

przepaść pozostanie w tobie