Metalcio

pani robotka i pan robotek

dźwięczą wesoło jak zęby złote

długo trybiki smutek zaprzątał

lecz dziś skończyli dziciulka montaż

biegną już kumy choć zardzewiałe

skrzypią blaszkami głośno wspaniale

by na korpusach z radości lśniących

wydrapać gratki narzędziem tnącym

wesoło człapie mały metalcio

choć w dupce śrubka uwiera bardzo

lecz jego baniak wcale nie smęci

nawet do złomu uśmiech wyświetli

aż nagle kiedyś o nocce ciemnej

iskrzy coś w głowie czary najpewniej

nagle z zawiści i innych przywar

zmieniony umysł na gorszy chyba

                       *

dziś zatroskane roboty wszelkie

mówcie dlaczego?

wszak było pięknie

przecież mieliście z niego pociechę

owszem

lecz teraz stał się człowiekiem