Cuculus Canorus

w stęchłym lesie rozkłada się snuje

na moich piórach nie ma jej nawet

w inny umysł wlecieć zrozumieć?

no cóż przepraszam

nie w tym się pławię

~~

tam coś podrzucę bez żadnych emocji

znowu gdzie indziej bez żalu podłożę

co mnie obchodzi że były moje

beze mnie wyrośnie

z nich ptaków korzec

~~

dziobem stuknę to stuknę mocno

skrzydłem ranię to ranię krwiście

ważne że ego w samozachwycie

na sośnie wysokiej

oślepi zabłyśnie

````````````````````````````````````````

szybuje w lesie drzew nie widząc

roztacza zgniły empatii torus

zimna bezduszna obojętna

wypchana

kalectwem

cuculus canorus