2 wiersze

czy kiedyś znowu zakwitną łąki

nie przygniecione ciężkim całunem

swobodne kwiaty bez pajęczyn

co im płatki częściowo skrywały

i żaden nie zwiędnie

o wiele za wcześnie

(zawsze za wcześnie)

trudno zrozumieć

gdy serce stęsknione

a gesty bezpowrotnie

zniknęły w tamtym dniu

***

patrzę przez okno

na kłębiące się chmury

wielkie połacie czasu suną po niebie

poniżej

okoliczne domy drzewa

w każdym oknie w każdej dziupli

skryta tajemnica

na poręcz balkonu kapią krople

w jednostajnym stukaniu

krew z rozciętej żyły niebios

beznamiętnie odmierza

chwile egzystencji

widzę inny deszcz

przejrzysto błękitny

nie gasi świeczek na urodzinowym torcie

 z którego dziecko wydłubuje rodzynki