Siedem
Tekst powtórkowy
przeistoczyć ciało w błękitną cząstkę farby
rzucić na wiecznie drgający obraz
kwadratowych kół
kapią gorące krople wątpliwości
skwierczą niby oczywiste prawdy
nie wszystkie dania dostępne dla mózgu
trzeba się obyć smakiem
a obiad stygnie niezrozumiały
poznać kwitnące i zwiędłe kwiaty myśli
wzlecieć pod sklepienie sensu istnienia
otrzeć się o freski pojmowania
czułych doznań i drapieżnych uczuć
ogrodzenie piekielnie wysokie
wzniesione ze skalpeli i brzytew
sięga poza horyzont postrzegania
prawie że odcina palce
gdy się po nim wspinam
krew wsiąka pod powieki
na krawędziach przeistoczenia płoną tajemnice
dostrzegam pomarańczową łunę
blizny wytaczają nowe ślady ran
lęki zagradzają drogę
suną w moją stronę
otaczają i zamykają
dławią i wyciskają odwagę
pastę z tubki na spróchniałe zęby
co z tego że poznam wiele prawd
skoro będę zgliszczami opakowania
gorącym popiołem
śmieciem do wyrzucenia
w którym sypie się zapętlane ego
walczę z wewnętrznym potworem
ogromnym kornikiem
zamknąłem go w drewnianym domku
niestety
po jakimś czasie potwór wychodzi na wolność
o wiele większy i mocniejszy
wzmocniony strawionym więzieniem
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania