1. W bezruchu

Dni były niekompletnie puste.

Nie jak biel karty otworzonej przez starego wieszcza, gotowej do nowego zapisania.

Ani nie jak czysty i schludny mebel, którego fabrycznie odkurzone półki prężą swoje kształty przed okiem.

Te dni były jak ogromny gmach zimnych murów obślizgłych od pleśni, śmierdzących zgnilizną. A pośrodku - ja, siedząca na zimnej posadzce samotności.

Przez ściany przenikały głosy, urywki zdań, śmiech kobiet i głośnie pokrzykiwania mężczyzn.

Gdzieś z oddali dochodziły szmery myszek i cisza otwartych oczu.

Jednak wszystko to gubiło się w przestrzeni mojego bezprzedmiotu.

Gubiło się? Ale czy można tak powiedzieć?

Czy mogę wzbić się w tej bezczelności i mieć czelność stwierdzić, że refleksje tamtego świata omiotły jedynie moje dni?

Jak się tutaj znalazłam? Kim byłam przed zgubieniem się w ciemności swoich własnych myśli?

Nie pamiętam. Nie pamiętam.