11 Listopad

Minęły dwa dni od Marszu Niepodległości. Cztery od tragicznego dnia, w którym Polak zdecydował się podnieść rękę na własną rodzinę, a także na niewinnych ludzi.

Wielu z nas pyta, czy to tylko przypadek. Jeszcze więcej osób zastanawia się, czy tej tragedii można było uniknąć.

Poruszany jest temat dostępu do broni. Politycy, influencerzy i dziennikarze opisują dramat, wskazują bohaterów i ofiary. Oby Bóg miał je w swojej opiece.

Chcemy tego czy nie, wkrótce nadejdzie kolejny świt. Potem kolejna noc. Miną dni, tygodnie, miesiące i lata.

Chciałoby się powiedzieć: „nic nowego”.

Dla zwykłego Kowalskiego często właśnie tak wygląda rzeczywistość. Tragedia, jeśli nie dotyka go bezpośrednio, staje się kolejnym wydarzeniem, które pojawia się w wiadomościach, a po kilku dniach ustępuje miejsca następnym.

Dla ofiar i ich bliskich jest jednak inaczej.

Takie wydarzenia potrafią towarzyszyć człowiekowi do końca życia. Wpływają na codzienne decyzje, zachowanie, poczucie bezpieczeństwa i sposób patrzenia na innych ludzi.

Nie sposób uniknąć wszystkich błędów. Człowiek, który próbuje zrozumieć świat, zaczyna jednak zadawać pytania.

Dlaczego polityk wysokiej rangi kilka dni wcześniej mówi o możliwości zamachu, a niedługo później dochodzi do tragedii? Czy to jedynie przypadkowa zbieżność wydarzeń? Czy może słowa wypowiadane publicznie powinny być analizowane z większą odpowiedzialnością?

Możemy też przyjrzeć się wypowiedzi innego polityka, który zapytany o to, z czego jest szczególnie dumny, wspomniał o tym, że „ustrzelił z dubletu do kaczorów”. Słowa te wywołały krytykę części publicystów i obywateli.

I właśnie tutaj pojawia się najważniejsze pytanie.

Co tak naprawdę się zmieniło?

Czy po kolejnej tragedii zaczynamy wyciągać wnioski, czy jedynie przez kilka dni oburzamy się, komentujemy i szukamy winnych?

A może zmienił się przede wszystkim człowiek?

Może jako jednostka coraz częściej pozwala dojść do głosu temu, co w nim najgorsze: złości, chciwości, obojętności i poczuciu bezkarności. Patrząc na kolejne doniesienia, można odnieść wrażenie, że coraz łatwiej zatracamy granicę między tym, co wolno, a tym, czego po prostu robić nie powinno się nigdy.

Słyszymy o ludziach pełniących odpowiedzialne funkcje, którzy wykorzystują swoją pozycję. O osobach publicznych łamiących prawo. O pieniądzach obywateli, które znikają w okolicznościach budzących pytania. O instytucjach, które zamiast budzić zaufanie, coraz częściej zmuszają ludzi do zastanawiania się, komu właściwie można jeszcze wierzyć.

I wtedy pojawia się pytanie trudniejsze od wszystkich poprzednich.

Czy kolejne przepisy, zakazy, komisje i konferencje prasowe naprawdę wystarczą?

A może problem zaczyna się dużo wcześniej — w człowieku, który przestaje czuć odpowiedzialność za własne decyzje.