16.04

byłam niczym dla wszystkich

uczyłam się znikać etapami

jakby to był jakiś kurs przetrwania

najpierw z rozmów

krótsze zdania

żeby nikomu nie było niewygodnie

żeby nikt nie musiał mnie słuchać bez końca

potem z emocji

przestałam reagować

bo każde roznegliżowanie

kończyło się czyimś krokiem w tył

aż w końcu z ciała

które nosiłam jak coś obcego

jak ubranie po kimś

kto miał odwagę istnieć

zrobiłam się łatwa

taka na chwilę

do zapomnienia

pominięcia

nieistnienia

w pewnym momencie przestało boleć

bo ból wymaga kogoś

kto jeszcze potrafi czuć

kiedy ktoś zapytał kim jestem

nie miałam potrzeby kłamać

bo prawda w końcu brzmiała czysto

byłam niczym dla wszystkich

więc stałam się niczym dla siebie