24. WIECZOREM, KIEDY SPOTKAŁAM SIĘ Z...

Wieczorem, kiedy spotkałam się z narzeczonym, opowiedziałam mu o kobiecie, którą spotkałam przed kościołem.

-Dziwna sprawa, ale mówisz że nie wyglądała normalnie?

-No nie. To znaczy raczej nie wyglądała na osobę bezdomną, może trochę zaniedbaną choć nie była brudna... sama nie wiem ale było coś niepokojącego w jej zachowaniu, szczególnie, gdy powiedziałam, że moją matką jest Adela.

-Można przyjąć, że albo była niespełna rozumu albo rzeczywiście przypominałaś jej kogoś, może i nawet czyjąś córkę. Nie przejmuj się - powiedział.

-Nie mówiłam Ci tego ale kiedy moja babcia zobaczyła mnie pierwszy raz zemdlała, jak się okazało też jej kogoś przypominałam, a jakiś czas później Wasz sąsiad staruszek też dziwnie zareagował, kiedy mnie zobaczył.

-Senior Delarosa. Zawsze był, cóż... dość zdziczały, szczególnie kiedy zniknęła jego córka i zięć.

-Jak to zniknęli?

-Nie wiem dokładnie co się stało ale lata temu podobno ślad po nich zaginął. Przynajmniej tak słyszałem. Niewiadomo więc nawet czy żyją.

-Mieli tylko jedną córkę? - spytałam.

-Nie, jeszcze drugą, młodszą ale też nie wiem co się z nią dzieje.

-To smutne... nie dziwie się, że tacy są, skoro zostali sami. No ale Twoja babcia? Dlaczego tak?

-Nie mam pojęcia... Ona też jest już w takim wieku.. chociaż na pamięć nie narzeka. Może przypomniałaś jej kogoś z przeszłości i tyle.

-Tak mówiła... może masz rację. To nic nie znaczy, trochę mnie to po prostu wyczuliło.

-No w sumie całkiem miło jeśli były i są tam jeszcze gdzieś Twoje sobowtóry - ale Ty jesteś jedyna - powiedział.

Wieczór spędziliśmy na omawianiu szczegółów dotyczących ślubu. Już więcej do tego nie wracałam bo mieliśmy ważniejsze rzeczy na głowie. Dużo ważniejsze.